Δειλά δειλά, με φόντο την ισοπεδωτική κρίση, άρχισαν και οι “εορτασμοί” για τις “κοσμοϊστορικές αλλαγές” (μας θύμισαν άλλον ένα χαρακτηριστικό όρο της εποχής…) του 1989-90. Εκδηλώσεις (αν και όχι τόσο λαμπερές όσο θα ήθελαν…), “συνέδρια”, και το γνωστό νεοφασιστικό ευρωκοινοβούλιο, με τα ψυχροπολεμικά του αντικομμουνιστικά ψηφίσματα, συνθέτουν ένα διόλου πειστικό επετειακό σύνολο. Βλέπετε, η εκδίκηση της Ιστορίας θέλησε το 2009 να μην πείθει για την επιτυχία των τότε μεταβολών. Πολύ περισσότερο, όταν ακόμη και η γνωστή “Διεθνής Αμνηστία” περιγράφει τον σημερινό κόσμο ως “πυριτιδαποθήκη ανισοτήτων, αδικίας και ανασφάλειας, που είναι έτοιμη να εκραγεί”!
Λέει κι άλλα η πρόσφατη έκθεση της αντικομμουνιστικής οργάνωσης, στις 400 σελίδες της. “Δεν είναι απλά μια οικονομική κρίση, είναι μια κρίση ανθρωπίνων δικαιωμάτων” αναφέρεται στην έκθεση, η οποία εντάσσει πλέον στον περίφημο όρο-λαστέξ (“ανθρώπινα δικαιώματα”) τους “φυλακισμένους της φτώχειας”. “Η φτώχεια είναι επίσης ένα πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων (σώωωπα…), όπως και οι αυθαίρετες κρατήσεις”, ανακαλύπτει η κ. Ιρέν Χαν, γ.γ. της οργάνωσης. Να, λοιπόν, που έρχονται κι αυτοί στα λόγια μας (αναγκαστικά, μη φανταστείτε ότι το κάνουν από κρίση ειλικρίνειας…), παραμερίζοντας το παραμύθι που μας σέρβιραν όλα αυτά τα χρόνια.
Έχει και πολλά ευτράπελα αυτό το σουρεαλιστικό “γιορταστικό” συνονθύλευμα. ´Οπως η απόφαση της… “Λετονικής ´Ενωσης Ξανθιών” (όχι, δεν είναι πλάκα!), να διοργανώσει… “παρέλαση ξανθιών”, για να ανεβάσει το ηθικό των ταλαίπωρων πρώην σοβιετικών πολιτών! “Οι άνθρωποι έχουν πέσει σε κατάθλιψη, δεν έχουν θετικά συναισθήματα. Η παρέλαση είναι κάτι πολύ θετικό και ευχάριστο. Και, όπως γνωρίζουμε, οι ξανθιές ξέρουν καλύτερα πώς να διασκεδάζουν”, δήλωσε η πρόεδρος Μαρίκα Γκίντερ!
Πέρα από την χιουμοριστική πλευρά των “συγκλονιστικών αλλαγών” (για τις οποίες έχουμε ακόμη πολύ χρόνο επετειακού σχολιασμού…), υπάρχει και η δραματική κοινωνική διάσταση. Τα εκατομμύρια αθώων ανθρώπων, που πίστεψαν στο παραμύθι της “καλύτερης ζωής”, για να χάσουν κυριολεκτικά τα πάντα. Ελάχιστοι οι κερδισμένοι, αμέτρητοι οι χαμένοι των αλλαγών. Και, το χειρότερο, ένας κόσμος δίχως όνειρα, πολίτες δίχως ελπίδα, θεσμοί χωρίς αξιοπιστία, ένα Αύριο χειρότερο ακόμη κι απ’ αυτό το άθλιο Σήμερα!
Δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τη “νίκη” τους και συμπεριφέρθηκαν ως στρατός κατοχής, ως στίφη λεηλατούντων βαρβάρων. Κατέστρεψαν, ασέλγησαν, συκοφάντησαν και βιάστηκαν να τελειώσουν μια για πάντα με τον πρώην αντίπαλο. Δεν σεβάστηκαν τίποτε απ’ την κληρονομιά του, όλα έπρεπε να δυσφημιστούν. Μια εκστρατεία συλλογικής αμνησίας επιβλήθηκε παντού. Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν αυτή η καταστροφή μπορούσε να αναπληρωθεί. ´Ηταν βέβαιοι ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν.
Αναλώθηκε σε θριαμβολογίες αυτή η εικοσαετία. Γλεντοκοπούσαν πάνω στον Τιτανικό τους κι ούτε που κατάλαβαν ότι πλησίαζαν στο παγόβουνο. Από την απόλυτη σιγουριά της επιτυχίας (δεξιών, “αριστερών” και… ενδιάμεσων), στα παγωμένα νερά της κατάρρευσης. Από τα πολυτελή σαλόνια, στην ουρά των επιδομάτων ανεργίας.
Έχει μέλλον αυτή η επόμενη μέρα. Όταν θα κλείσει ο κύκλος των “εορτασμών” για τα είκοσι χρόνια από την “πτώση του τείχους”, τότε θα καταλάβουν ότι και ο δικός τους κύκλος έκλεισε οριστικά, με ακόμη πιο δραματικό τρόπο. Αν το 1989 υπήρχε διάχυτη η “ευφορία των αφελών” (δεξιών, “αριστερών” και ενδιάμεσων…), για τον “καλύτερο κόσμο” που τους ανέμενε, το 2009 δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία. Τουλάχιστον όχι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ…
Χρήστος Φωτιάδης
