Ο δρόμος όμως του αγώνα αποτέλεσε ως τώρα κι ένα μεγάλο σχολείο εμπειριών και συμπερασμάτων. Ο λαός βρίσκεται πλέον μπροστά σε ένα ξεκάθαρο και σαφές δίλημμα. Είτε ο αντίπαλος θα συνεχίσει να διαπράττει το μεγάλο αυτό κοινωνικό έγκλημα ισοπεδώνοντας οριστικά ό, τι κατάφερε να κατακτηθεί με θυσίες και αγώνες όλες αυτές τις δεκαετίες, δίνοντας νέο έδαφος κερδοφορίας για το κεφάλαιο και ανασυγκρότησης του καπιταλισμού, είτε εμείς θα επιλέξουμε τη δυνατότητα να χαράξουμε από κοινού το νικηφόρο μονοπάτι του διαρκούς αγώνα, της παρατεταμένης σύγκρουσης και ρήξης με τις πολιτικές της κυβέρνησης, της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ΔΝΤ επιβάλλοντας εκείνες τις τομές που θα φέρουν το λαό και τα συμφέροντά του στο προσκήνιο.
Έτσι λοιπόν, σε αυτή την κρίσιμη χρονική στιγμή η Αριστερά και το λαϊκό κίνημα πρέπει να σταθούν στο ύψος των προκλήσεων και των επιταγών της εποχής μας. Μπροστά στις απειλές της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, την κάλυψη που παρέχουν στη δράση φασιστικών ομάδων, την προπαγάνδα του μιντιακού κατεστημένου και τον αυταρχικό χαρακτήρα των κρατικών μηχανισμών, η Αριστερά καλείται να σηκώσει το γάντι της σκληρής αναμέτρησης. Καλείται να γίνει δύναμη από το λαό για το λαό, να κινητοποιηθεί και να εμπνεύσει, να πείσει, να συμβάλει και να ενισχύσει την υπόθεση της οργάνωσης του λαού και των εργαζόμενων. Οφείλει εν τέλει να διατυπώσει μια πρόταση με τους απαραίτητους όρους και χαρακτηριστικά, ώστε όλοι εμείς να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας και να ορίζουμε το παρόν και μέλλον μας. Ταυτόχρονα το εργατικό αλλά και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα οφείλει παλεύοντας μέσα από τα πρωτοβάθμια όργανά του, να διαχωριστεί από την υποταγμένη γραφειοκρατική ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και να διαμορφώσει ένα ισχυρό μέτωπο αποφασιστικού, συντονισμένου και παρατεταμένου αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων πολιτικών.
Θα αναρωτηθεί ίσως κανείς ότι όλα αυτά μάλλον δεν απασχολούν τη μάχη των δημοτικών – περιφερειακών εκλογών και ότι αποτελεί μέρος μιας πιο κεντρικής συζήτησης. Το αντίθετο συμβαίνει και ισχύει. Ως Αριστερή Ριζοσπαστική Δημοτική Κίνηση «ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ» στο Μαρούσι, θεωρούμε και πιστεύουμε ότι ειδικά τώρα στα χρόνια των μνημονίων και της εφαρμογής του «Καλλικράτη» στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των κατοίκων στις γειτονιές μας ισοπεδώνονται από τον οδοστρωτήρα της τρόικα. Με τον «Καλλικράτη» στην πραγματικότητα:
• Απομακρύνθηκαν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων από τους δήμους
• Μειώθηκαν σημαντικά οι προϋπολογισμοί των δήμων
• Ελαστικοποιήθηκαν οι σχέσεις εργασίας σε δήμους και περιφέρειες
• Πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται χιλιάδες απολύσεις, συναινώντας στη ραγδαία αύξηση της ανεργίας
• Υποβαθμίστηκε η δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία με κλείσιμο ιατρείων, σχολείων, απολύσεις γιατρών, δασκάλων, σχολικών φυλάκων κ.α. υποβαθμίζοντας κατ’ επέκταση και το επίπεδο ζωής των κατοίκων
• Πραγματοποιήθηκαν ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών και δημόσιων χώρων, ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία σε «μεγαλοκαρχαρίες»
Η εμπέδωση και η εφαρμογή των μνημονίων, η υλοποίηση των πολιτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ έχουν τους ντόπιους τοποτηρητές τους σε δημοτικές αρχές της τοπικής αυτοδιοίκησης και σε δημοτικές παρατάξεις. Και πράγματι, ως κάτοικοι του Αμαρουσίου γινόμαστε μάρτυρες αυτής της πραγματικότητας.
Από το 2010 και μετά, που εκπροσωπούμαστε στο Δ.Σ. της πόλης ασκήσαμε την ουσιαστικότερη, δυναμικότερη και συνεπέστερη αντιπολίτευση έναντι της διοίκησης Πατούλη, χωρίς συμβιβασμούς και οπισθοδρομήσεις.
Η δημοτική αρχή του Πατούλη, αλλά και οι συνοδοιπόροι του (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ), αφήνουν πίσω τους ένα πολύ πλούσιο έργο… Υπηρέτησαν πιστά την πολιτική των απολύσεων, της ανεργίας, των περικοπών στις δημόσιες παροχές, του ξεπουλήματος δημοσίων χώρων – πάρκων κλπ, της υποβάθμισης της δημόσιας και δωρεάν υγείας βλ. κλείσιμο ΕΟΠΥΥ (ο κ. Πατούλης είναι και πρόεδρος του ΙΣΑ…) αλλά και της εκπαίδευσης, αφήνοντας τα σχολεία χωρίς δασκάλους (μέσω της κυβέρνησης και των πολιτικών που στηρίζουν) και φύλακες. Καταχρέωσε το δήμο ως άξιος συνεχιστής του κ. Τζανίκου (ο δήμος Αμαρουσίου είναι 5ος σε χρέη πανελλαδικά!!!), ενώ οι δημότες Αμαρουσίου πληρώνουν περισσότερα τέλη, αλλά παρ’ όλα αυτά, επέβαλε… φοροαπαλλαγές για τις μεγάλες επιχειρήσεις (πχ. Mall και Golden Hall). Έβαλε εισιτήριο στη δημοτική συγκοινωνία και χρεώνει και τους χώρους στάθμευσης… Τέλος συνέβαλε στην τσιμεντοποίηση αλλά και το ξεπούλημα των δημόσιων χώρων και χώρων πρασίνου.
Το Μαρούσι όμως αγωνίστηκε αφήνοντας πολλές φορές αυτές τις άδικες αποφάσεις να παραμείνουν στα χαρτιά και το ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ, ήταν κάθε φορά στην πρώτη γραμμή του αγώνα! Ας θυμηθούμε τις απεργίες των εργαζόμενων στους ΟΤΑ, των εκπαιδευτικών το Σεπτέμβρη του 2013 αλλά και τις κινητοποιήσεις των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων που όλοι μαζί παλέψαμε και παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση! Τον αγώνα των γιατρών και των ασφαλισμένων την ίδια περίοδο να μην κλείσουν τα νοσοκομεία, αλλά και αυτές τις μέρες ενάντια στο κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ και τις απολύσεις των γιατρών. Τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις όταν δολοφονήθηκε ο Π. Φύσσας από μέλη της Χρυσής Αυγής. Τις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των δημοσίων χώρων, των πάρκων. Τον αγώνα ενάντια στους πλειστηριασμούς. Να μην ξεχνάμε τέλος ότι όλοι αυτοί, όλοι εμείς διαλέξαμε και μορφές συντονισμού του αγώνα μας γιατί τελικά, τα παραπάνω ζητήματα μας αφορούν όλους.
Για εμάς λοιπόν είναι αναγκαίο στο δήμο Αμαρουσίου να υφίσταται και να δρα μια αριστερή, ριζοσπαστική, δημοτική παράταξη, που να κινείται σε αντικαπιταλιστική – αντισυνδιαχειριστική κατεύθυνση ως αναπόσπαστο κομμάτι ενός πραγματικού μετώπου ρήξης και ανατροπής στην περιοχή που θα μάχεται τις αντιλαϊκές πολιτικές και θα αποτελεί το αντίπαλο δέος σε όλους όσους υλοποιούν και εφαρμόζουν τις αντιλαϊκές μνημονιακές – Καλλικρατικές πολιτικές ή με διαχειριστικού χαρακτήρα προτάσεις επιχειρούν να τις εξωραΐσουν φορτώνοντας στις πλάτες του λαού ένα ασήκωτο χρέος (εθνικό και δημοτικό) που αυτός δεν δημιούργησε.






































































































