Το σύγχρονο ευρωαμερικανικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ εξακολουθεί να βλέπει τον πόλεμο ως… «συνέχεια της Πολιτικής με άλλα μέσα»! Δεν έχει κανέναν απολύτως δισταγμό στη χρήση στρατιωτικής βίας (συνήθως «εκ του ασφαλούς») εναντίον όποιου αμφισβητεί την παγκόσμια κυριαρχία του.
Όμως βαρύνουσα σημασία έχει πλέον ο οικονομικός πόλεμος, δηλαδή αφενός η προώθηση των συμφερόντων του ανίερου μπλοκ με την απειλή βίας, αφετέρου η πρόκληση ζημιών σε όποιον θεωρεί αντίπαλο, με το κύριο βάρος να σηκώνει αυτή την περίοδο -διόλου τυχαία- η Ρωσία.
Στο πλαίσιο αυτό, έχει τη δική του θέση και ο περίφημος «πόλεμος των αγωγών», δηλαδή ο τρόπος που θα προωθείται η ενέργεια από τους παραγωγούς στους αγοραστές. Έχει χυθεί πολύ μελάνι γι’ αυτό το θέμα, αλλά αξίζει να διαθέσουμε λίγο χώρο για το μέγα ζήτημα του South Stream…
Πολιτική απόφαση
Η αναβολή από τις Βρυξέλλες της ολοκλήρωσης του Νότιου Αγωγού (η Ρωσία έχει ήδη έτοιμο το δικό της τμήμα μέχρι την Κασπία!), δεν είχε απολύτως καμία οικονομική βάση, αλλά ήταν αμιγώς πολιτική! Το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης, απλώς συνέβαλε στην επίσημη λήψη της απόφασης, την οποία προ πολλού επιδίωκαν οι πιο ρωσοφοβικοί κύκλοι της ΕΕ, με επικεφαλής τον Επίτροπο Ενέργειας (Γερμανό!) Έτινγκεν! Δεν είναι τυχαίες οι ασφυκτικές πιέσεις που ασκήθηκαν στη Βουλγαρία, ώστε να μην εγκριθεί από την κυβέρνησή της η κατασκευή των αγωγών στο έδαφός της…
Καθώς η ουκρανική κρίση δείχνει να βρίσκεται σε μία πιο ήρεμη στασιμότητα, ο πόλεμος των κυρώσεων αναγκάζει τη Ρωσία να προχωρήσει σε τεράστιες αλλαγές στην εσωτερική και εξωτερική της πολιτική. Περικυκλωμένη από νατοϊκές βάσεις και εχθρικά (συχνά φιλοφασιστικά!) καθεστώτα, δεν έχει παρά μόνο μία επιλογή: να αναπτύξει τις σχέσεις της με όσους γείτονες είναι διατεθειμένοι να ανταποκριθούν.
Σε μία σαφή επιχείρηση εξωστρέφειας, αλλά και σύσφιγξης των οικονομικών σχέσεων με αυτές τις χώρες, ο Πούτιν πραγματοποίησε συνεχόμενα ταξίδια στην Κίνα, την Ινδία και την Τουρκία, ενώ παράλληλα υπέγραψε βαρυσήμαντες συμφωνίες με το Ιράν και πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ειδικότερα η Τουρκία θυμίζει την πάγια πικρή αλήθεια, που ισχύει τόσο για τη Ρωσία και την Ελλάδα όσο και για τους υπόλοιπους γείτονές της: «τον γείτονά σου δεν μπορείς να τον αλλάξεις»! Απομονωμένη πια από την «Ευρωαμερική» («Euroamerica αποκλειστικά δικός μας όρος, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα!»), η Τουρκία του Ερντογάν ψάχνει και αυτή για εναλλακτικές λύσεις, που να εξυπηρετούν τα φιλόδοξα της σχέδια, ώστε να καθιερωθεί ως περιφερειακή υπερδύναμη.
Εναγκαλισμός συμφέροντος, με συνέπειες
Η πρόσφατη επίσκεψη Πούτιν στην Άγκυρα είχε ως «κερασάκι» την αναγγελία της ακύρωσης του South Stream («αφού η Ευρώπη δεν τον θέλει»), αλλά και την ανακοίνωση της πρόθεσης για κατασκευή εναλλακτικού αγωγού που θα περνά από την Τουρκία και θα καταλήγει στα ελληνοτουρκικά σύνορα, απ’όπου θα προωθείται στη Νότια και Κεντρική Ευρώπη! Μάλιστα, η Τουρκία έχει ενθουσιαστεί τόσο πολύ με την πρόταση Πούτιν, ώστε προτείνει τη μετονομασία του αγωγού σε… Turkish Stream! Η ρωσική πλευρά δεν έχει αντίρρηση: «Θα μπορούσε να ονομαστεί Turkish Stream, όπως πρότειναν οι Τούρκοι εταίροι μας», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής της Gazprom Αλεξάντερ Μεντβέντεφ.
Αν ισχύσει αυτό το σενάριο, οι απώλειες για κάποιους θα είναι τεράστιες και μετρήσιμες. Πρώτη και καλύτερη η Βουλγαρία (η πλέον υποβαθμισμένη χώρα της ΕΕ!), που θα έχει άμεσες απώλειες 3 δισ.ευρώ σε επενδύσεις και 2.900 θέσεεις εργασίας! Από κοντά η ιταλική ENI, που είχε συμβόλαιο για την κατασκευή του μεγαλύτερου τμήματος του αγωγού, με απώλειες παραπάνω από 2 δισ. ευρώ! Μεγάλη θα είναι η ζημία και για την αυστριακή OMV, που είχε ήδη επενδύσει μεγάλα ποσά στoν South Stream, τη γερμανική Europipe (απώλειες τουλάχιστον 500 εκ.ευρώ!) και τις ιαπωνικές Sumitomo και Marubani, με 320 εκατ.ευρώ!
Η μεγάλη εικόνα που θα προκύψει πολύ σύντομα, είναι ότι το ρωσικό φυσικό αέριο δεν είναι εύκολο να υποκατασταθεί για την Ευρώπη και ότι από όλη την αναταραχή που προκλήθηκε σκόπιμα από την «Ευρωαμερική» θα υπάρξουν σαφείς χαμένοι, αλλά και αντίστοιχοι κερδισμένοι…
