Την πρόθεση του νέου υπουργού Εσωτερικών και της κυβέρνησης της Ν.Δ. να επιφέρουν αλλαγές στον νόμο «Κλεισθένη» με επίκεντρο την απλή αναλογική και την δυνατότητα άσκησης διοίκησης από Περιφέρειες και Δήμους, στηλιτεύει με ανακοίνωσή της η παράταξη ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ. Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της, οι παρεμβάσεις στις οποίες προσανατολίζεται το υπουργείο, θα καταστήσουν τα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια ως γνωμοδοτικούς «κομπάρσους», ενισχύοντας την δύναμη του εκάστοτε δημάρχου και περιφερειάρχη μέσα από τις Επιτροπές (Οικονομική, Ποιότητας Ζωής, Εκτελεστική).
Σύμφωνα με τον συνδυασμό του επανεκλεγέντος δημοτικού συμβούλου Λευτέρη Μαγιάκη, ο ενδεδειγμένος τρόπος άμβλυνσης των προβλημάτων σχηματισμού πλειοψηφίας θα ήταν η δημόσια συμφωνία προγραμματικής σύγκλισης μεταξύ παρατάξεων, με τον δήμαρχο ή περιφερειάρχη πολιτικά και θεσμικά υπεύθυνο εφόσον δεν θα την τηρούσε.
Η ανακοίνωση του συνδυασμού ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ:
«Με βασική αφετηρία – πρόφαση τον κίνδυνο μη “κυβερνησιμότητας” των Δήμων και των Περιφερειών, ο υπουργός Εσωτερικών κ. Τ. Θεοδωρικάκος, κατά την ομιλία του στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης, δήλωσε ότι, με Ν/Σ που θα καταθέσει τη Δευτέρα 29-7-2019 στη Βουλή, θα μεταφέρει σε θεσμικά όργανα του Δήμου ή της Περιφέρειας (Εκτελεστική, Οικονομική, Επιτροπή Ποιότητας Ζωής), στα οποία η παράταξη του δημάρχου και του περιφερειάρχη θα έχει απόλυτη πλειοψηφία, τις αποφάσεις για τα περισσότερα θέματα που απασχολούν τους ΟΤΑ, αφήνοντας, επί της ουσίας, στα Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, το ρόλο γνωμοδοτικού “κομπάρσου”.
Πέρα από νομικές ή ακόμα και συνταγματικές ενστάσεις, δηλαδή του κατά πόσο είναι νόμιμο να αλλάξει το σύστημα διακυβέρνησης της Αυτοδιοίκησης το οποίο έλαβαν υπόψη τους οι πολίτες όταν ψήφισαν για δημοτικές και περιφερειακές αρχές, μόλις δυο μήνες πριν και χωρίς αυτό να δοκιμασθεί στην πράξη, το θέμα είμαι βαθύτατα πολιτικό.
Όλα τα μέχρι τώρα καλπονοθευτικά συστήματα που διαμόρφωναν «ισχυρές» τοπικές εξουσίες , οδήγησαν σε φαινόμενα αλαζονείας, αμετροέπειας και αδιαφάνειας . Με τα καλπονοθευτικά συστήματα που διαμόρφωναν «ισχυρές» πολιτικές εξουσίες οδηγήθηκε στη χρεοκοπία η χώρα και σε μαρασμό οι τοπικές κοινωνίες.
Η θέση της Κυβέρνησης και των στελεχών της στην Αυτοδιοίκηση ενάντια στην Απλή Αναλογική υποκρύπτει την άποψη ότι δεν έχουν δικαίωμα να εκπροσωπούνται ισότιμα όλοι οι πολίτες στα κοινά. Αναδεικνύει τον φόβο τους απέναντι στον έλεγχο και τη διαφάνεια που διευκολύνεται από την παρουσία όλων των παρατάξεων στα όργανα της Αυτοδιοίκησης και την «υποχρέωση» τους για συνεργασίες. Είναι διχαστική και δεν δείχνει πίστη στη συλλογικότητα και τη δημοκρατική λειτουργία.
Πέραν αυτών για να εφαρμοστούν οι μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στην Αυτοδιοίκηση απαιτείται ισχυροποίηση του δημαρχοκεντρικού χαρακτήρα των Δήμων.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το Οικονομικό Παρατηρητήριο παραμένει, οι προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαίσιου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022, που ψήφισε τον Ιούνιο 2018 η προηγούμενη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παραμένουν και προβλέπουν μείωση των κρατικών πόρων προς την Αυτοδιοίκηση. Παραμένουν επίσης οι πολιτικές για ιδιωτικοποιήσεις και αύξηση των ανταποδοτικών τελών που πληρώνουν οι δημότες για τη λειτουργία των Δήμων.
Για όλα αυτά ο κ. Θεοδωρικάκος δεν ανέφερε κουβέντα, προφανώς γιατί δεν πρόκειται να τα αγγίξει. Ευθύνη όμως έχει και η προηγούμενη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γιατί ενώ ήξερε τις προθέσεις της ΝΔ δεν θέλησε να αποδομήσει το δημαρχοκεντρικό χαρακτήρα της διοίκησης, καθιερώνοντας την έμμεση εκλογή Δημάρχου από το Δημοτικό Συμβούλιο, όπως είχε προταθεί από πολλές πλευρές. Αυτό θα επιτυγχάνοταν στη βάση μιας δημόσιας προγραμματικής συμφωνίας – συνεργασίας και σύγκλισης των προγραμμάτων των παρατάξεων.
Αυτή η διαδικασία θα διασφάλιζε την “κυβερνησιμότητα” με δημοκρατικό τρόπο αλλά και την ανακλητότητα του Δημάρχου όταν δεν θα εφάρμοζε τις προγραμματικές συμφωνίες των παρατάξεων από τους Συμβούλους που τον εξέλεξαν. Μόνο έτσι η Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας πυλώνας δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών και να μην παραμείνει ένας γραφειοκρατικός, αποστεωμένος θεσμός παραγωγής παραγόντων και παραγοντίσκων προθύμων να υπηρετήσουν τις κεντρικές πολιτικές που θα τους υπαγορευτούν. Ένας θεσμός ανοιχτός και ανατροφοδοτούμενος από την κοινωνία, εγγυητής των κοινωνικών αγαθών και της δημοκρατικής έκφρασης, υποκινητής της κοινωνικής διεκδίκησης, αντίστασης και συμμετοχής, συντονιστής της ανάπτυξης, όχι μόνο στο πεδίο της οικονομίας, αλλά και της κοινωνικής ευημερίας, της προόδου και του πολιτισμού.
