Ελευθερία Ορδουλίδου στην «Α»: «Ο κόσμος ξέρει να εκτιμήσει ένα καλό τραγούδι»

Με νέο τραγούδι επιστρέφει η τραγουδίστρια Ελευθερία Ορδουλίδου, προτρέποντας όλους μας να κάνουμε την ενδοσκόπησή μας και να πούμε όλα τα λυτρωτικά και απενοχοποιημένα «Φταίω» που χρωστάμε.

Με καταγωγή από τη Νάουσα και έντονο το ποντιακό στοιχείο στην ρίζα της, η Φιλαδελφιώτισσα τραγουδίστρια σε μια εποχή που εισπράττει έντονα τη θετική ενέργεια του κόσμου μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για το νέο της τραγούδι, τις δυσκολίες των καλλιτεχνών να βρουν τη στήριξη που έχουν ανάγκη, τις νέες συνεργασίες και τα όνειρά της!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ

«Φταίω»! Βαριά και ενδιαφέρουσα λέξη!

Ένα τραγούδι που έγραψε τους στίχους ο Νίκος Τσιορβάς και τη μουσική ο Γιάννης Παπαϊωάννου, το οποίο ήρθε με… φόρα! Ήρθε να απενοχοποιήσει αυτό το πονεμένο ρήμα και προτρέψει όλους να βγουν ελεύθερα και λυτρωτικά, να αναγνωρίζουν τις επιλογές τους, να τις στηρίζουν και να λένε απενοχοποιημένα: «φταίω».

Αν και έχει κυκλοφορήσει λίγο καιρό, πηγαίνει πολύ καλά.

Είναι αλήθεια. Ξεκινήσαμε πολύ δυναμικά και βρίσκει ήδη πολλούς ανθρώπους να το στηρίξουν!

Πώς είναι η αίσθηση να ακούς ένα καινούριο τραγούδι σου για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο;

Η πρώτη φορά ήταν καταπληκτική! Έτυχε, μάλιστα, η πρώτη μετάδοση να γίνει την επόμενη ακριβώς της κυκλοφορίας του από το Ράδιο Θεσσαλονίκη. Μετά, πήρε έναν πολύ όμορφο δρόμο. Ακούγεται ήδη σε Θράκη, Λήμνο, Λευκάδα, Δυτική Μακεδονία, Κρήτη… Αλλά το πιο συγκινητικό άκουσμα ήρθε μια εβδομάδα ακριβώς μετά την κυκλοφορία του. Το τραγούδι ακούστηκε στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Γιαλαμπούκη. Μια ακροάτρια που άκουσε το τραγούδι, τον κάλεσε στην εκπομπή και είπε πως ταυτίστηκε τόσο πολύ που την έπιασαν τα κλάματα. Για μένα ήταν ένα Θείο Δώρο! Μέσα σε μια εβδομάδα μόλις κυκλοφορίας, να το ακούει μια άγνωστη κοπέλα, να το νιώθει τόσο δικό της και να συγκινείται δημόσια. Συγκινήθηκα κι εγώ. Ήταν η απόλυτη εκπλήρωση του στόχου ενός τραγουδιού.

Η δική σου αίσθηση όταν σου πρότειναν το τραγούδι;

Όταν μου δόθηκαν για πρώτη φορά οι στίχοι, μου προκάλεσαν μια πολύ έντονη αίσθηση. Ήταν μια στιγμή πολύ ιδιαίτερη μεταξύ του στιχουργού κι εμένα. Ήμασταν σε ένα ταβερνάκι και τα λέγαμε και μου είπε ότι θέλει να διαβάσω κάτι. Μου δίνει τους στίχους. Μόλις τους διάβασα, ένιωσα ότι βρέθηκε μέσα στο μυαλό μου. Με πέτυχε σε μια φάση που κι εγώ είχα κάνει τον προσωπικό μου απολογισμό. Είχα πει τα «φταίω» μου, τα είχα αναγνωρίσει και με έπιασαν τα δάκρυα. Ήμασταν και οι δυο αγκαλιασμένοι. Εκεί ήταν που καταλάβαμε ότι αυτό το τραγούδι θα γίνει. Το νιώσαμε. Γενικά, είμαι ακόμα ρομαντική και κάνω αυτό που λέει η ψυχή μου. Είχα διαβάσει και άλλους στίχους που μου άρεσαν, αλλά δεν μπορούσα να ταυτιστώ. Με το που ήρθε το «Φταίω», τους διάβαζα ξανά και ξανά και είπα στον εαυτό μου: «Αυτό θα γίνει. Και θα γίνει κάτι πολύ δυνατό».

Κάπως έτσι μπαίνουμε στα «παρασκήνια» της δημιουργίας ενός τραγουδιού. Πρέπει κι εσύ να συγκινηθείς για να βγει ένα δυνατό αποτέλεσμα.

Εγώ το πιστεύω αυτό. Αν κάτι το κάνεις διεκπεραιωτικά, θα φανεί. Η αλήθεια του καθενός φαίνεται. Κι επειδή αυτή ήταν μια πολύ δυνατή, αληθινή στιγμή, βγήκε έτσι ακριβώς. Το αντιλήφθηκε και ο συνθέτης και ήρθε και κούμπωσε.

Μέχρι στιγμής αυτό αποτυπώνεται και στην ανταπόκριση του κόσμου. Παίρνετε καλά σχόλια.

Παίρνουμε εκπληκτικά σχόλια. Και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε προσωπικά μηνύματα. Οι περισσότεροι ταυτίζονται με το στίχο. Ένα πολύ ωραίο σχόλιο που μας έκαναν είναι ότι «είναι σαν να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη», σαν να μιλάς με τον εαυτό σου.

Είναι το τρίτο τραγούδι που κάνετε με τον Γιάννη Παπαϊωάννου. Αποδεικνύεται ότι μια ομάδα με χημεία μπορεί να δώσει ωραία πράγματα.

Αυτή τη φορά ήρθε ο Νικόλας και μας ώθησε να κάνουμε το τρίτο τραγούδι. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει κοινή αισθητική, κοινός στόχος. Δεν κάνουμε τη δουλειά απλώς για να γίνει. Δεν έχουμε κάποιον να μας πιέσει σε κάτι. Παράγουμε έργο επειδή το νιώθουμε. Έχουμε κοινή αισθητική, κοινά «θέλω» πάνω στα μουσικά πράγματα. Ο Γιάννης έχει αντιληφθεί τα δικά μου γούστα, τον τρόπο που ερμηνεύω, τη φωνή μου… Ο Νίκος το αντιλήφθηκε από τις προηγούμενες δουλειές και, όταν ήρθε να μου προτείνει, ήταν σαν να είχαμε ήδη συνεργαστεί ξανά. Κάπως έτσι δένουν τα πράγματα.

Μέσα από αυτή τη χημεία πειραματίζεστε κιόλας. Τρία τραγούδια, τρεις διαφορετικοί ήχοι, τρία διαφορετικά στυλ.

Και αυτό είναι αλήθεια. Όταν βγήκε το «Άστρο της Αυγής» ήθελα να το κάνω με τον παραδοσιακό ήχο που με εκφράζει απόλυτα. Μετά θέλαμε να αλλάξουμε λίγο. Είχαμε στο συρτάρι πολλά τραγούδια. Είπαμε να αλλάξουμε ύφος για να δείξουμε στον κόσμο ότι έχουμε και άλλα να δώσουμε. Έτσι, φτιάξαμε το «Δίνω παράσταση» που είναι πιο… έξω καρδιά! Φυσικά, δεν μπορείς να πιάσεις όλα τα γούστα και δεν είναι σωστό. Δεν είναι ο στόχος να προσαρμόζεσαι στα γούστα του κοινού. Στόχος είναι να μπορείς να εκφράζεσαι, να μπορείς να το υποστηρίξεις.

Όλη η δουλειά βγαίνει αποκλειστικά από εσάς, χωρίς καμία στήριξη από κάποια εταιρεία. Αυτό σας απελευθερώνει ή σας περιορίζει δημιουργικά;

Όποιος πει ότι είναι προτιμότερο να είναι κάποιος μόνος του, θα πει ψέματα. Σίγουρα χρειάζεται υποστήριξη. Είναι ένα «ακριβό σπορ». Πιστεύω ότι οι παραγωγές που έχουμε κάνει είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Μας το λένε και πολλοί άνθρωποι του χώρου. Επίσης, τα video clips που έχουμε φτιάξει, οπτικοποιούν τη δουλειά μας πάρα πολύ ταιριαστά. Όταν αυτό γίνεται μόνο με τις δικές σου δυνάμεις, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Σίγουρα χρειάζεται στήριξη τόσο οικονομική, όσο και ανθρώπων που είναι στα πράγματα. Δεν γίνεται να τρέχεις για όλα μόνος σου. Ένας καλλιτέχνης δεν γίνεται να οργανώνει τα πάντα. Πρέπει να συγκεντρωθεί στο τραγούδι καθαυτό που είναι η δουλειά του και αυτό θα έπρεπε να είναι το μόνο που θα κάνει. Εμείς, δυστυχώς δε έχουμε αυτή την πολυτέλεια, τρέχουμε για όλα.

Πλέον, όμως, δεν είστε τόσο μόνοι!

Πράγματι, μετά την κυκλοφορία του «Φταίω» ήρθε και η στήριξη. Είμαι πολύ περήφανη και συγκινημένη γιατί έχουμε την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και της International Action Act. Είναι δύο πολύ δυνατοί όμιλοι, που ασχολούνται με τον Πολιτισμό και τις τέχνες. Έδειξαν τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου. Πλέον, από τη θέση της Διευθύντριας Ελληνικής και Διεθνούς Μουσικής, θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να προωθήσω τη μουσική και το τραγούδι. Είναι μια ανταμοιβή ηθική στην προσπάθεια που έχουμε κάνει. Μερικές φορές φαίνεται απίστευτο!

Οι συνεργασίες, όμως, δεν σταματούν εκεί!

Μια ακόμα συνεργασία και στήριξη έρχεται από την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Νάουσας, την ιδιαίτερη πατρίδα μου. Ο πρόεδρος Φώτης Φανιάδης έδειξε επίσης ενδιαφέρον και στήριξη, προωθώντας το καινούριο τραγούδι, αλλά και με εκδηλώσεις που με κάλεσε να πραγματοποιήσουμε από κοινού, αρχής γενομένης 22 Αυγούστου στο Δημοτικό Θέατρο Νάουσας με τους αδερφούς Τσαχουρίδη. Σκοπός είναι η ενίσχυση της ολοκλήρωσης του Μουσείου Εθνικής Βιβλιοθήκης Αργυρουπόλεως, το οποίο θα φιλοξενήσει τα κειμήλια των Ποντίων που ήρθαν από την Αργυρούπολη του Πόντου και έως σήμερα φιλοξενούνται στο χώρο της Ευξείνου Λέσχης..

Λόγω καταγωγής, είναι έντονη η σύνδεση σου με την ποντιακή μουσική.

Τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα να τραγουδάω, όλοι αναφέρονταν στα «ποντιακά» γυρίσματα της φωνής μου. Εγώ τότε δεν το καταλάβαινα γιατί για μένα ήταν κάτι πάρα πολύ φυσιολογικό. Έτσι μεγάλωσα και έτσι άκουγα να τραγουδούν η μαμά μου, η θεία μου, ο παππούς μου… ήταν μια οικογενειακή κατάσταση. Ο παππούς μου ήταν σπουδαίος λυράρης. Σε γιορτές, τραπέζια ή και απλές συναντήσεις, άνοιγε το βαλιτσάκι, έπαιρνε τη λύρα, ξεκινούσε και οι άλλοι ακολουθούσαμε. Και γινόταν γλέντι! Τόσο απλά. Όταν αυτό το έχεις στην καθημερινότητά σου, περνάει μέσα σου. Η ποντιακή ρίζα είναι πολύ δυνατή μέσα μου και με ακολουθούσε παντού. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, μου βγήκε πάρα πολύ σαν ανάγκη να εντάξω ποντιακά τραγούδια στο πρόγραμμά μου.

Από τη Νάουσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πάλι ακολουθείς τα βήματα της προσφυγιάς.

Η Νέα Φιλαδέλφεια κουβαλάει έντονα το στοιχείο του Μικρασιάτικου Ελληνισμού. Πέρσι με την αγαπητή φίλη και συγγραφέα Κωνσταντίνα Σόγια, που βρεθήκαμε εντελώς τυχαία, μέσα από τους συλλόγους γονέων παρουσιάσαμε μουσικά αφηγηματικά παραμύθια. Το ένα αφορά τον Μικρασιατικό ελληνισμό και τα αποκριάτικα έθιμα. Τα έντυσα με μικρασιάτικα τραγούδια και απευθυνθήκαμε σε παιδιά Δημοτικού. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσουν μέσα από τη μαγεία του παραμυθιού τα αποκριάτικα έθιμα των Μικρασιατών, να ακούσουν και να μάθουν τα τραγούδια. Είναι φοβερό το πόσο αντιλαμβάνονται τα παιδιά και πώς μπορούν να συνδυάσουν τη γνώση και το άκουσμα. Εμείς το κάναμε επειδή μας άρεσε, αλλά η ανταπόκριση ήταν εκπληκτική.

Είναι ένας τρόπος να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη με έναν ευχάριστο τρόπο για τα παιδιά.

Πάρα πολύ. Οι δάσκαλοι που παρακολούθησαν μαζί με τα παιδιά, έχοντας οι περισσότεροι και οι ίδιοι ρίζες, συγκινήθηκαν και μας συνεχάρησαν για την προσπάθεια. Το να φεύγουν παιδιά από την αίθουσα και να τραγουδούν ή να ακούν στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι, να το αναγνωρίζουν και να λένε ότι το έμαθαν στην παράσταση, είναι μεγάλη επιτυχία. Αν δώσεις κάτι καλό στα παιδιά και το παρουσιάσεις με όμορφο τρόπο, το κάνουν εύκολα κτήμα τους. Εμείς οι μεγάλοι είμαστε πιο προκατειλημμένοι και θεωρούμε ότι κάτι μπορεί να είναι δύσκολο γι’ αυτά. Τα παιδιά είναι καταπληκτικό κοινό.

Υπάρχουν ήδη τρία δικά σου τραγούδια. Πόσο κοντά είμαστε στη δημιουργία ενός συλλογικού έργου;

Είναι μια μεγάλη επιθυμία να συγκεντρωθεί όλο το υλικό, να βγουν και καινούρια πράγματα και να γίνει μια ολοκληρωμένη δουλειά. Θα ήταν ευτυχές να έρθει ένας παραγωγός, μια εταιρεία, να αναλάβει αυτή τη δουλειά γιατί δεν μπορούμε να τα σηκώσουμε όλα στις δικές μας πλάτες. Προτιμώ να μείνω στο αμιγώς καλλιτεχνικό, παρά να το αναλάβω όλο το υπόλοιπο.

Το βρίσκουμε στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες;

Είναι σε όλες τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υπάρχουν όμως και ακροατές που θέλουν να έχουν τα τραγούδια στη δισκοθήκη τους. Υπάρχει αυτή η σκέψη;

Κι εγώ το θέλω. Είναι αλλιώς να έχεις ένα φυσικό προϊόν στα χέρια σου. Έχουμε μεγαλώσει κιόλας με δίσκους και CD. Οι νεότερες γενιές δεν το έχουν τόσο ανάγκη, δεν το αποζητούν, ίσως και να μην τους ενδιαφέρει. Αν δεν υπάρχει κάποιος να το αναλάβει, είναι δύσκολο. Μόνος του ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να το κάνει. Έχουν αλλάξει τόσο απότομα οι εποχές και οι συνθήκες, με τις εταιρείες που δεν παίζουν το ρόλο που έπαιζαν παλιότερα. Άρχισε όλο αυτό να μετακυλίεται στον καλλιτέχνη. Αναλαμβάνει ευθύνες που δεν είναι η δουλειά του να τις αναλάβει. Προκειμένου, όμως, να βγει το προϊόν που επιθυμεί τόσο πολύ, το αναλαμβάνει. Όταν έχεις την έμπνευση και θέλεις τόσο πολύ αυτό που νιώθεις να το εξωτερικεύσεις, δεν μπορεί να σε σταματήσει κάποιος εύκολα. Αλλά, χρειάζεται και υποστήριξη.

Στην εποχή των επιβαλλόμενων λιστών στο ραδιόφωνο, πόσο εύκολο είναι να «τρυπώσει» ένα τραγούδι μιας καλλιτέχνιδας που δεν έχει μια εταιρεία πίσω της;

Η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο. Εκεί ξέρουν να ακούν μουσική. Δεν υποτιμώ τι γίνεται εδώ, αλλά νομίζω ότι μιλούν μόνα τους τα πράγματα. Φυσικά και υπάρχουν playlists, αλλά δεν γίνεται αυτό που βλέπουμε στην Αθήνα, που δεν πλησιάζεις με τίποτα. Στη Θεσσαλονίκη και στις γύρω περιοχές είναι πιο ρομαντικά τα πράγματα. Είναι πιο ανοικτοί στο να ακούσουν καινούριους καλλιτέχνες, οι παραγωγοί είναι πιο δεκτικοί, ξέρουν να εκτιμούν και είναι σε θέση να βοηθήσουν νέους ανθρώπους. Εγώ το διαπιστώνω και το βιώνω αυτή τη στιγμή. Άνθρωποι που δεν γνώριζα πριν, άκουσαν τα τραγούδια μου. Τους άρεσαν και με ενέταξαν στις λίστες τους. Τόσο απλά. Αυτό θα έπρεπε να γίνεται για όλους. Υπάρχουν άπειροι καλλιτέχνες, καταπληκτικοί συνάδελφοι που κάνουν πολύ ωραίες παραγωγές που θα έπρεπε να ακούγονται στα ραδιόφωνα. Ο κόσμος είναι εκεί και ξέρει να ακούει και να εκτιμήσει ένα καλό τραγούδι, αρκεί να τους το φέρεις μπροστά του.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μεν «αναγκαίο κακό», αλλά βοηθούν και να διευρύνεις το κοινό σου. Πώς τα διαχειρίζεσαι;

Είμαι τόσο ενεργή όσο χρειάζεται. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει, αλλά για εμάς που δεν έχουμε άλλο τρόπο να ακουστούν τα τραγούδια μας, το να ανεβάσουμε τη δουλειά μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να καταφέρουμε να το βάλουμε στις υπόλοιπες ψηφιακές πλατφόρμες, ώστε να είναι προσβάσιμο σε όλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Ουσιαστικά, εσύ είσαι ο μάνατζερ του εαυτού σου. Μπορεί να παιχτεί το τραγούδι και ο καθένας να το αξιοποιήσει με τον τρόπο που θέλει. Είναι πλέον το μέσο που μπορούμε να κινηθούμε. Θέλω να το δω μόνο από τη θετική του πλευρά. Έτσι έγινα.

Το χειμώνα έχεις προγραμματίσει κάποιες εμφανίσεις;

Θέλουμε αρχικά να συνεχίσουμε τις παρουσιάσεις των μουσικών παραμυθιών σε συλλόγους και σχολεία. Παράλληλα, υπάρχουν κάποιες συζητήσεις, αν και είναι ακόμα για ανακοινώσεις. Σίγουρα θα γίνουν και προσωπικές εμφανίσεις τόσο για να παρουσιάσω τα τραγούδια μου, όσο και για να πω τα τραγούδια που μου αρέσουν. Αρκετές δράσεις θα γίνουν με τον Όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και με την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων. Και ό,τι άλλο προκύψει! Από εδώ και μπρος είμαι ανοικτή!

Ένα μεγάλο σου όνειρο;

Είναι πάρα πολλά που ονειρεύομαι και δεν έχω πετύχει ακόμα. Είναι μεγάλη η λίστα. Κυρίως συνεργασίες με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ και θα ήθελα να γίνουν. Είναι πολλά, αλλά νομίζω είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Δέχομαι πολλή θετική ενέργεια γύρω μου και νομίζω ότι όλα θα έρθουν!