Σε μια εποχή που ο έντυπος Τύπος περνάει κρίση και απαξιώνεται, κυρίως από τη νέα γενιά, καθώς οι ηλεκτρονικές μορφές επικοινωνίας κερδίζουν συνέχεια έδαφος, το 6ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου πήρε την πρωτοβουλία να εκδώσει τη δική του εφημερίδα.
Ρεπορτάζ: Μαρία Καραογλάνογλου
Μια πρωτοβουλία η οποία συνάντησε αρχικά πολλά εμπόδια, που σχετίζονταν τόσο με την εύρεση εκδότη, όσο και με την προσέλκυση του ενδιαφέροντος των μαθητών. Χάρη όμως στην επιμονή, τόσο της υπεύθυνης καθηγήτριας και διευθύντριας του σχολείου, Χρυσάνθης Κουτσιβίτη, όσο και των μαθητών που πίστεψαν σ’ αυτήν, η προσπάθεια ευοδώθηκε με τη βοήθεια του κ. Χρήστου Ζαγκλή, εκδότη της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ, ο οποίος δέχτηκε να την εκδώσει αφιλοκερδώς και διέθεσε στη συντακτική ομάδα τις επαγγελματικές του συμβουλές. Έτσι οι μαθητές απέκτησαν τη δική τους σχολική εφημερίδα, «Το 6-πνοπούλι», που μοιράζεται όχι μόνο στο Γυμνάσιο, αλλά και σε φίλους και γνωστούς των παιδιών, καθώς και σε καθηγητές γειτονικών σχολείων.
Βήμα έκφρασης
Την πρωτοβουλία για την έκδοση της εφημερίδας την είχε η διευθύντρια του σχολείου, στο πλαίσιο μιας σειράς εθελοντικών προγραμμάτων του υπουργείου Παιδείας, από τα οποία επιλέχθηκε η έκδοση σχολικής εφημερίδας, πράγμα καθόλου τυχαίο. Και αυτό γιατί, όπως μας είπε η ίδια, από μικρή υπήρξε «εφημεριδοφάγος» και μάλιστα είχε εκδώσει και ως μαθήτρια λυκείου, σε συνεργασία με το 15μελές του σχολείου στο οποίο είχε εκλεγεί, ένα μαθητικό περιοδικό, ενώ παράλληλα δίδασκε για πολλά χρόνια δημιουργική γραφή ως φιλόλογος.
Σκοπός του εγχειρήματος κατά την ίδια ήταν τα παιδιά να αποκτήσουν ένα βήμα από το οποίο θα μπορούσαν να επικοινωνούν τις απόψεις τους, να εκφράζουν τις διαμαρτυρίες τους για τα κακώς κείμενα τόσο του σχολείου, όσο και της κοινωνίας, αλλά και να βελτιώσουν τη μαθητική καθημερινότητα. Ταυτόχρονα, η εφημερίδα θα αποτελούσε έναν τρόπο να μάθουν τι σημαίνει ενημέρωση και Τύπος, διαβάζοντας κάτι διαφορετικό από τα σχολικά βιβλία. Τα θέματα θα τα επέλεγε η συντακτική ομάδα και θα ποίκιλλαν ως προς το περιεχόμενο. Άλλα θα είχαν σκοπό να ψυχαγωγήσουν και άλλα να ενημερώσουν για τα προβλήματα των νέων, πάντα όμως με ανάλαφρη διάθεση δοσμένα, ώστε να διαβάζονται εύκολα, ενώ κάθε παιδί θα αναλάμβανε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της εφημερίδας.
Η ανταπόκριση των μαθητών αρχικά δεν υπήρξε τόσο θετική, αφού το γεγονός ότι τα παιδιά που θα αποτελούσαν τη συντακτική ομάδα θα έπρεπε να συνεδριάζουν μια φορά την εβδομάδα μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου, απέτρεψε έναν μεγάλο αριθμό από αυτά να συμμετάσχουν στο εγχείρημα.
Παρ’ όλα αυτά έξι μαθήτριες, η Κωνσταντίνα Παπασπύρου, η Γεωργία Ανδρεοπούλου, η Μαίρη Γρηγοριάδου, η Ουρανία Μπίτρη, η Χριστίνα Τσιλαλή και η Κωνσταντίνα Σπύρου, έδειξαν ουσιαστικό ενδιαφέρον και είδαν την εφημερίδα ως ένα μέσο για να απελευθερώσουν τη δημιουργικότητά τους και όχι ως ένα πρόσθετο βάρος στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά τους. Όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά η Γεωργία Ανδρεοπούλου και η Κωνσταντίνα Σπύρου, «η εφημερίδα είναι κάτι που μας αρέσει και δεν μας κουράζει, αφού το επιλέξαμε εμείς», ενώ η Μαίρη Γρηγοριάδου πρόσθεσε ότι «είναι ένας ευχάριστος τρόπος για να γεμίζουμε τον ελεύθερο χρόνο μας τα Σαββατοκύριακα, και παράλληλα να προβληματιζόμαστε για θέματα που μας αφορούν».
Στην ερώτηση γιατί θεωρούν ότι εκφράζονται καλύτερα μέσα από την εφημερίδα, και όχι με τις νέες μορφές επικοινωνίας, όπως τα social media, η απάντηση ήταν ότι «στην εφημερίδα δίνεις την ψυχή σου, αφού απαιτεί περισσότερη δουλειά, και παράλληλα κρίνεσαι γι’ αυτό που γράφεις, ενώ το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο ωραίο». Επιπλέον μετά την έκδοση του πρώτου τεύχους, πολλοί μαθητές που αρχικά δεν ήθελαν να συμμετέχουν, παρακινήθηκαν και πλησίασαν τη συντακτική ομάδα, ζητώντας να βοηθήσουν, στέλνοντας άρθρα και εκφράζοντας την άποψή τους στις συνεδριάσεις της ομάδας. Δύο από αυτά τα παιδιά, η Ελένη Στεργίου και η Γεωργία Χατζησταμπίλη, σημείωσαν τη σπουδαιότητα της εφημερίδας για το σχολείο και πρόσθεσαν ότι θα τους άρεσε να ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος, αλλά και να μπορούν να συμμετέχουν και άλλα παιδιά στην επιλογή των θεμάτων, πέρα από τη συντακτική ομάδα.
