Το σίγουρο είναι πως οι παρατάξεις δεν κέρδισαν ή έχασαν από τα προγράμματά τους. Ο Θεοδωρακόπουλος, ο Καμάρας, ο Βογιατζάκης «έπαιξαν» στα βασικά θέματα της Πεύκης. Δάση, δρόμοι, κυκλοφοριακό, γήπεδο, κοινωνική πολιτική. Στις προηγούμενες εκλογές είχαν κάνει τέτοιο πόλεμο στον Καμάρα όσον αφορά στο θέμα του δημαρχείου και της πισίνας, που ίσως υπέθετε κανείς ότι αν έβγαινε ο Τζούλης θα το γκρέμιζε! Φυσικά, αποκλείεται να γινόταν κάτι τέτοιο. Περιμένουμε να δούμε τη λειτουργία του Δήμου κι όχι από τη νέα χρονιά, αλλά σίγουρα θα υπάρξει και περίοδος χάριτος για τη νέα διοίκηση. Οι άνθρωποι του Καμάρα τονίζουν ότι «ο Θεοδωρακόπουλος θα καρπωθεί πολιτικό όφελος από τα έργα που θα πραγματοποιήσει, τα οποία όμως, έτσι κι αλλιώς θα γίνονταν, αφού πέτυχε την έγκρισή τους η διοίκηση Καμάρα».
Από την άλλη, το επιτελείο του νεοεκλεγέντος δημάρχου υπογραμμίζει ότι: «Ο Καμάρας εγκαινιάζει ημιτελή έργα», αναφερόμενο κυρίως στον νέο παιδικό σταθμό, αλλά και στο γήπεδο. Σε κλειστές συζητήσεις μάλιστα κατηγορούν τον Καμάρα ακόμη και για τη «σπουδή» που επιδεικνύει γι’ άλλα έργα που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή στην Πεύκη, όπως τα πεζοδρόμια.
Η μεγάλη νίκη του Γιάννη Θεοδωρακόπουλου απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που λένε ότι νόμιζε πως είναι το φαβορί –και ακριβώς επειδή το νόμιζε, αν το νόμιζε αυτός ή οι δικοί του, έχασε τις εκλογές– είναι σίγουρα η κύρια είδηση του ρεπορτάζ ή της ανάλυσης των δημοτικών εκλογών στην πόλη μας. Όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και την παρουσία του Γιάννη Βογιατζάκη. Όταν το ΠΑΣΟΚ ψαχνόταν για υποψήφιο στην Πεύκη, «έπαιξε» και το όνομα του Βογιατζάκη. Και το πιο φανερό είναι ότι –αν όχι ο μόνος– ο κυριότερος λόγος που απορρίφτηκε η αίτησή του ήταν γιατί ο Βογιατζάκης δεν ήταν ΠΑΣΟΚ. Δώδεκα χρόνια παλεύουν για τον Δήμο και θα τους τον «φάει» ένας που δεν ήταν ΠΑΣΟΚ; Γι’ αυτό κι ο Βογιατζάκης δεν πήρε το χρίσμα –ή τη στήριξη, όπως εύσχημα λένε- από τη Χαριλάου Τρικούπη.
Φυσικά, το ότι τον στήριξε ο Συνασπισμός είναι αστείο και να το λέμε. Ο Συνασπισμός στην Πεύκη είναι μια παρέα ανθρώπων που είναι τόσο σκεπτόμενοι που αυτό καταντά αρνητικό για το κόμμα τους. Στις προηγούμενες εκλογές, αλλού ήταν η σφραγίδα του Συνασπισμού κι αλλού πήγαν οι ψηφοφόροι του Συνασπισμού. Αλλού ο παπάς κι αλλού τα γένια του, δηλαδή. Ο Συνασπισμός ούτε μπορεί, αλλά ούτε πιστεύω πως το θέλει κιόλας, να επιβάλει κομματικές γραμμές, ειδικά στις δημοτικές εκλογές και σ’ έναν δήμο σαν την Πεύκη. Ούτε καν στον Τσίπρα, πιστεύω ότι επέβαλε. Και ορίστε ο Τσίπρας. Δηλαδή, ο Βογιατζάκης είναι ο Τσίπρας της Πεύκης; Γιατί; Μια χαρά κρατιέται κι ο δικός μας. Πάντως, κι ο ένας κι ο άλλος πήραν μεγάλο ποσοστό και καλούνται τώρα να το διαχειριστούν.
Έχουν δύο έδρες στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο. Απέκλεισαν το ΚΚΕ, που πάντα είχε εκπρόσωπο και σίγουρα είναι πιο «συζητήσιμοι» από τους άτεγκτους ορθόδοξους αριστερούς. Αυτό είναι πολύ πιθανό «ν’ ανοίξει την όρεξη» στους διοικούντες, ώστε να διαμορφώσουν συσχετισμούς, ακόμη πιο διευρυμένης στήριξης στο Δημοτικό Συμβούλιο, ειδικά σε θέματα που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία. Και αν αυτό το πράγμα δεν γίνει στην Αθήνα με τον Κακλαμάνη και τον Τσίπρα, είναι πολύ πιθανό να γίνει με τον Θεοδωρακόπουλο και τον Βογιατζάκη στην Πεύκη. Ή –πιο σωστά– ο Θεοδωρακόπουλος να προσπαθήσει ώστε να γίνει.
Προεκλογικά, όταν κατέβηκε ο Βογιατζάκης, εγώ του είχα πει –και το είχα γράψει– ότι «πάνω από πέντε» δεν παίρνεις. Πίστευα ότι θα πέσει και στην πόλωση ενός ενωμένου ΠΑΣΟΚ. Δεν εκτίμησα σωστά. Δεν πίστευα ότι ο Βογιατζάκης θα είναι ένας από τους λόγους που καταποντίστηκε ο Καμάρας, αλλά και που η ΔΑΣ, παρ’ ότι είχε κατεβεί μ’ ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ, με μακρά πολιτική και συνδικαλιστική παρουσία, έμεινε έξω από το Συμβούλιο. Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάστηκε ενωμένο περισσότερο από κάθε άλλη φορά, κάτι που δεν θα συνέβαινε αν ήταν άλλος υποψήφιος. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μπόλλας, όταν είδε την αυτοπρότασή του να «πετιέται στα σκουπίδια», δεν ήθελε πολύ να πάει με τον Βογιατζάκη. Το ότι δεν πήγε ήταν τελικά ορθό και για τον Μπόλλα, αλλά και για τον επικεφαλής που τον δέχτηκε στο ψηφοδέλτιό του. Βγήκαν και οι δύο κερδισμένοι.
Μ’ ένα ΠΑΣΟΚ ενωμένο λοιπόν, με τις διάφορες οξύτητες να έχουν τεθεί σε ανακωχή, ο Βογιατζάκης δεν πήρε πολλούς. Ειδικά, μάλιστα, όταν και οι τελευταίοι «αμετανόητοι» επικριτές της επιλογής Θεοδωρακόπουλου μπήκαν κάτω από την «ομπρέλα» τη βροχερή εκείνη Δευτέρα πριν τις εκλογές.
Όμως ο Βογιατζάκης πήρε τους καμαρικούς που δεν τους άφηνε ο αντιπασοκισμός τους να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Μια μερίδα τέτοιων είναι κάποιοι –όχι όλοι- πατουλικοί, που δεν πηγαίνανε τον Πάμπλο. Ή άλλοι που ήταν μεν δεξιοί, αλλά δεν θέλανε τον Καμάρα. «Ναι, να κάνουμε χουνέρι στον Καμάρα, αλλά όχι και ΠΑΣΟΚ βρε παιδί μου». Αυτοί ψήφισαν Βογιατζάκη. Και με περισσότερη ευκολία απ’ ότι θα ψήφιζαν Σταυρόπουλο, ε, γιατί πώς να το κάνουμε; Το ΚΚΕ είναι λίγο «άγριο» πράγμα για τις απαλές μας πατούσες! Ενώ ο Βογιατζάκης «είναι μια κάποια λύση». Αν δεν κατέβαινε ο Βογιατζάκης ή αν εντασσόταν στο ΠΑΣΟΚ, πολλούς απ’ αυτούς θα τους έπαιρνε το ΚΚΕ, ενώ κάποιοι θα ψήφιζαν πάλι Καμάρα. Η επιλογή της Συσπείρωσης να κατεβεί ανεξάρτητη και να τολμήσει, τη δικαίωσε πανηγυρικά.
Στο καμαρικό στρατόπεδο πιστεύανε ότι ο Βογιαζάκης θα έπαιρνε τους δυσαρεστημένους από την επιλογή Θεοδωρακόπουλου πασόκους. Αλλά από τη στιγμή που Μπόλλας και Μονεμβασιώτης έδωσαν τα χέρια, το πράγμα τελείωσε. Λίγοι έμειναν να φωνάζουν για τον Θεοδωρακόπουλο και σιγά-σιγά οι φωνές αυτές έσβησαν. Όσοι φώναζαν πια, το έκαναν μέσα από τη Συσπείρωση, με την οποία ο Θεοδωρακόπουλος είχε άγριο πόλεμο χαρακωμάτων, ενώ ο Καμάρας νόμιζε ότι ο Βογιατζάκης φθείρει τον Θεοδωρακόπουλο, ενώ έτρωγε τον ίδιο τον Καμάρα. Ο Βογιατζάκης ήταν ένας από τους εξαιρετικά σημαντικούς παράγοντες και που άλλαξε χέρια ο Δήμος και που το ΚΚΕ δεν είναι στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο. Τώρα ο Γιάννης Βογιατζάκης καλείται να διαχειριστεί το ποσοστό του. Ο Θεοδωρακόπουλος θέλει «λάιτ» αντιπολίτευση και ένα ευρύτερο αντικαμαρικό μέτωπο. Ο Βογιατζάκης από την άλλη σκέφτεται –και ορθώς– ότι, αφού δεν συνεργάστηκε με τον Θεοδωρακόπουλο νωρίτερα, εντασσόμενος στο ψηφοδέλτιό του, γιατί να το κάνει τώρα; Κι αν το κάνει πώς και με ποιους όρους; Από την άλλη, απέδειξε ότι είναι αποδεκτός από τον πευκιώτικο λαό, ως μια πρόταση εναλλακτική, έξω από τη διελκυστίνδα των δύο μεγάλων κομμάτων. Μπορεί να διαδραματίσει έντονο ελεγκτικό ρόλο και στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και πιο δυναμικά μέσα στην κοινωνία της Πεύκης, στην οποία, μετά από έξι χρόνια δρώσας παρουσίας γίνεται όλο και πιο αποδεκτός.
