Τα αδιέξοδα της πολιτικής μας ζωής δεν οφείλονται μόνο στην κατάρρευση ενός συστήματος, που βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού. Είναι η δραματική έλλειψη προσωπικοτήτων, που ακυρώνει κάθε αισιοδοξία και εξοντώνει το παραμικρό ίχνος ελπίδας.
Δεν έχετε παρά να δείτε ποια είναι τα πρόσωπα που μονοπωλούν τα ΜΜΕ και τους εκδοτικούς οίκους, μοιράζοντας δεξιά κι αριστερά… συμβουλές. Ναι, αυτοί που απέτυχαν πλήρως σε κάθε τους πρόβλεψη, επιμένουν να μας… διαφωτίζουν και να το παίζουν ξανά… μελλοντολόγοι.
Τα είπαμε για τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, μέχρι πρόσφατα «εμπορικό αντιπρόσωπο» του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα. Ύμνους για τους «δημοσιονομικούς ελέγχους», την ώρα που τα «golden boys» λήστευαν τις λιγοστές οικονομίες που έκαναν οι… μισθωτοί και οι… συνταξιούχοι. Τι κι αν το οικοδόμημα των Ρέιγκαν, Θάτσερ, Μπους και Μπλερ κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος; Ο Ανδρέας επιμένει να μας «συμβουλεύει», μ’ εκείνο το πειστικό ύφος του σκεπτόμενου εμπειρογνώμονα…
Η… Αριστερά
Τι απέγινε, αλήθεια, η «μεγάλη Αριστερά» του 1989; Το τεχνητό κατασκεύασμα που προέκυψε από το «κοινό πόρισμα» των Φλωράκη – Κύρκου διαλύθηκε σε αμέτρητα μικρά μόρια. Στο άκουσμά τους γελά κάθε πικραμένος: Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Αλαβάνος και πολλοί άλλοι, που θα έπρεπε να βρίσκονται σε… μοναστήρι, ζητώντας συγχώρεση για τις απίστευτες γκέλες τους. Κι όμως, αυτοί βρίσκονται εδώ, ανάμεσά μας, και μάλιστα στις πρώτες αριθμημένες θέσεις!
Και ο Λεωνίδας Κύρκος; Αυτός ο «χαρισματικός» άνθρωπος; Ο «διανοούμενος» της Αριστεράς, αυτής με το «ανθρώπινο πρόσωπο» (π.χ. του Τσαουσέσκου…), όχι μόνο δεν ζήτησε συγγνώμη για την απόλυτη απόκλιση των «οραμάτων» του από την πραγματικότητα, αλλά επιμένει να τα μεταφέρει σε… βιβλία, ώστε να τα εμπεδώσουν και οι επόμενες γενιές!
Πραγματικά… μέντιουμ
Σε κάθε παρουσίαση βιβλίου του, παρούσα όλη η κυρίαρχη τάξη της πολιτικής και των μίντια. Ύμνοι ακούγονται για τα «προσόντα» του. Γιατί όχι; Έτσι πρέπει να είναι οι ιδανικοί «αριστεροί», ώστε οι αστοί να κοιμούνται ήσυχα και με ανοιχτά παράθυρα!
Συμπληρώνονται φέτος είκοσι (20) ολόκληρα χρόνια από το μαύρο 1989. Είχαμε όλοι μας την ευκαιρία να διαπιστώσουμε τι προέκυψε από τις «κοσμογονικές αλλαγές», που γιορτάστηκαν και δοξάστηκαν απ’ όλο το πολιτικό φάσμα. Θα λέγαμε ότι οι «αριστεροί» έδιναν τότε έναν ξεχωριστό τόνο στις γιορτούλες…
Κι όμως, μόλις λίγους μήνες πιο πριν, οι περισσότεροι απ’ αυτούς μας διαβεβαίωναν ότι στη Μόσχα υπήρχε έναν νέος «Μεσσίας της Αριστεράς», που είχε δρομολογήσει τη διαδικασία εκπλήρωσης των οραμάτων. Φυσικά αυτών για «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» και των λοιπών συναφών…
Ένας από τους «θεωρητικούς» της μεγαλύτερης φούσκας όλων των εποχών, γνωστής και με το μεγαλοπρεπές όνομα «περεστρόικα», ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος. Δέστε τι έλεγε τότε, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Γιατί»/τεύχος Δεκέμβρη 1987: «Οι δυνάμεις της σοβιετικής κοινωνίας, οι ζωντανές, αγωνιώντας όλο και περισσότερο από τη στέρηση στο πεδίο και του διεθνούς ανταγωνισμού, μια στέρηση που γινόταν δραματικά εμφανής, πέρασαν κι αυτές τώρα στην αντεπίθεση.
Η ιστορία του Γκορμπατσόφ κατά συνέπεια, προσπαθεί να επανασυνδέσει τις εξελίξεις στη Σοβιετική Ένωση με το νήμα της Οκτωβριανής επανάστασης. Γι’ αυτό βλέπει κανένας στις ομιλίες του ν’ αναφέρεται αδιάκοπα ο Λένιν, ο Λένιν, ο Λένιν!, η διδαχή του Λένιν, η διδασκαλία του Λένιν, η λενινιστική αντίληψη για τη δημοκρατία»! Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν «οι εξελίξεις στην ΕΣΣΔ συνδέθηκαν με το νήμα της επανάστασης», αλλά οι αναγνώστες μπορούν να το κρίνουν…
Απτόητος συνεχίζει ο Λεωνίδας μας, εξυμνώντας τον «Γκόρμπι» και καυτηριάζοντας όσους (ελάχιστους, ούτως ή άλλως…) είχαμε ήδη αρχίσει να προειδοποιούμε: «Αναμφισβήτητα εκείνοι που περιμένουν ότι ο εκδημοκρατισμός αυτός στη Σοβιετική Ένωση θα πάρει τη μορφή μιας αποκατάστασης, μιας δημοκρατίας αστικού τύπου, δεν καταλαβαίνουν τίποτε, ούτε από ιστορία ούτε, ξέρω εγώ, πως διαμορφώνονται κάτω από την επίδραση των ιδιομορφιών της χώρας οι θεσμοί. Δεν πρόκειται στη Σοβιετική Ένωση να έχουμε έναν πολυκομματισμό όπως το αντιλαμβανόμαστε. Θα έχουμε αναμφισβήτητα εάν η περεστρόικα πραγματοποιηθεί και αν η Γκορμπατσωφική αντίληψη υπερισχύσει, θα έχουμε μια πολυφωνία με την άνεση να ακούγονται οι φωνές της κοινωνίας αλλά στα πλαίσια ενός συστήματος που οι δομές του βρίσκονται πια μέσα στην ιστορία εβδομήντα χρόνων»!!!
Έχουμε πολύ ακόμη υλικό για τον Λεωνίδα. Όπως οι ύμνοι του για τον Κοσκωτά [«ένας πανέξυπνος επιχειρηματίας (…) δραστήριος και ικανός, άνθρωπος που καταλαβαίνει την εποχή και τους κανόνες της»!], για τον… Ανδρέα (τον οποίο ήθελε να… δικάσει!), αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΝ: «Ψάχνω εκεί μέσα να δω κάποιους που να εκπροσωπούν πράγματι κάτι και βρίσκω μικροομαδούλες, οι οποίες εκπροσωπούν μια παρέα και δεν έχουν κοινωνική αναφορά»! Ή η περίφημη ατάκα του στην «Καθημερινή» της 3.12.06: «Ευτυχώς που δεν νίκησε η επανάστασή μας», η ευτελέστερη δήλωση επωνύμου στελέχους της Αριστεράς όλων των εποχών!
Αυτή είναι η ψυχοσύνθεση και η κοσμοαντίληψη των ανθρώπων που διαδίδουν ότι… «οραματίζονται» και τολμούν να εξυβρίζουν κάθε κριτική φωνή που τους αμφισβητεί…
Κωδικός: Τσεχοσλοβακία
Αν η Πολωνία του Βαλέσα αποτέλεσε την μεγάλη ρωγμή του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, η Τσεχοσλοβακία είχε βάλει τις «θεωρητικές» βάσεις για την αποδυνάμωσή του. Το κατ’ όνομα ΚΚ, διαβρωμένο ως το μεδούλι απ’ τις αμερικανικές και δυτικογερμανικές μυστικές υπηρεσίες, επιχείρησε να αποσπάσει την Τσεχοσλοβακία από την τότε συμμαχία, με πρόσχημα «έναν καλύτερο σοσιαλισμό». Αυτό ήταν πάντα το σπουδαίο επιχείρημά τους, τα ίδια ακριβώς έλεγε και ο Γκορμπατσόφ, δύο δεκαετίες αργότερα…
