Αντικομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η περίφημη ΚΑΝ, με αρχηγό τον «βελούδινο φασίστα» Β. Χάβελ, σοσιαλοδημοκράτες και εκκλησία χρηματοδοτήθηκαν αδρά από το εξωτερικό, με στόχο την απόσχιση της χώρας απ’ το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την πρόσδεσή της στο άρμα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Έτσι περιγράφει η απόφαση του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας την κατάσταση, σε κείμενο του 1970, μετά δηλαδή την αποτυχία του πραξικοπήματος που βαφτίστηκε «Άνοιξη της Πράγας»:
«Τον Αύγουστο του 1968 η αντεπανάσταση πήρε επικίνδυνη έκταση και η χώρα βρέθηκε στο χείλος του εμφυλίου. Το ερώτημα “ποιος θα επιβληθεί> γινόταν πιεστικό. Θα επικρατούσε η αντεπανάσταση με την βοήθεια των διεθνών κέντρων ή θα καταφέρναμε να την αποκρούσουμε και να σώσουμε την υπόθεση του σοσιαλισμού;»
Η «πολιτικώς ορθή» εκδοχή
Η ενιαία σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία απολάμβανε ένα υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο. οι πολίτες της ταξίδευαν με ασήμαντες διατυπώσεις στο εξωτερικό και η οικονομική της ανάπτυξη ήταν ανοδική. Τα είκοσι ένα χρόνια που μεσολάβησαν από το 1968 μέχρι το 1989 θα μείνουν στην Ιστορία ως τα πιο ανέμελα για τους κατοίκους της τότε Ενωμένης χώρας. Αυτά, βέβαια, για όποιον πραγματικά είναι ικανός να παρατηρήσει αντικειμενικά τα γεγονότα…
Δυστυχώς η «επίσημη» εκδοχή υπερίσχυσε κατά κράτος της αλήθειας! Να πως περιγράφει ένα στέλεχος της «ανανεωτικής Αριστεράς», που
διακρίνεται για το ήθος και την σοβαρότητά του, το προτσές της αλλαγής στην Τσεχοσλοβακία: «Στην Τσεχοσλοβακία του υπαρκτού σοσιαλισμού όλες οι οικουμενικές-δημοκρατικές αρχές είχαν καταλυθεί (…) Ο “χειμώνας> για τον λαό της Τσεχοσλοβακίας ξεκίνησε αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με την προσχώρηση της χώρας στην σφαίρα επιρροής της Μόσχας. Όμως η υπόθεση “ελευθερία, δημοκρατία και αν-
θρώπινα δικαιώματα> αποδείχθηκε και στην περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας ότι είναι πολύ ισχυρότερη από οποιαδήποτε εξουσία, όποιος κι αν την ασκεί, όπως κι αν ασκείται»! (πρόλογος του Φώτη Κουβέλη στο «Υπουργείο του τρόμου», στο οποίο θα αναφερθούμε αναλυτικά, στο πλαίσιο της 20ης επετείου από την… αναγέννηση της δημοκρατικής Ευρώπης).
Παρεξηγήσεις…
Το τελευταίο τμήμα αυτού του αποσπάσματος μας δίνει την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε μια σκόπιμη διαστρέβλωση, που συνοδεύει μόνιμα κάθε «κριτική» του υπαρκτού σοσιαλισμού: Το ότι καταρρέει ένα σύστημα, ένας ηγέτης ή μια επανάσταση, δεν σημαίνει ex oficio ότι υπήρξαν «λανθασμένα». Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε θα έπρεπε να καταδικάσουμε τον… Περικλή, τον… Σπάρτακο και την… γαλλική επανάσταση, απλά επειδή κάποια στιγμή «ηττήθηκαν»!!!
Κι όμως, αυτή η «λογική» διέπει κάθε είδους ψευδοανάλυση, σε πείσμα της καθαρόαιμης διαλεκτικής. Ο συλλογισμός που επικρατεί είναι το «δίκαιο του νικητή», το «ουαί τοις ηττημένους» και το «δρυός πεσούσης»!!!
Αν, λοιπόν, μπορούσαμε να κρίνουμε νηφάλια τις απόψεις του φίλου μας Φώτη Κουβέλη, θα τον ρωτούσαμε: Αφού «η ελευθερία η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποδείχθηκαν ισχυρότερα», τότε γιατί η πολιτική ζωή της σημερινής Τσεχίας θυμίζει την Ελλάδα του 1950-74; Γιατί η Κομμουνιστική Νεολαία της χώρας απαγορεύτηκε; Γιατί ο συνδικαλισμός και η διαμαρτυρία ποινικοποιούνται; Γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε να εγκαταστήσει αμερικανικούς πυραύλους, σε πείσμα του 80% της κοινής γνώμης; Γιατί ξεπουλήθηκε η παραγωγική βάση στους Γερμανούς; Γιατί αυξάνει ο αριθμός των νεόπτωχων; Που βρίσκεται, φίλε μας Φώτη, το «ανθρώπινο πρόσωπο» των οραματισμών σας;
Χρήστος Φωτιάδης
