Τις θέσεις της και τις αγωνίες της για τις εξελίξεις στην Παιδεία εξέφρασε με ανακοίνωσή της τη Δημοτική Ομάδα «ΛΥΚΟΒΡΥΣΗ-ΠΕΥΚΗ 2020», με αφορμή τις προωθούμενες αλλαγές από το αρμόδιο Υπουργείο. Στην ανακοίνωση αναφέρεται η πάγια τακτική προωθούμενων αλλαγών εν μέσω θέρους, κάνοντας λόγο για «έξυπνο πολιτικό αντιπερισπασμό από τα αδιέξοδά της και τις πάσης φύσεως αρνητικές πολιτικές επιλογές» της κυβέρνησης. Συγκεκριμένα, αναφέρει:
«Η Δημοτική μας Ομάδα ΛΥΚΟΒΡΥΣΗ-ΠΕΥΚΗ 2020 είναι κατά βάση κίνηση πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού. Έτσι ξεκίνησε και έτσι παραμένει μέχρι σήμερα. Με αυτή λοιπόν την ιδιότητα παίρνουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε με την πολιτική επικαιρότητα των ημερών για την οποία γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά και από πολλούς.
Κοντεύει να γίνει έθιμο και πάγια πολιτική πρακτική όλα τα θεσμικά και ουσιώδη της Παιδείας να αποφασίζονται μέσα στην θερινή ραστώνη και την συνεπακόλουθη χαλάρωση, γιατί αυτό βολεύει τους κρατούντες κάθε εποχής και κάθε κομματικής απόχρωσης. Θα ήταν περίεργο να εξαιρεθεί η παρούσα πολιτική πραγματικότητα που κυβερνά τον τόπο μας, όσα και αν περί του αντιθέτου είχε υποσχεθεί!
Και όταν η Παιδεία, αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη θεσμική πραγματικότητα, χρησιμοποιείται εμφανέστατα και ανερυθρίαστα για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και την απομάκρυνσή της από τα ζωτικά και τα ουσιώδη που την απασχολούν και την ταλανίζουν, τότε αυτή η πρακτική γίνεται έγκλημα καθοσιώσεως και υπερφίαλη πολιτική διέξοδος γι αυτούς που μας κυβερνούν.
Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα για όσα η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας αποφάσισε τις τελευταίες ημέρες δημιουργώντας ένα πολύ έξυπνο πολιτικό αντιπερισπασμό από τα αδιέξοδά της και τις πάσης φύσεως αρνητικές πολιτικές της επιλογές. Το να αναλύσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε αν η σημαία του κάθε σχολείου θα παραδίδεται από τον Διευθυντή του στον άριστο μαθητή του ή αν κάθε πρωί πριν το μάθημα να γίνεται προσευχή για αυτούς που το επιθυμούν και το νοιώθουν σαν ανάγκη, το θεωρούμε ουτοπία και επιχειρηματολογία χωρίς αντίκρισμα. Άλλωστε η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας πολλές φορές έχει δείξει δείγματα γραφής για την αποστροφή της στην έννοια της αριστείας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ιδεοληψίες επικίνδυνες των κρατούντων που προσπαθούν να περιχαρακώσουν τις δικές τους ανασφάλειες και τις δικές τους μειονεξίες χρησιμοποιώντας την ταλαίπωρη Παιδεία μας και οδηγώντας την σε ατραπούς επικίνδυνους με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό της.
Δεν θα μπούμε στη λογική του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Αυτό οι εχέφρονες πολίτες ας το επεξεργαστούν κι ας πάρουν θέση θετική ή αρνητική. Άλλωστε αργότερα η Ιστορία θα αποδώσει το δίκιο ή το άδικο αυτών των πειραματισμών και των αποφάσεων των κρατούντων. Εμείς επιθυμούμε να καταθέσουμε έναν απλό προβληματισμό. Έλυσε το Υπουργείο Παιδείας όλα τα οργανωτικά και λειτουργικά προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για την νέα σχολική χρονιά; Ετοίμασε τα εκπαιδευτήρια για να είναι έτοιμα να υποδεχθούν τους μαθητές τους για το νέο διδακτικό έτος; Εξασφάλισε το απαραίτητο διδακτικό προσωπικό για τα Σχολεία όλων των βαθμίδων ώστε να ξεκινήσει επιτέλους η νέα σχολική χρονιά χωρίς κενά; Προετοίμασε τους εκπαιδευτικούς με σεμινάρια και επιμορφώσεις ώστε να αντιμετωπίσουν τη γνώση που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ώστε να είναι έτοιμοι να την προσφέρουν στους μαθητές τους;
Αμείλικτα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις! Εάν πράγματι όλα αυτά έχουν προηγηθεί τότε και μόνον τότε θα ήταν θεμιτός ένας γόνιμος προβληματισμός για τις θεσμικές αλλαγές που κινούνται αναμφισβήτητα στη σφαίρα υπαρξιακών και αξιακών αναζητήσεων ολόκληρης της κοινωνίας μας και ύστερα από δημοκρατικές διαδικασίες να αποφασιστούν! Εάν αυτά δεν έγιναν τότε υπερθεματίζουν την άποψή μας πως χρησιμοποιήθηκαν εκ του πονηρού σε μια συγκυρία για τους κρατούντες, που ζητούσαν απεγνωσμένα διεξόδους φυγής από μια πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Πόσο όμως εγκληματικό είναι να χρησιμοποιείται έτσι η Παιδεία μας χωρίς περίσκεψη και αιδώ! Είναι βέβαιο πως οι συμπολίτες μας το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό και θα αποδώσουν τα «του Καίσαρος τω Καίσαρι» όταν θα έρθει η ώρα! Προς το παρόν όμως λαβωμένη και τραυματισμένη βγαίνει η Παιδεία μας για μια ακόμη φορά!
Μήπως τελικά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως μας κυβερνά το «τελευταίο θρανίο»;»
