Λέτε, τελικά, να βγούμε πάλι αληθινοί και να καταφέρει ο Ομπάμα να ρίξει στα μαλακά την χώρα του και τον καταρρέοντα καπιταλισμό; Μετά το G20 του Λονδίνου, οι ελπίδες τους αναθερμάνθηκαν και κάποια ίχνη αισιοδοξίας άρχισαν να διακρίνονται.
Επειδή πάντα σας λέμε την αλήθεια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Ομπάμα αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από απλή χαρισματική προσωπικότητα. Η εκλογή του αποτέλεσε, ούτως ή άλλως, μια πραγματική επανάσταση. Όμως ο τρόπος που κινείται σε αυτό το πρώτο τρίμηνο της θητείας του αποτελεί μεγαλύτερη έκπληξη!
Στον αντίποδα…
Γνωρίζετε καλά τις απόψεις μας, για τον καταλυτικό ρόλο των προσωπικοτήτων στις πολιτικές εξελίξεις. Περίτρανα επαληθεύεται αυτός ο κανόνας, αν παρατηρήσουμε την διαδοχή των ηγετών της ΕΣΣΔ/Ρωσίας και των ΗΠΑ στα τελευταία 50 χρόνια.
Απ’ τον Ρούζβελτ (που διέσωσε την αντιχιτλερική συμμαχία και απέτρεψε τον πόλεμο μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ) στον απερίγραπτο Τρούμαν και τον ψυχροπολεμικό Αιζενχάουερ. Απ’ τον (φίλο μας…) Μπους στον εκπληκτικό Ομπάμα.
Αλλά και απ’ την άλλη πλευρά, ο Στάλιν παρέδωσε την υπερδύναμη στον… Χρουτσόφ. Και, στις μέρες μας, την διαλυμένη πρώην υπερδύναμη των Γκορμπατσόφ/Γέλτσιν… ανέστησε στην κυριολεξία ο «μάγος» Πούτιν!
Οι πρώτοι μήνες, λοιπόν, του Ομπάμα επιβεβαιώνουν την ριζική αλλαγή που εξελίσσεται στην κορυφή της αμερικανικής πολιτικής πυραμίδας, με ήδη ορατά αποτελέσματα. Φυσικά, είναι πολύ νωρίς για απολογισμούς, όμως οι τάσεις είναι ευδιάκριτες.
Στον κόσμο μας…
Και ενώ ο Ομπάμα δείχνει ότι είναι ικανός να διατηρήσει τη στοιχειώδη συνοχή της χώρας του, ώστε αυτή να παραμείνει μελλοντικά στην πρώτη… πεντάδα των ισχυρών βιομηχανιών της γης (μην περιμένετε πολύ περισσότερα!), η «Ευρώπη των λαών» θυμίζει όλο και πιο πολύ κακέκτυπο της Βαβέλ.
Όσο κατάφεραν να συνεννοηθούν μεταπολεμικά οι αραβικές χώρες μεταξύ τους (που, στο κάτω-κάτω είχαν κοινή γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό και τρόπο ζωής…), άλλο τόσο θα καταφέρουν οι Ευρωπαίοι να βρουν κοινή έκφραση.
Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι υπάρχει παντελής έλλειψη ικανών ηγετών, με αποτέλεσμα να θεωρούνται οι… Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι, ως οι… κορυφαίοι επιτυχημένοι ηγέτες της γηραιάς (υπέρ το δέον…) Ηπείρου! Όσο για την «κοινή πολιτική», εκεί κάνουν κουμάντο οι… Μπαρόζο και… Σολάνα.
Νεοφασίστες…
Αν υπάρχει κάτι κοινό σε όλο αυτό το θλιβερό συνονθύλευμα, είναι τα φασιστικά γονίδια όλου του πολιτικού φάσματος, όπως αυτό αποτυπώνεται στο περίφημο ευρωκοινοβούλιο, για το οποίο θα κληθούμε να ψηφίσουμε τον Ιούνιο.
Το Λαϊκό Κόμμα, οι «Σοσιαλιστές», οι «Πράσινοι» και οι καθαρόαιμοι ακροδεξιοί, με την υποκριτική ανοχή των περισσότερων «αριστερών» κομμάτων, μεθόδευσαν συστηματικά και υπερψήφισαν το ανιστόρητο και απαράδεκτο αντικομμουνιστικό μανιφέστο, με το οποίο ταυτίζουν τον φασισμό με τον …κομμουνισμό!
Οι αντικομμουνιστικές διώξεις στην ανατολική επικράτεια εντείνονται, ενώ δεν είναι καθόλου τυχαίες και οι «κορώνες» του Πάγκαλου, που ανέκαθεν αποτελούσε τον τελάλη του «σοσιαλιστικού» αντικομμουνισμού στην Ελλάδα…
Είναι, λοιπόν, φανερό ότι η «αυτιστική» συμπεριφορά της Ευρώπης παραχωρεί (ή μάλλον εκχωρεί…) κάθε μελλοντική πρωτοβουλία για τις διεθνείς ισορροπίες στις ΗΠΑ, που θα αποτελέσουν και πάλι τον βασικό συνομιλητή της Ασίας (Κίνα, Ιαπωνία κ.λ.π.) και της πάντα υπολογίσιμης Ρωσίας. Διακοσμητικός θα παραμείνει ο ευρωπαϊκός ρόλος και στα άλλα μεγάλα μέτωπα, του Αφγανιστάν, της Μέσης Ανατολής, της «τρομοκρατίας», της ενέργειας κ.λ.π.
Μα, πάνω απ’ όλα, δεν υπάρχει στην Ευρώπη ούτε μια φωνή λογικής, που να διαλαλεί την ανάγκη ριζικών αλλαγών! Ενώ αρκετά αμερικανικά ονόματα αποτολμούν αυστηρότατη κριτική, οι δικοί μας λουφάζουν μακάρια στην ταπεινή σπηλιά τους, επαναπαυμένοι στις «δάφνες» της μακραίωνης Ιστορίας μας…
Χρήστος Φωτιάδης
