Ο κ. Νίκος Δούσης – Ρασσιάς, πρόεδρος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Γιατροί της Ειρήνης», δεν είναι η πρώτη φορά που βρέθηκε σε αποστολή για να βοηθήσει τα θύματα είτε μιας φυσικής καταστροφής, είτε ενός πολέμου.
Συνέντευξη στον Άγγελο Πολύδωρο
Έχουν προηγηθεί αποστολές όπως ενδεικτικά μπορούμε να θυμηθούμε, στο Πακιστάν (2005), στη Σρι Λάνκα (2005), στο Λίβανο (2006), στη Νέα Οσετία (2008), στην Αϊτή (2010) ακόμα και στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Αλ Κάιντα και τακτικού στρατού στο Πακιστάν (τον Ιούνιο του 2009), που ήταν και η πιο επικίνδυνη αποστολή του.
«Δεν μπορούσαμε να μείνομε αδιάφοροι για τη Γάζα, σήμερα, όταν για μας θεωρήθηκε κορυφαία η αποστολή στις 12 Ιανουαρίου 2009, που σπάσαμε τον κλοιό κάτω από ανηλεή βομβαρδισμό, ενώ τώρα πήγαμε με λιγότερες δυσκολίες», μας λέει ο Ν. Δούσης Ρασσιάς, ξεκινώντας τη συζήτηση που είχαμε μαζί του και θυμίζοντάς μας ότι πήγε εκεί με τους γιατρούς Δημήτρη Μογνιέ και Κώστα Κωνσταντινίδη.
«Πώς και δεν ήσασταν ανάμεσα στους 67 Έλληνες του Στόλου της Ελευθερίας;», μας προέκυψε αβίαστο το πρώτο ερώτημα. «Εύλογη απορία, γιατί πολλοί ανησύχησαν όταν έγινε η πειρατική και δολοφονική επίθεση στο Στόλο της Ελευθερίας, ο οποίος να σημειώσετε ότι είναι διεθνής πρωτοβουλία 50 χωρών», μας λέει ο κ. Δούσης και συνεχίζει:
«Εμείς φανταστήκαμε ότι θα γινόταν αυτό. Δεν θα άφηναν οι Ισραηλινοί το στόλο να περάσει γιατί θα ήταν σαν να αίρουν ξαφνικά τον αποκλεισμό. Βέβαια, ποτέ δεν υπολογίσαμε τη σφαγή που έγινε και αυτό μπορούμε να πούμε ότι μας ενδυνάμωσε. Έτσι ξεκινήσαμε με περισσότερο ακτιβιστική διάθεση, παρά με διάθεση να μεταφέρουμε βοήθεια, χωρίς όμως το πρώτο να αναιρεί το δεύτερο».
Στο ερώτημά μας, αν φοβήθηκε τους κινδύνους μιας τέτοιας ενέργειας, ο κ. Δούσης απαντά: «Ξέρετε, κύριε Πολύδωρε, εμείς προσπαθήσαμε να ενισχύσουμε και να συμπαρασταθούμε στην ακτιβιστική προσπάθεια, όπως έκαναν πολλοί άλλοι, χίλιοι τουλάχιστον ακτιβιστές, που βρίσκονται μέσα στη Λωρίδα της Γάζας και διδάσκουν τα παιδιά της Παλαιστίνης, ή βοηθούν στη γεωργία και στην αλιεία, λειτουργώντας ως ανθρώπινες ασπίδες. Εμείς δράσαμε ως γιατροί. Με το που μάθαμε την πειρατική και εγκληματική ενέργεια των Ισραηλινών και τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας, ξεκινήσαμε για να αντιδράσουμε με το δικό μας τρόπο.
Φύγαμε στις 12 Ιουνίου και για να είμαι ειλικρινής δεν κινδυνεύσαμε όπως την άλλη φορά. Δύο δυσκολίες σκεφτήκαμε ότι μπορούσαμε να έχουμε. Μια στην Αίγυπτο, όπου τελικά καθυστερήσαμε τρεις ώρες επειδή δεν μας άφηναν και ήθελαν να αφήσουμε τη βοήθεια που είχαμε μαζί μας για να την παραδώσει η Ερυθρά Ημισέληνος και μια δεύτερη στην επιστροφή μας. Διότι το θέμα δεν είναι μόνο να μπεις στη Λωρίδα, αλλά και να βγεις, αφού θα μπορούσε το Ισραήλ για κάποιον Α ή Β λόγο να αποκλείσει τη Γάζα, οπότε θα ήταν δύσκολο για να βγούμε. Ευτυχώς την πρώτη την ξεπεράσαμε επιμένοντας ότι θα παραδίδαμε μόνοι μας τη βοήθεια που μεταφέραμε, τιμώντας τους χορηγούς αλλά και αυτούς που την είχαν ανάγκη και έτσι πετύχαμε να μας αφήσουν, ενώ η δεύτερη δυσκολία δεν μας προέκυψε».
Για την υποδοχή που τους έτυχε στη Γάζα, ο κ. Δούσης λέει: «Μόλις φτάσαμε στα σύνορα της Γάζας, γίναμε αντικείμενο θαυμασμού από τους συνοριοφύλακες της Χαμάς και μόνον από το γεγονός ότι είδαν στα διαβατήριά μας ότι είχαμε ξαναπάει και το σεβάστηκαν. Μετά πήγαμε στο φίλο μας τον Δόκτορα Αμπντάλα, στο νοσοκομείο Γιουσέφ Ναζάρ στη Ράφα, που είχαμε ξαναεπισκεφτεί και εκεί μόλις μας είδαν έκλαψαν από συγκίνηση, διότι θεωρούν πολύ σοβαρή την παρουσία μας, πιο σοβαρή και από τα υλικά αγαθά.







































































































