Πριν ξεκινήσω να γράφω το παρόν, έριξα μια ματιά στην ελληνική «αναζήτηση google», με θέμα τον βασικό τίτλο του κειμένου αυτού. Η οθόνη του υπολογιστή μου γέμισε με παραπομπές σε «ανακοινώσεις» του… θεσμού! Ούτε ένα σχόλιο σχετικό με τη «σύνθεση» του «παρατηρητηρίου»! Έριξα μια ματιά στο γνωστό ιστότοπο «Wikipedia», που εκφράζει την «πολιτικώς ορθή» άποψη στη Δύση. Εκεί βρήκα πράγματι ενδιαφέρουσες πληροφορίες, που θα τις μοιραστώ μαζί σας…
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Το 2011 ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, σε συνέχεια των ανατροπών και ανακατατάξεων που είχαν αρχίσει ουσιαστικά το 2003, με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Οι δυνάμεις που βρέθηκαν απέναντι στη συριακή κυβέρνηση είχαν χρηματοδοτηθεί, εξοπλιστεί και εκπαιδευτεί από τις ΗΠΑ και τους τοπικούς της συμμάχους, κυρίως τη Σαουδαραβία, το Κατάρ και την Τουρκία.
Όπως γίνεται σε κάθε μεγάλη πολεμική σύρραξη, ουσιαστικό ρόλο στον συριακό εμφύλιο είχε η προπαγάνδα, πιο συγκεκριμένα το ενιαίο εδώ και πολλά χρόνια σύστημα, που στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ αποκαλούμε WESTPROP! To γιγαντιαίο δίκτυο «μέσων ενημέρωσης» (που εμείς αποκαλούμε ΜΜΑ = μέσα μαζικής αποβλάκωσης!) της συντριπτικής πλειοψηφίας των χωρών του πλανήτη, άρχισε να τροφοδοτεί με κατασκευασμένα ψέματα τους «τελικούς λήπτες», δηλαδή εσάς, κυρίες και κύριοι!
Όπως πάντα, στοχοποιήθηκε ο «κύριος αντίπαλος» της Δύσης, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ. Για να μην ξεχνιόμαστε, η κυβέρνηση της Συρίας ήταν και παραμένει η νόμιμη αρχή της χώρας, αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ! Το πιο απλοϊκό τέχνασμα της WESTPROP ήταν ο όρος «το καθεστώς Άσαντ», που… εξ ορισμού απλοποιεί την υπόθεση: προσοχή, εδώ έχουμε να κάνουμε με «κακή κυβέρνηση» και φυσικά με «κακό ηγέτη»!!!
Κάθε καθωσπρέπει δημοσιογράφος σε ολόκληρο τον κόσμο (με τις γνωστές μικρές εξαιρέσεις) υιοθέτησε τους παραπάνω όρους, που έγιναν κτήμα δισεκατομμυρίων προβάτων (βλέπε τηλεθεατών…) του πλανήτη. Στη σειρά των «κακών ηγετών» της μετασοβιετικής περιόδου (Μιλόσεβιτς, Σαντάμ, Λουκασένκο, Καντάφι κλπ), ο Άσαντ υπέστη την ίδια ακριβώς μονότονη μεταχείριση. Ο Άσαντ «σκοτώνει το λαό του», «πετάει χημικά», «βομβαρδίζει σχολεία» και λοιπά…
Η σφραγίδα της… αξιοπιστίας!
Στην περίπτωση της Συρίας είχαμε πράγματι μια μικρή πρόοδο της WESTPROP. Κατασκευάστηκε, με τον απίστευτο τρόπο που θα δούμε στη συνέχεια, ένας θεσμός-μύθος, από τον οποίο πήγαζε σχεδόν κάθε «είδηση» για τον εμφύλιο που κατέστρεφε τη χώρα. Το όνομά του είναι ασφαλώς γνωστό σε όλους, αφού έτυχε της πιο μαζικής παγκόσμιας διαφήμισης, και μάλιστα εντελώς δωρεάν!!!
Ας μπούμε στο ψητό και ας αρχίσουμε από τη «φίλη» της Δύσης, «Wikipedia». Μεταφράζοντας την αγγλική εκδοχή, θα ανακαλύψουμε ήδη τα πρώτα «λαυράκια» (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Το ΣΠΑΔ (σ.σ. για εξοικονόμηση χώρου…) ιδρύθηκε τον Μάιο του 2006 και είναι ένα γραφείο πληροφοριών που καταγράφει τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον συριακό εμφύλιο. Η οργάνωση του Ραμί Αμπντουλραχμάν έχει την έδρα της στη Βρετανία και (προσέξτε!) έχει χρησιμοποιηθεί ως πηγή από σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης και όλα τα γνωστά, όπως Voice of America, Reuters, BBC, CNN and National Public Radio»!
Πάρτε βαθιά ανάσα, κατανοήστε τι διαβάσατε μέχρι τώρα και πάμε για τη συνέχεια: «Το ΣΠΑΔ διαχειρίζεται ένα μόνον πρόσωπο, σε δυο δωμάτια ενός σπιτιού στο Κόβεντρι. Πρόκειται για τον Ραμί Αμντουλραχμάν, έναν σουνίτη Σύρο ηλικίας σήμερα 42 ετών, ιδιοκτήτη επίσης ενός μαγαζιού με ρούχα. Μετανάστευσε στη Βρετανία το 2000, ισχυριζόμενος ότι είχε φυλακιστεί και διαφύγει. Το πραγματικό του όνομα ήταν Οσάμα Σουλεϊμάν, αλλά υιοθέτησε το ψευδώνυμο με το οποίο έκτοτε είναι γνωστός»!
Αισθάνεστε καλά; Σας περνάει, ίσως απ’ το μυαλό ότι… σας πιάνουν κορόιδο; Ας δούμε τη συνέχεια: «Το ΣΠΑΔ κατηγορήθηκε για επιλεκτική πληροφόρηση, μεταδίδοντας αποκλειστικά πληροφορίες για βίαιες ενέργειες των κυβερνητικών δυνάμεων, ενώ το 2013 το επίσημο πρακτορείο του Βατικανού κατηγόρησε το ΣΠΑΔ ότι συνεχίζει να υπερασπίζεται τους ισλαμιστές εξτρεμιστές»! Τέλος, «Ο Charlie Skeltom, σε άρθρο του το 2012 στον Guardian, αναρωτήθηκε για τη λογική αυτών που χρησιμοποιούν ως πηγή κάποιον που δεν είναι τίποτε περισσότερο από πωλητής ρούχων, που απλά προωθεί πληροφορίες της επιλογής του με ένα πομπώδες όνομα»!!!
Αλήθεια, δεν ντρέπονται;
Πριν προχωρήσουμε σε περισσότερες πληροφορίες για την… μονοπρόσωπη οργάνωση με το «πομπώδες όνομα», ξαναθυμίζουμε ότι αυτή η τεράστια παγκόσμια απάτη χρησιμοποιείται από ολόκληρο το σύστημα «ενημέρωσης του πλανήτη, σε καθημερινή βάση! Στην Ελλάδα, όλα ανεξαιρέτως τα χαζοκάναλα αναφέρονται με τον δέοντα σεβασμό (δέος, μάλιστα!) στο «πομπώδες» ΣΠΑΔ, λες και μιλούν για τον… Μωυσή και την αναντίρρητη μεταφορά των εντολών του Θεού του! Πριν λίγες μόλις μέρες, ο «πολύς» Δημήτρης Απόκης της ΕΡΤ υπενθύμισε ότι η οργάνωση αυτή «έχει αποδειχτεί αξιόπιστη»! Ναι, αυτή είναι η «ενημέρωση» που περνά στα σαλόνια μας…
Θέλετε κι άλλες μαρτυρίες για την «αξιοπιστία» της πηγής του κ. Απόκη και των ομοίων του; Πάρτε να ’χετε: Οι New York Times παραδέχονται ότι «η απατηλή αυτή οργάνωση είναι υπόθεση ενός προσώπου (one-man band) και χρηματοδοτείται από την ΕΕ και μια ακόμη ευρωπαϊκή χώρα». Η «μυστηριώδης» αυτή χώρα είναι φυσικά η Βρετανία, στην οποία ο «μονοπρόσωπος» κινείται σαν το ψάρι στο νερό, όπως πιο παλιά οι εκατοντάδες Τσετσένοι τρομοκράτες! Στις 21 Νοεμβρίου 2011, μάλιστα, συναντήθηκε με τον Βρετανό ΥΠΕΞ στο Foreign Office!
Το Πρακτορείο Reuters σε άρθρο του το 2011, με τον εύγλωττο τίτλο «Κόβεντρι – μια απίθανη έδρα Σύρου ακτιβιστή», παραδέχεται ότι «ο Αμπντουλραχμάν είναι μέλος της συριακής αντιπολίτευσης και επιδιώκει την ανατροπή του προέδρου Άσαντ»! Κάτι που ο… «αξιόπιστος» μονοπρόσωπος ιδιοκτήτης της παγκόσμιας ενημέρωσης για τη Συρία δεν κρύβει καθόλου: «Έφτασα στη Βρετανία τη μέρα που πέθανε ο Χαφέζ αλ Άσαντ (σ.σ. ο πατέρας του σημερινού προέδρου) και θα επιστρέψω όταν φύγει ο γιός του»!
Κλείνοντας απευθύνω ένα ερώτημα σε όλους τους καλόπιστους αναγνώστες. Η WESTPROP και όσοι ωφελούνται απ’ αυτήν κάνουν απλά τη δουλειά τους. Γιατί, όμως, θα πρέπει να περιλαμβάνεται η Ελλάδα στις χώρες-θύματα αυτής της απροκάλυπτης προπαγάνδας; Δεν αρκεί που υποχρεωθήκαμε να διακόψουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις με τη Συρία, μια χώρα που ήταν πάγια φίλη; Πρέπει να συνεχίσουμε να δεχόμαστε την καθημερινή ψευδολογία, ακόμη και από τις συχνότητες της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας; Λυπάμαι, αλλά δεν ελπίζω σε απάντηση…
Χρήστος Φωτιάδης
