Το απόγευμα της Δευτέρας 11 Ιουλίου βρεθήκαμε στην πλατεία Νέας Πεντέλης μαζί με μια «πολύχρωμη» ιδεολογικά ομάδα νέων του καλλικρατικού Δήμου Πεντέλης, να αναζητάμε τα αίτια της κρίσης και να καταγράφουμε πώς το βιώνει ο καθένας, τι περιμένει, τι προσδοκά.
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Καρύγιαννη
Το «Κίνημα των Αγανακτισμένων» κατέλαβε, όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλο χώρο από τη σκέψη και τον προβληματισμό των νέων συνομιλητών μας.
Το πλήρες κείμενο της ανοιχτής αυτής συζήτησης δημοσιεύεται στο καθημερινό φύλλο της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ. Στο σημερινό φύλλο της εβδομαδιαίας έκδοσής μας παραθέτουμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα της συζήτησης που έγινε περί αντίδρασης των πολιτών, βίας, καταστολής, «κραξίματος» των πολιτικών, αλλά και ειρηνικής «επανάστασης».
Σημειώνουμε ότι στη συζήτηση συμμετείχαν: ο 22χρονος Παύλος Ιορδανόπουλος, φοιτητής (συμμετέχει στην Ανεξάρτητη Κίνηση Αριστερών Πεντέλης), η 17χρονη μαθήτρια Άννα Δαλαβάγκα, ο 21χρονος μουσικός Σέργιος Ρίζος (υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος), ο συνομίληκός του Παναγιώτης, φοιτητής, ο 18χρονος Δημήτρης Αμπατζής (συμμετέχει στην Ανεξάρτητη Κίνηση Αριστερών Πεντέλης), ο Ηλίας Μαρκαντώνης, 33 ετών, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, ο 31χρονος Δημήτρης Αποστολάκος (δημοτικός σύμβουλος), ο Άγγελος Κοντοθάνος 31 ετών, νοσηλευτής (υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος), η Άρτεμης Αργύρη 35 ετών, μεταφράστρια, ο 25χρονος Σπύρος Ξάφης (τοπικός σύμβουλος Πεντέλης), και ο 40χρονος Άρης Νταβάκος, ιδιωτικός υπάλληλος (υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος). Στο απόσπασμα της συζήτησης που ακολουθεί βέβαια δεν συμμετέχουν όλοι, μιας και κάποιοι είχαν αποχωρήσει στο μεταξύ.
Η κουβέντα άναψε για τα καλά όταν στη συζήτηση με τους νέους από τον Δήμο Πεντέλης μπήκε ο προβληματισμός για το ποια μορφή έχει πάρει ή πρέπει να πάρει η δράση – αντίδραση των πολιτών. Πού οδηγεί τελικά το κίνημα του Συντάγματος; Είναι μέσο δράσης το «κράξιμο» των πολιτικών; Κατσαρόλες και μούτζα ή πέτρες;
Ο Άρης είναι ξεκάθαρος: «Το Σύνταγμα έχει αρχίσει να παίρνει την πραγματική του μορφή μετά τη 48ωρη απεργία. Μέχρι τότε ήμουνα πολύ επικριτικός και θυμωμένος με αυτούς που κατέβηκαν στην πλατεία για πρώτη φορά και μάλιστα, με την πιο γελοία και απολίτικη αφορμή: Επειδή κάποιοι στην Ισπανία είπανε μην κάνετε φασαρία, κοιμούνται οι Έλληνες. Μετά την 48ωρη και όσα ακολούθησαν, όσοι τα ζήσαμε έχουμε καταλάβει ότι η αλληλεγγύη είναι το μεγαλύτερο όπλο, αλλά και έχουμε να κάνουμε με μια αισχρή μορφή βίας, η οποία δεν μπορεί να πολεμηθεί απλά με μια μούτζα».
«Να διαχυθεί η πίεση»
Τον ρωτάμε τι προτείνει και μας απαντά: «Απαιτούνται δράσεις πολύ πιεστικές. Δεν φτάνει το να είμαι στο Σύνταγμα. Ο κόσμος πρέπει να είναι στην ταβέρνα που τρώνε οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι επιχειρηματίες, έξω από το σπίτι τους. Το Σύνταγμα υπήρξε μια καλή αφετηρία, πρέπει να αλλάξει όμως μορφή. Η πίεση πρέπει να διαχυθεί παντού, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στα σπίτια τους».
Το πολιτικό σύστημα, τα μίντια και οι διαπλεκόμενοι με αυτά επιχειρηματίες μας φταίνε τελικά για όλα, τον ρωτάμε. «Ευθύνες θα μπορούσα να ρίξω σε όλους», λέει ο Άρης και προσθέτει: «Όπως, για παράδειγμα, σε εκείνους που κατέβηκαν για πρώτη φορά στο Σύνταγμα απλά για να φάνε σουβλάκια, να δούνε καμια γκομενίτσα, να κάνουν την πλάκα τους. Όλοι αυτοί έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Βολευτήκανε να πεις… Τώρα που ξεβολεύονται όμως κάτι πρέπει να κάνουν».
Ο Σέργιος που στέκεται απέναντί του απορρίπτει κατηγορηματικά τις δράσεις που ενέχουν οποιαδήποτε μορφή βίας: «Την Τετάρτη της απεργίας μας διώξανε από τη Σχολή και πήρα το Μετρό για να γυρίσω σπίτι μου. Είδα ένα κόσμο με μια βαριά να σπάει τα μάρμαρα. Και λέω, όταν χρωστάς το ενοίκιό σου, δεν σπας το σπίτι σου, βρίσκεις τρόπο να βγάλεις το ενοίκιό σου. Για μένα καλύτερα μείνε σιωπηλός και κάνε έργα. Όταν έφτασα σπίτι μου, βλέπω στην τηλεόραση μια λεξιλογική σύγκρουση πολιτικών, που δεν έκαναν ένα έτσι από το παράθυρο να δουν τι γινόταν απέξω. Συμφωνώ με τους ανθρώπους που πάνε στο Σύνταγμα, αλλά πιστεύω ότι η λύση κρύβεται αλλού».
Τι ακριβώς εννοεί; Μας εξηγεί: «Μια λύση για μένα είναι να βρω ποιος είμαι, τι θέλω να κάνω, πώς θα πάω εμένα πιο μπροστά. Μόνο έτσι θα βοηθήσω και τη χώρα μου να πάει μπροστά. Δες για παράδειγμα τους φοιτητές, μπαίνουν σε μια σχολή απλά για να το κάνουν. Στους περισσότερους δεν αρέσει αυτό που επέλεξαν».
Έρχεται η σειρά του Παναγιώτη να μπει στην κουβέντα, για να σχολιάσει όσα είχε πει νωρίτερα ο Άρης για όλους αυτούς που τόσα χρόνια δεν συμμετείχαν και τώρα κατεβαίνουν στο Σύνταγμα. Μεταφέροντας την εμπειρία του από το σχολείο και το Πανεπιστήμιο, εξηγεί ότι οι νέοι είχαν μπουχτίσει με τις σημαίες του ΠΑΜΕ, του ΣΑΣΑ (Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας), της ΚΝΕ που προσπαθούσαν να καπηλευτούν κάθε κατάληψη. «Δεν χωράω σ΄ αυτό το περιβάλλον, άρα δεν κατεβαίνω», είναι η θέση του. «Στο Σύνταγμα έχουν κατέβει άνθρωποι που δεν έχουν κομματική ταυτότητα, κάποιοι όμως πάλι προσπαθούν να τους καπηλευτούν», συμπληρώνει.







































































































