Η όπερα την κέρδισε από μικρή ηλικία, καθώς, πέρα από ένα ιδιαίτερο και πολυσύνθετο καλλιτεχνικό είδος, αυτό που την ιντριγκάρει είναι οι διαρκείς προκλήσεις που της προσφέρει να δοκιμάσει τα όρια και τις δυνατότητές της. Έλαβε το δίπλωμά της στο λυρικό τραγούδι με άριστα παμψηφεί από το Ωδείο «Μάντζαρος» και συνέχισε την φωνητική της εκπαίδευση με διακεκριμένους λυρικούς τραγουδιστές, έχοντας πλέον μια αξιοσημείωτη πορεία, που περιλαμβάνει ιδιαίτερους ρόλους, τους οποίους παρουσίασε σε μερικές από τις πιο καταξιωμένες αίθουσες συναυλιών και θέατρα. Έχει ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων τους ρόλους της “Carmen” στην ομώνυμη όπερα του Μπιζέ, της “Suzuki” στην “Madama Butterfly” του Πουτσίνι και, φυσικά, της “Papagena” στον «Μαγικό Αυλό» του Μότζαρτ, ρόλος με τον οποίο την απόλαυσε το κοινό της Μεταμόρφωσης στην πρόσφατη παρουσίασή του στο Συνεδριακό Κέντρο.
Η φωνή της έχει έναν ιδιαίτερα δραματικό τόνο, ενώ η ερμηνευτική της ικανότητα ξεχωρίζει για την ευρεία καλλιτεχνική της δεξιοτεχνία και το έντονο μουσικό βάθος και εκφραστικότητα, με την οποία απέδωσε τον ρόλο της. Παρά το γεγονός ότι κλήθηκε ως αντικαταστάτρια μόλις μιάμιση μέρα πριν την πρεμιέρα, κατέκτησε τη σκηνή με την πληθωρική καλλιτεχνικά παρουσία της, ερμήνευσε κάθε νότα που απηύθυνε η Παπαγκένα στον αγαπημένο της Παπαγκένο (σ.σ. τον οποίο υποδύθηκε ο υπέροχος Δημοσθένης Σταυριανός) με τρόπο μαγικό, που συνεπήρε όσους είχαν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν.
Η Ελληνίδα μεσόφωνος Μάϊρα Γεωργάρου, μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για την πορεία της στην όπερα, τις δυσκολίες και τις προκλήσεις αυτού του τόσο ιδιαίτερου μουσικού είδους και τα όνειρά της για το μέλλον.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ
Πώς μπήκε η όπερα στη ζωή σας;
Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ιδέα από όπερα. Η μητέρα μου μόνο είχε κάτι δίσκους κλασικής μουσικής, όμως, κανένας από τους δικούς μου δεν είχε σχέση ούτε με το τραγούδι, ούτε με κλασική μουσική και την όπερα. Από μικρό παιδί ήθελα να τραγουδάω. Από μωρό, το μόνο παιχνίδι που μπορούσε να με κρατήσει μακριά από τις αταξίες ήταν το να έχω μπροστά μου ένα πιάνο, να πατάω πλήκτρα και να βγάζω νότες με το στόμα μου.
Έπρεπε να το ακολουθήσω γιατί δεν άντεχα να κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό, παρά το γεγονός ότι η αγάπη μου ήταν τεράστιες τραγουδίστριες, όπως η Christina Aguilera, Aretha Franklin, ενώ πάντα ήμουν μέσα και στη rock και metal σκηνή.
Ξεκίνησα τραγούδι με μια κλασική τραγουδίστρια με μεγάλη καριέρα, την κυρία Μαρκέτου η οποία με έβαλε στον κόσμο της όπερας και, χωρίς να το καταλάβω, την ερωτεύτηκα! Αποφάσισα ότι δεν νιώθω να κάνω κάτι άλλο.
Ωστόσο, δεν είναι κάτι εύκολο να το ακολουθήσει κάποιος.
Έχει πολλές δυσκολίες και προκλήσεις. Πρέπει να είσαι μουσικός, να γνωρίζει κάποιο όργανο, να ξέρεις γερμανικά, ιταλικά, γαλλικά. Χρειάζονται σπουδές χρόνων, δοκιμές με διάφορους καθηγητές και τεχνικές, ώστε να φτάσεις σε ένα επίπεδο που να νιώσεις έτοιμη να ερμηνεύσεις όπερα.
Για κάποιο περίεργο λόγο, ενώ άλλους αυτό θα τους απέτρεπε να συνεχίσουν, εμένα μου έδινε επιπλέον ώθηση να συνεχίσω. Το όνειρό μου δεν περιοριζόταν στο να είμαι μια τραγουδίστρια ενός συγκεκριμένου ύφους. Ήταν το να φτάσω φωνητικά στο πιο υψηλό επίπεδο που μπορώ. Η όπερα ήταν ένας ξεκάθαρος δρόμος. Αν μπορείς να είσαι καλός στην όπερα, μετά μπορείς να κάνεις και όλα τα υπόλοιπα εξίσου καλά.
Θυμάστε ποιος ήταν ο πρώτος ρόλος που ερμηνεύσατε;
Ο πρώτος μου ρόλος ήταν η “Suzuki” από το “Madama Butterfly”. Αυτό που αγαπώ σ’ αυτόν τον ρόλο είναι πόσο μεγάλο είναι το ψυχικό εύρος της Suzuki . Είναι σαν δεύτερη μητέρα της Butterfly. Είναι η καλύτερη της φίλη, η προστάτιδά της. Είναι τα πάντα της. Αυτό ήταν πολύ όμορφο. Μου αρέσει το θέατρο πάρα πολύ και, γενικά, στον κόσμο έχω δει ότι τους αρέσει ο τρόπος που παίζω σκηνή. Συγκινήθηκα πάρα πολύ, ειδικά στις τελευταίες σκηνές που η Butterfly πεθαίνει. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή, γιατί, όταν η Suzuki έκλαιγε στο έργο, εγώ έκλαιγα πραγματικά την ώρα που τραγουδούσα και έπαιζα. Και έβλεπα όλο το κοινό να κλαίει και αυτό μαζί μου.
Αυτό είναι η πεμπτουσία του θεάτρου. Να κάνει τον θεατή κοινωνό του δράματος.
Ακριβώς. Ήταν τόσο όμορφο… Είμαι τρομερά ευγνώμων γι’ αυτό το ρόλο. Μπορεί να είναι μικρός, αλλά είναι απίστευτα δυνατός συναισθηματικά.
Το αν μια ερμηνεύτρια θα αποδώσει ως Μεσόφωνος ή Σοπράνο έχει να κάνει με την εξάσκηση ή με τα φυσικά προσόντα της φωνής;
Αρχικά, να εξηγήσουμε ότι η Σοπράνο μπορεί να ερμηνεύσει και να αποδώσει σε πάρα πολύ υψηλές νότες. Από εκεί και πέρα, παίζει ρόλο το έργο για ποια φωνή είναι γραμμένο και πώς ταιριάζει. Η αλήθεια είναι πως γεννιέσαι με αυτό. Αυτό, ωστόσο, δεν περιορίζει έναν καλλιτέχνη στο πόσο ψηλά ή πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσουν οι νότες του. Για παράδειγμα, εγώ μπορώ να κάνω ρόλους και Σοπράνο, αλλά έχω κάνει και ρόλο Βαρύτονου. Μπορώ να φτάσω και πάρα πολύ χαμηλά, τόσο που φαίνεται και αφύσικο. Παίζει, βεβαίως, ρόλο το πόσο θα δουλέψει ένας άνθρωπος, αλλά το fach της φωνής του (σ.σ. Fach= το σύστημα κατηγοριοποίησης φωνών, με βάση την έκταση, το χρώμα κλπ τη φωνής), έχει σχέση με το τι γεννήθηκε ο καθένας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει και, φυσικά, επηρεάζει και το χρώμα, δηλαδή πως ακούγεται.
Η φωνή σας είναι το… εργαλείο σας. Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν την απόδοσή σας και πώς προετοιμάζεστε πριν από κάθε πρόβα ή παράσταση;
Εννοείται πως όλα παίζουν ρόλο. Πολύ σπάνια να γνωρίσω τραγουδιστή που δεν κάνει ζέσταμα. Οι περισσότεροι κάνουμε λίγο ζέσταμα για να δούμε πώς είναι η φωνή μας εκείνη τη μέρα. Προσωπικά είναι πάρα πολύ σημαντικό για να ακούσω το χώρο και να δω τη φωνή μου πώς πατάει εκεί. Εννοείται πως επηρεάζει κάθε συνθήκη. Δυστυχώς, δεν είναι ένα απλό μουσικό όργανο. Δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε μία μέρα άρρωστοι και απλά να παίξουμε. Δυστυχώς επηρεάζουν τα πάντα. Η ψυχολογία, επηρεάζει το κρύο, η υγρασία, το air-condition,που ξηραίνει την ατμόσφαιρα… Πρέπει να προσέχουμε απίστευτα. Υπάρχουν φορές που μπορεί να κάνουμε πρόβες ένα μήνα, να αρρωστήσουμε πριν παράσταση και να τα χάσουμε όλα. Και είναι κρίμα. Αλλά αυτή είναι ταυτόχρονα η μαγεία και η πρόκληση στην καθημερινότητα ενός τραγουδιστή.
Μια τόσο πολυδιάστατη Τέχνη, θα πρέπει να απαιτεί και πολλά χρόνια σπουδών για να φτάσετε σε ένα επαγγελματικό επίπεδο. Πώς τα καταφέρνετε;
Χρονικά, με πάρα πολύ καλή διαχείριση και με σταθερούς στόχους. Πρέπει να ξέρουμε πώς μοιράζουμε το χρόνο μας και ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να πορευτούμε όσο πιο σωστά και γρήγορα γίνεται γρήγορα προς το στόχο. Βέβαια, καλώς ή κακώς, είναι μία σπουδή που δεν σταματάει ποτέ και πάντα υπάρχει χώρος για να γινόμαστε καλύτεροι. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα πολύ όμορφο γεγονός, καθώς δεν θα μου άρεσε ποτέ να μείνω σταθερή, δεν το αντέχω. Μου αρέσει η εξέλιξη και η όπερα μας το δίνει αυτό απλόχερα.
Η Ελλάδα είναι ικανή να στεγάσει τα όνειρα ενός καλλιτέχνη; Τι είναι αυτό που λείπει περισσότερο;
Δυστυχώς δεν υπάρχουν πάρα πολλοί χώροι, οι οποίοι στεγάζουν τέτοια όμορφα καλλιτεχνικά δρώμενα.
Μήπως, όμως, για να δημιουργηθούν αυτοί οι χώροι χρειάζεται ένα πιο… εκπαιδευμένο κοινό;
Δεν νομίζω. Η αλήθεια είναι πως βλέπω τεράστιο ενδιαφέρον από το κοινό, κάτι που κάθε φορά με εκπλήσσει. Δεν περίμενα ότι θα έχουμε τόσο κοινό που θα έρχεται και θα μου εκφράζει τον ενθουσιασμό του. Εγώ βλέπω ένα κοινό που διψάει. Απλά δεν υπάρχει αρκετή διαφήμιση στην όπερα, ούτε ένας τρόπος να γίνει πιο προσιτό στη νέα γενιά. Πρέπει να γίνει κάτι να προσεγγίσει νέους ανθρώπους. Να το δουν, όχι ως μια τέχνη που πεθαίνει και είναι για τους παλιούς, αλλά ως κάτι διαφορετικό, ξεχωριστό και με τεράστια πηγή συναισθημάτων. Επίσης, πρέπει να δίνονται ευκαιρίες και σε νέους καλλιτέχνες. Και να γίνονται και ακροάσεις γενικά στην Ελλάδα. Κάτι που συνήθως δεν συμβαίνει.
Έχουμε ανθρώπους που μπορούν να κάνουν αυτές τις ακροάσεις και να αξιολογήσουν σωστά τους καλλιτέχνες;
Η Ελλάδα έχει πάρα πολλούς καταξιωμένους μαέστρους και σκηνοθέτες και, αν δίνονταν οι ευκαιρίες σε αυτούς να διαλέξουν καλλιτέχνες για την αξία τους και όχι για τις φιλίες που θα μπορούσαν να έχουν, ναι, πιστεύω ότι πάρα πολλοί άνθρωποι που αξίζουν, θα μπορούσαν να έχουν ευκαιρίες και να εδραιωθούν στη χώρα τους και να μην χρειάζεται οι περισσότεροι να μεταναστεύσουν. Αλήθεια, έχουμε απίστευτους ανθρώπους, τραγουδιστές, μουσικούς και μαέστρους, αλλά, δυστυχώς δεν δίνονται ευκαιρίες σχεδόν σε κανέναν. Είναι πάρα πολύ κρίμα. Αυτή είναι η ζωή.
Αυτήν την περίοδο συνεργάζεται και με τον κύριο Φίλιππο Μοδινό, έναν άνθρωπο με σπουδαία προσωπική και οικογενειακή ιστορία στο χώρο της όπερας. Πείτε μας για λόγια για αυτή τη συνεργασία.
Η αλήθεια είναι πως γνωριστήκαμε τυχαία. Κάναμε μια συναυλία μαζί και χάρηκε πολύ με τη φωνή και το ταλέντο μου. Ήταν αμοιβαία αυτή η χαρά και η εκτίμηση σε καλλιτεχνικό επίπεδο και, με αφορμή αυτό, του ζήτησα να μου δείξει κάποια πράγματα. Μου άρεσε τόσο πολύ ο τρόπος που τραγουδούσε, που σκέφτηκα ότι θα ήθελα να πάρω κάποια γνώση από αυτόν τον άνθρωπο. Ενώ γενικά δεν κάνει μαθήματα, αποφάσισε να μου δώσει την ευκαιρία να κάνω κάποια πράγματα μαζί του. Είμαι τρομερά ευγνώμων, γιατί είδα ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση στην τεχνική μου και όχι μόνο. Στην άνεσή μου στη σκηνή, στο πώς να βλέπω τα πράγματα, στο πώς να ευχαριστιέμαι ακόμα περισσότερο τη δουλειά μου και να είμαι πιο άνετη… Είναι μια πάρα πολύ καλή συνεργασία.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεστε να ερμηνεύσετε;
Η αλήθεια είναι πως ο δρόμος είναι αρκετά μακρύς ακόμα. Είμαι τρομερά ευτυχισμένη που τον Απρίλιο θα έχω την ευκαιρία να κάνω το ρόλο της Σαντούτσα στην Cavalleria Rusticana. Είναι ένας ρόλος, που αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση τόσο φωνητικά όσο και θεατρικά.
Αλλά, το όνειρό μου ποιο είναι ο ρόλος της Άμνερις από την “Αΐντα” του Βέρντι. Θα ήθελα πάρα πολύ να τον κάνω. Έχω τραγουδήσει κάποια τμήματα από αυτόν το ρόλο σε συναυλίες και ήταν φανταστικά. Όπως επίσης θα μου λείπει να κάνω το ρόλο της Ουλρίκα από το “Χορό Μεταμφιεσμένων” (σ.σ. “Un ballo in maschera”). Είναι φανταστικός ρόλος, έντονος, βαρύς και βαθύς. Είναι δυνατόν να μην μου αρέσει;
Πόσο κοντά είστε στο να εκπληρωθεί αυτό το όνειρο;
Πιστεύω αρκετά κοντά. Είναι κάτι που σίγουρα μπορώ να κάνω. Δεν πιστεύω ότι θα είναι τόσο δύσκολο κάποια στιγμή να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.
Τι θα λέγατε στον κόσμο που ακόμα δεν έχει αποπειραθεί να «γνωρίσει» την όπερα;
Αν θέλετε πραγματικά να ακούσετε κάτι μαγικό, να ακούσετε φωνές, οι οποίες μπορούν να σας ταξιδέψουν, να δείτε κάτι αγνό και καθαρό, χωρίς μικρόφωνο, χωρίς παραμορφώσεις, χωρίς καμία αλλαγή, να απολαύσετε, παράλληλα, θέατρο, το οποίο μπορεί να σας συγκινήσει, αλλά και να σας κάνει να γελάσετε, τότε ξέρετε! Είναι μια πάρα πολύ όμορφη στιγμή το να δοκιμάσετε να δείτε μια καλή όπερα. Και πότε δεν ξέρετε. Μπορεί να σας αρέσει τόσο που να θέλετε να ξαναπάτε!
