O Πολυχώρος ‘Δαγκλή 12’ συνεχίζει τις κυριακάτικες δωρεάν προβολές του, αυτή τη φορά με μια τριλογία αφιερωμένη στο γαλλικό νέο κύμα. Το νουβέλ βάγκ, όπως ονομάστηκε, αποτελεί την πιο ριζοσπαστική και ανανεωτική ματιά στην έβδομη τέχνη τα τελευταία εξήντα σχεδόν χρόνια. Η γοητευτική καινοτομία του εστιάζεται σε μια σειρά από αλλαγές τόσο στην μορφή. όσο και στο περιεχόμενο του κινηματογραφικού έργου. Από την χαλαρή, μη γραμμική αφήγησή του, τη χρήση κινητής κάμερας, τους αντιφατικούς, πολυδιάστατους χαρακτήρες του, μέχρι την χρήση του φυσικού φωτισμού και τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, το γαλλικό νέο κύμα συντάραξε τους σινεφίλ σε όλο τον κόσμο και αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς σημαντικούς νεότερους δημιουργούς. Ξεκίνησε με το ‘Jules et Jim’ (17/5) του François Truffaut, για να ακολουθήσουν τις επόμενες δύο Κυριακές, το ‘A bout de souffle’ (‘Με κομμένη την ανάσα’) του Jean-Luc Godard (24/5) και το ‘Hiroshima mon amour’ (‘Χιροσίμα αγάπη μου’) του Alain Resnais (31/5).
Την Κυριακή 17 Μαΐου πρόβαλε λοιπόν, ως ‘ταινία των εφτάμισυ’, την ταινία του γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφώ ‘Ζιμ και Ζυλ’ (1962), σε σενάριο του ίδιου και του Jean Gruault (Ζαν Γκριό).
Στο Παρίσι του 1912 δυο νέοι σπουδαστές, ο γάλλος Ζιμ και ο αυστριακός Ζιλ, συναντιούνται και μοιράζονται τις ίδιες αισθητικές αναζητήσεις, τις ίδιες επιλογές και το ίδιο πάθος για την «ιδανική» γυναίκα, που αναγνωρίζουν στο πρόσωπο της Κατρίν. Η τελευταία, ζωηρή και ανεξάρτητη, όπως είναι, τους προσελκύει και τους δύο, χωρίς να τους ενοχλεί το γεγονός ότι την μοιράζονται. Τελικά όμως η Κατρίν παντρεύεται τον Ζιλ, και φεύγει μαζί του στη Γερμανία. Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι δύο φίλοι έχουν λάβει μέρος από αντίθετα στρατόπεδα, ο Ζιμ τους επισκέπτεται στο σπίτι τους και η Κατρίν συνειδητοποιεί πόσο έχει στερηθεί την παρουσία του, νιώθοντας το πάθος της γι αυτόν να ξαναζωντανεύει…
Η ταινία σκληρή, αλλά και ρομαντική, θα μπορούσε να είναι ένα ηθικοπλαστικό παραμύθι. Αποτελεί μια από τις καλύτερες μεταπολεμικές ταινίες, μια ταινία γύρω από μια εποχή, μια πόλη, μια γυναίκα, μια φιλία (που πάει πιο μακριά από τα χυδαία αισθήματα ιδιοκτησίας) και ένα παιδί. Εκφράζει μια σκληρή οπτική του έρωτα, σαν έναν πόλεμο σε ιδιωτικό επίπεδο, με τις αντίθετες παρατάξεις να συγκρούονται έξω από τους νόμους και τους κανόνες της κοινωνίας. Το Ζιλ και Ζιμ έγινε μια ταινία σταθμός που σημάδεψε όχι μόνο σκηνοθέτες σε άλλες χώρες, αλλά ολόκληρη τη νέα ηθική που έμελλε να γίνει χαρακτηριστικό της δεκαετίας του ’60. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ο τρόπος που ο Τρυφώ έχει φιλμάρει διφορούμενες έννοιες (το ζευγάρι δεν είναι μονογαμικό), αλλά και η ποικιλία των τρόπων χρήσης της κάμερας.
Ουσιαστικά ο Τρυφώ κατάφερε να σκηνοθετήσει ένα ερωτικό τρίγωνο και ο θεατής να μην είναι σε θέση να πάρει το μέρος κάποιου ήρωα. Βέβαια, μετά το Ζιλ και Ζιμ έχουμε δει αρκετές φορές τέτοιου είδους σενάρια, ωστόσο το πρωτότυπο και πιο ολοκληρωμένο ανήκει ξεκάθαρα στον Τρυφώ.
Πρωταγωνιστούν οι Jeanne Moreau (Ζαν Μορό), Oskar Werner (Όσκαρ Βέρνερ) και Henri Serre (Ανρί Σερ).
