Μετά από ανάπαυλα μιας εβδομάδας, το Cine -Δράση συνεχίζει τις προβολές του την Πέμπτη 20 Αυγούστου στις 21.00, στο 3o Δημοτικό σχολείο Βριλησσίων(25ης Μαρτίου και Μακεδονίας) με την απολαυστική ρομαντική κομεντί «Χτυποκάρδια στο γραφείο» του Régis Roinsard.
Ηθελημένα παλιομοδίτικο φιλμ με υπέροχη αναβίωση των ηθών και των αισθητικών τάσεων της δεκαετίας του ΄50. Ένα κειμήλιο του παρελθόντος, συνδυασμός ενός είδους μαγείας με το ρετρό της εποχής. Η γραφομηχανή παρουσιάζεται εδώ σαν ένα θαύμα, σύμβολο ενός νέου μεταπολεμικού κόσμου που υπόσχεται πολλά και προμηνύει άλλα τόσα: ταχύτητα, ακρίβεια και επανάσταση στις επικοινωνίες. Το «Populaire» δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά έχει εκείνο το μαγικό συστατικό που αρκεί για να περάσει κάποιος ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ.
H υπόθεση της ταινίας
Το σενάριο είναι παραλλαγή του μύθου του Πυγμαλίωνα, όπως τον γνωρίζουμε από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Τζωρτζ Μπέρναντ Σω. Κεντρικός ήρωας ένας πεπειραμένος άνδρας ο οποίος εκπαιδεύει μια νεαρή κοπέλα και τελικά την ερωτεύεται. Η μαθητεία, η εξ ανάγκης συμβίωση, τα ανομολόγητα ερωτικά συναισθήματα, οι δισταγμοί, οι αμηχανίες της ερωτικής προσέγγισης, και το τέλος, ευτυχισμένο ή όχι, είναι οι κεντρικοί σταθμοί της αφήγησης. Συγκεκριμένα, το μακρινό 1959 ένα φτωχό κορίτσι, η Rose Pamphyle (Déborah François) από ένα βαρετό γαλλικό χωριό, παρατάει τη δουλειά στο παντοπωλείο του πατέρα της, Jean Pamphyle (Frédéric Pierrot) και ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον ρουτίνας και αγγαρείας για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή. Μετακομίζει στη μεγαλούπολη και γίνεται γραμματέας στο γραφείο του πετυχημένου και γόη ασφαλιστή Louis Échard (Romain Duris). Είναι ολοκληρωτικά κακή ως γραμματέας, εκείνος όμως διαβλέπει κάτι ξεχωριστό στον τρόπο που κτυπάει τα πλήκτρα της γραφομηχανής. Εποχή που κανείς δεν χρησιμοποιεί ηλεκτρονικούς υπολογιστές, οι γραφομηχανές είναι στο φόρτε τους και τα πληκτρολόγια πιάνουν φωτιά στα γραφεία.
Ο Louis την κρατάει στη δουλειά μόνο και μόνο για να έχει τη ευκαιρία να τη διδάξει, να την προπονήσει πάνω στη τέχνη της ταχύτατης δακτυλογράφησης. Έχει μεγάλο και δύσκολο έως ακατόρθωτο στόχο: να κερδίσουν το τοπικό πρωτάθλημα Νορμανδίας. Το κορίτσι αποτυγχάνει στην πρώτη του προσπάθεια εξαιτίας της εμμονής του να γράφει, χρησιμοποιώντας δύο δάχτυλα και όχι δέκα. Αλλά οι σκληρές προπονήσεις σύντομα αποδίδουν καρπούς. Τα άγρια δακτυλογραφικά του ένστικτα τιθασεύονται οπότε κατακτά με χαρακτηριστική άνεση το διαγωνισμό. Οι επιτυχίες επεκτείνονται και στον συναισθηματικό τομέα καθώς ανάμεσα στους δύο ήρωες αναπτύσσεται μία αρχικά πλατωνική, κανονική στη συνέχεια ερωτική σχέση. Από το τοπικό πρωτάθλημα μεταφερόμαστε σε πανεθνικό επίπεδο οπότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Έρχονται στο προσκήνιο αδίστακτοι Αμερικανοί επιχειρηματίες, αυτοί που προμοτάρουν την εκάστοτε πρωταθλήτρια. Το δώρο τους προς τη νικήτρια είναι η Populaire (από όπου και ο τίτλος της ταινίας), το τελευταίο μοντέλο μιας πρωτοποριακής γραφομηχανής. Η Rose θα κατακτήσει και αυτό το τρόπαιο και θα αρχίσει τις προετοιμασίες για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Και τότε ο Échard θα απομακρυνθεί από κοντά της. Ταυτόχρονα οι Αμερικανοί που τα ήθελαν όλα δικά τους, υποστηρίζουν μία άλλη τρομερή πρωταθλήτρια. Τη φοβερή Susan Hunter (Sara Haskell). Η Rose τίθεται απέναντι της με σθένος αλλά όταν βρει τα σκούρα καταρρέει. Ποιος θα σώσει εκείνη και τον τίτλο;
Η νοσταλγία για ένα «αθώο» σινεμά
Η ταινία θεωρείται μέρος μιας τάσης του γαλλικού σινεμά για αναβίωση των αισθητικών τρόπων παλιών κινηματογραφικών ειδών και περασμένων εποχών με γνωστότερα δείγματα τις ταινίες «OSS 117: Le Caire, nid d’espions» («Αποστολή στο Κάιρο», 2006) και «The Artist» (2011) και τα δυο του Michel Hazanavicius. Σημαντικό στοιχείο της ταινίας αποτελεί η αναπαραγωγή της αισθητικής -και όχι μόνον- της δεκαετίας του 50. Είναι η αναπαραγωγή ενός παλιού σινεμά που ορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται, αποκτά βάρος και υπόσταση η ερωτική ιστορία. Και μόνο μέσα σε αυτό το πλαίσιο ενισχύεται η μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών Romain Duris και Déborah François χημεία.
Γι’ αυτό, η ταινία, στην εποχή των ψηφιακών blockbuster με το περιπλεγμένο ψυχολογικό τοπίο και την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, προσλαμβάνεται ως έκφραση βαθιάς σινεφιλίας και νοσταλγίας για ένα «αθώο» σινεμά. Με θεματολογία που δείχνει τετριμμένη το φιλμ ζωντανεύει χαμένα κομμάτια του γαλλικού και παγκόσμιου ρομαντισμού, αναβιώνει ένα είδος κινηματογράφου που έχει χαθεί καιρό τώρα. Με χαρακτήρες που δεν έχουν ανάγκη την αψεγάδιαστη ενσάρκωση τους από ηθοποιούς για να πείσουν, να θυμίσουν, να εμπνεύσουν, η ταινία μας δίνει την ευκαιρία να ξεφύγουμε – έστω και λίγο – από το εκθαμβωτικό, λαμπερό, δελεαστικό κονσερβαρισμένο φαγητό του Hollywood και να γευτούμε παραδοσιακή γαλλική φινέτσα.
Και όσο για τον σκηνοθέτη Régis Roinsard αν και στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, έχει αναλογικά πάντα με το θέμα του άρτια αποτελέσματα. Επιπλέον αποτύπωσε επιτυχημένα την κοινωνία του 1959 φιλτράροντας μέσω αυτής μία γνωστή αλλά πάντα αγαπητή ιστορία. Μετέτρεψε τη Rose σε προάγγελο μελλοντικών γεγονότων, μια πρωτοφεμινίστρια που λαχταρά περισσότερα από τον κόσμο πέρα από τον γάμο με τον μηχανικό του χωριού όπως ήταν το πεπρωμένο της πριν το αλλάξει. Και αν κάποτε παραπονιέται ότι είναι «πολύ παράξενη για να αγαπηθεί δεν είναι ακριβώς παράπονο, είναι απλώς μια εξήγηση, αν και κάπως λανθασμένη, για το γιατί είναι μόνη. Δεν φαίνεται υπερβολικά στενοχωρημένη από τη μοναξιά της, αλλά επίσης δεν συνειδητοποιεί ότι η «παραξενιά» της είναι απλώς αποτέλεσμα του γεγονότος ότι έχει ξεπεράσει τα στενά όρια του κόσμου από τον οποίο προήλθε.
Στα συν το υπέροχο soundtrack με το τραγούδι: «Chachacha de la secrétaire».
Info
Γαλλία, Ρομαντική Κομεντί, 2012. Διάρκεια:111΄. Σκηνοθεσία: Régis Roinsard. Σενάριο: Régis Roinsard, Daniel Presley, Romain Compingt. Πρωταγωνιστούν: Romain Duris, Déborah François, Bérénice Bejo, Sara Haskell Shaun Benson, Mélanie Bernier, Annie Leprince-Ringue, Nicolas Bedos, Miou-Miou.
Εδώ το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=2opMGs0KGIA
