«Γιατί, κ. Θεοδωρακόπουλε, δεν ήρθατε να καταθέσετε την πολύτιμη εμπειρία που λέτε ότι έχετε, ώστε να υλοποιήσουμε όσο καλύτερα γίνεται αυτή την ιδέα;», ρωτά η ΔΕΣΕΠ – Δράση Εναλλακτικής Σκέψης Ενεργών Πολιτών, σε ανακοίνωσή της, στην οποία αναφέρεται στη δημιουργία Κοινωνικού Φροντιστηρίου στο Δήμο.
Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Επειδή η ΔΕΣΕΠ είναι ο σημερινός πρωτεργάτης της υλοποίησης της ιδέας του Κοινωνικού Φροντιστηρίου, χωρίς, επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά, να διεκδικούμε την πατρότητα της ιδέας αυτής, νιώθουμε την ανάγκη όχι τόσο να απαντήσουμε στην επιστολή της ‘‘Νέας Εποχής’’ όσο να καταθέσουμε προς συζήτηση τις δυσκολίες που έχει το ξεκίνημα μιας τέτοιας προσπάθειας και να αναζητήσουμε αρωγούς, ώστε και να πετύχουμε αλλά και να συνεχίσουμε για όσο χρειαστεί αυτή την αλληλέγγυα παροχή.
Ο κ. Θεοδωρακόπουλος, λοιπόν, έχει πρωτίστως δίκιο σε ό,τι αφορά στην έναρξη των μαθημάτων, τα οποία άργησαν να ξεκινήσουν δύο ολόκληρες βδομάδες.
Για το συγκεκριμένο θέμα η ΔΕΣΕΠ στις 21/9/2012 με ανακοίνωσή της, άσκησε έντονη κριτική στον κ. Νικολιδάκη, χρεώνοντάς του εξολοκλήρου την προβλεπόμενη από τη μεριά μας καθυστέρηση, κάνοντας άμεσες αναφορές σε λάθος χειρισμούς παρά τις επισημάνσεις μας.
Πρέπει όμως να σημειώσουμε εδώ -και παρακαλώ δώστε ιδιαίτερη προσοχή- ότι η συγκεκριμένη επιστολή δεν γράφηκε από θέση που στεκόταν απέναντι στον κ. Νικολιδάκη, αλλά από θέση διπλανή.
Εμείς, ως ΔΕΣΕΠ, ουδέποτε σταματήσαμε την προσπάθεια υλοποίησης αυτής της ιδέας και πάντα θα λέμε ναι σε οτιδήποτε εναλλακτικό γεννιέται για την καλυτέρευση της ζωής των ανθρώπων που στις μέρες μας χάνεται.
Η άποψή μας, λοιπόν, είναι ότι δεν είναι δυνατόν τέτοιου είδους προσπάθειες, που έχουν ως στόχο πρωτίστως την ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο, να γίνονται αντικείμενο συλλογής ψήφων απ’ αυτόν που τις υλοποιεί ή αντιπολιτευτικής διαμάχης από την αντίθετη πλευρά.
Δυστυχώς, όπως λέμε και στις συζητήσεις που γίνονται στα πλαίσια της ΔΕΣΕΠ, δεν έχουμε την πολυτέλεια της διαφωνίας στις μέρες μας μόνο και μόνο για να διαφωνούμε. Πρέπει να διαφωνούμε επί της ουσίας, προσπαθώντας να βρούμε λύσεις και όχι με διάθεση να καταστρέψουμε και να γκρεμίσουμε.
Στα ερωτήματα που θέτει ο κ. Θεοδωρακόπουλος λοιπόν, λέμε και για να ενημερωθεί και ο κόσμος ότι πραγματικά υπήρξαν κάποια οργανωτικά επικοινωνιακά ζητήματα που είχαν να κάνουν με τη δομή του προγράμματος, γιατί κάποιοι εκπαιδευτικοί τελευταία στιγμή αποχώρησαν από τη διαδικασία.
Όπως αντιλαμβάνεστε, εκεί που υπήρχε ένας συγκεκριμένος αριθμός εκπαιδευτικών, μείναμε με λιγότερους, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να αλλάξει το πρόγραμμα και να υπάρξει η σχετική καθυστέρηση.
Πέρα απ’ αυτό πρέπει να καταλάβουμε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ήταν και είναι κάτι το εντελώς καινούργιο για όλους, οπότε τα όποια λάθη έγιναν ή θα γίνουν είναι μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια.
Εμείς ως ΔΕΣΕΠ διαβεβαιώνουμε ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία κάνουν το καλύτερο που μπορούν, παρά τα προβλήματα που επισημαίνονται και γι’ αυτό ζητάμε την εμπιστοσύνη των γονιών και των μαθητών, όχι όμως από απόσταση αλλά συμμετέχοντας, όπως μπορεί ο καθένας, ώστε να στηριχτεί επί της ουσίας αυτή η προσπάθεια.
Ρωτάμε λοιπόν επί της ουσίας και με πολύ ειλικρινή πρόθεση, γιατί, κ. Θεοδωρακόπουλε, δεν ήρθατε να καταθέσετε την πολύτιμη εμπειρία που λέτε ότι έχετε, ώστε να υλοποιήσουμε όσο καλύτερα γίνεται αυτή την ιδέα;
Η ΔΕΣΕΠ και στις εκδηλώσεις που έκανε και στις ανακοινώσεις που έβγαλε κατά καιρούς, ακόμα και σήμερα, ζήτησε και ζητάει βοήθεια από όλους όσους έχουν να καταθέσουν το οτιδήποτε.
Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι σήμερα δεν αρκεί μόνο να ψηφίζουμε κάτι, για να λέμε ότι το στηρίζουμε.
Χρειάζεται πραγματική συμμετοχή και ειλικρινή επικοινωνιακή διάθεση, γιατί η μάχη που έχουμε να δώσουμε δεν περιορίζεται μόνο στη λειτουργία των κοινωνικών φροντιστηρίων, κοινωνικών παντοπωλείων και δημοτικών λαχανόκηπων αλλά και στην επαναφορά χαμένων αξιών, χαμένων ηθών, χαμένης αλληλεγγύης, χαμένης ζεστασιάς, χαμένης γειτονιάς, χαμένης αλήθειας.
Όλα αυτά, από όποιο σημείο του ορίζοντα και αν ερχόμαστε, πρέπει όλοι μαζί να τα ζωντανέψουμε, για να μπορέσουμε να κοιταχτούμε και πάλι μεταξύ μας και στα βαθιά μας γεράματα η τελευταία ματιά μας να ακουμπήσει με ανακούφιση στα οράματα των παιδιών μας, και στα όνειρα των εγγονών μας, ώστε η τελευταία ανάσα μας να μην είναι παγωμένη».







































































































