Ήταν αυτός ο αγαπημένος τίτλος του φίλου Πέτρου Παπακωνσταντίνου, όσες φορές αναφερόταν το τελευταίο διάστημα στον Χόσνι Μουμπάρακ. Ο έγκυρος συντάκτης διεθνών ειδήσεων της «Καθημερινής», δεν θα μπορούσε να λείπει από τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις του Καΐρου, ώστε να ενημερώσει τους αναγνώστες του από πρώτο χέρι. Λυπηρή σύμπτωση, να πέσει θύμα επίθεσης και τραυματισμού, υπηρετώντας το καθήκον του! Ευτυχώς επρόκειτο για επιπόλαια τραύματα, και τον περιμένουμε σύντομα κοντά μας, ευχόμενοι γρήγορη ανάρρωση!
Σε ό,τι αφορά τις ογκώδεις συγκεντρώσεις της Αιγύπτου, για κανέναν δεν υπήρξαν κεραυνός εν αιθρία. Το καθεστώς Μουμπάρακ, κακοποιημένο απομεινάρι της νασερικής επανάστασης και εκφυλισμένο δείγμα κοσμικού αραβικού καθεστώτος, ήταν επί δεκαετίες βασικό στήριγμα της αμερικανικής και ισραηλινής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Η αναμενόμενη «απόσυρση» τού επί 30 χρόνια προέδρου δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά.
Ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση; Θα καταφέρουν οι ΗΠΑ να την ελέγξουν; Τι θα γίνει στις υπόλοιπες χώρες υψηλού κινδύνου της περιοχής;
Η υπόθεση της Αιγύπτου αποκαλύπτει επίσης το βαθμό της διεθνούς αμηχανίας, αλλά και το κενό της μεταβατικής αυτής περιόδου: από τον διπολισμό στην «μοναδική υπερδύναμη» και τώρα καθ’ οδόν προς μια πολυπολική ισορροπία. Χαρακτηριστική είναι η πλήρης απουσία σοβαρών παρεμβάσεων από Ρωσία, Κίνα και ΕΕ! Οι ΗΠΑ έμειναν εντελώς μόνες στο παιχνίδι της επόμενης ημέρας, δείγμα της απουσίας σοβαρού αντιπάλου τους στο διπλωματικό πεδίο. ΄Ενα τεράστιο κενό, που εύλογα δημιουργεί απορίες, αλλά και ανησυχίες.
Στην ίδια τη μητρόπολη του αραβικού έθνους, οι απορίες είναι εξίσου μεγάλες. Αναζητούνται προσωπικότητες για την επόμενη μέρα και ρόλος για τους «αδελφούς μουσουλμάνους», ώστε η μετάβαση να είναι όσο γίνεται πιο ομαλή και βιώσιμη. Τίποτε δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο, εκτός από το οριστικό κλείσιμο της εποχής Μουμπάρακ. Κι αν αυτός κάνει (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) ό,τι μπορεί για να κρατηθεί στην εξουσία, το τέλος του είναι μη αναστρέψιμο…
Χρήστος Φωτιάδης
