Άλλη μια «μεταβατική» περίοδος της ελληνικής ιστορίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η λεγόμενη μετεμφυλιακή «κοινοβουλευτική δημοκρατία» εξάντλησε τις αντοχές της με την χούντα του 1967 και ολοκλήρωσε έναν μαύρο κύκλο 25 χρόνων με μια εθνική τραγωδία. Το καλοκαίρι του 1974 ξεκίνησε η περίφημη «Μεταπολίτευση», με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις, παρά τις καλές προθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.
Πρόσωπο – κλειδί της μεταχουντικής πρώτης επταετίας ήταν ο επίσης περίφημος «εθνάρχης». Ήταν το μοναδικό πολιτικό πρόσωπο, που δεν είχε την παραμικρή αντιχουντική δράση! Μετά την ταπεινωτική αναχώρησή του ως… «Τριανταφυλλίδης» το 1963, παρέμεινε στην «πόλη του φωτός» σε πλήρη (πληρέστερη δεν γίνεται!) αποστρατεία μέχρι τον Ιούλιο του 1974. Τότε ανταποκρίθηκε στο «κάλεσμα της πατρίδας» (προσωποποιημένης στον χουντικότατο Γκιζίκη!) και επανήλθε εν τιμή και δόξη με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Ζισκάρ. Θυμίζουμε ότι ο Καραμανλής δεν είχε κάνει ούτε μία δήλωση κατά της χούντας και δεν είχε συναντηθεί ούτε με ένα άλλο πολιτικό πρόσωπο, έστω και ως αντιχουντικό συμβολισμό, ενώ ο Μακαρίζος είχε υπαινιχθεί «επαφές» μαζί του!
Ελληνοαμερικανική δυναστεία
Αν η δυναστεία Καραμανλή μόλις έφτανε στο απόγειο της δόξας της, η αντίστοιχη των Παπανδρέου βρισκόταν ήδη στην δεύτερη γενιά. Γιος του αμφιλεγόμενου Γ. Παπανδρέου, γνωστού πιο παλιά ως «ανεμόμυλου» και στο τέλος της ζωής του ως «γέρου της δημοκρατίας», ο Ανδρέας είχε μοιράσει τη ζωή του μεταξύ Ελλάδας και Η.Π.Α. Καθηγητής εκεί, παντρεμένος με Αμερικανίδα, ενισχυμένος από διάφορα ιδρύματα τύπου Φορντ και πολιτικά στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, εξέφρασε αυτόματα την «άλλη ελπίδα» του λαού, για μια Ελλάδα που θα «ανήκε στους Έλληνες», δήθεν χωρίς ξένες βάσεις και μονοπώλια.
Μέσα σε μια μόλις τετραετία, τα όνειρα μετατράπηκαν σε ορεινές και παραθαλάσσιες βίλες, σ’ έναν σκληροτράχηλο μηχανισμό «πρασινοφρουρών» και σε μια οικονομία που αύξανε τον δανεισμό, καταστρέφοντας τον παραγωγικό ιστό. Εκεί που όλα έδειχναν ότι το «πράσινο σύστημα» θα κατέρρεε, με την ευκαιρία των γενικών καταρρεύσεων του 1989-90, ήρθε το φιλί ζωής των Μητσοτάκη-Φλωράκη, για να ξαναφέρει τον Ανδρέα στην πρωθυπουργία το 1993 και το ΠΑΣΟΚ νομιμοποιημένο στη συνέχιση του ολοκληρωτικού πλιάτσικου!
Για την περίοδο του Καραμανλή του Β΄ μάλλον δεν θα βρει πολλά να γράψει η Ιστορία. Αντίθετα, θα διαθέτει πολλές σελίδες για τον Παπανδρέου τον Γ΄!
Το τέλος της αυταπάτης;
Τόσο στην αρχή της μεταπολίτευσης, όσο και πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση, ένα τμήμα των ψηφοφόρων, θεωρούσε «ευκαιρία» την εναλλαγή του ενός από το άλλο κόμμα στην εξουσία. Προφανώς η εκλογή του ΓΑΠ και της παρέας του ήταν η τελευταία φορά! Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μετέτρεψαν τις υποσχέσεις μιας πιο φιλολαϊκής πολιτικής σε πλήρη εκχώρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Περιφρονώντας το ίδιο το σύνταγμα, κυβερνούν στην κυριολεξία με «αναγκαστικούς νόμους», στοχοποιώντας επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες και χρεώνοντας την μεγάλη οικονομική μας περιπέτεια αποκλειστικά στον ελληνικό λαό.
Όμως η περίοδος των τεράστιων παγκόσμιων αλλαγών θα φέρει και στην Ελλάδα μετασεισμικές δονήσεις. Η ανάδειξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας σε παγκόσμια υπερδύναμη και -κυρίως- σε απόλυτο ρυθμιστή των παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων, δεν θα επιτρέψει τη βιωσιμότητα του μεταπολιτευτικού συστήματος των δύο δυναστειών. Το μόνο ερώτημα αφορά στον τρόπο της κατάρρευσης του συστήματος και στην εικόνα της επόμενης μέρας…
Χρήστος Φωτιάδης
