Η θεατρική ομάδα ενηλίκων της Νέας Πεντέλης γράφει ιστορία πολιτισμού επί 25 χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτη! Ωστόσο, η Αυτοδιοίκηση δεν αποτελεί και το πλέον… εύφορο χώρο για την ανάπτυξη πολιτιστικών δράσεων…
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Καρύγιαννη
«Την πρώτη φορά με πήγε μια φίλη μου, στην παράγκα», θυμάται ο Μάρκος…
«Ήσουνα και εσύ στην παράγκα;» ρωτάει έκπληκτη η Μαριαλένα.
Το είχε ξεχάσει, αλλά «ναι», ήταν και ο Μάρκος στην παράγκα, όπως και πολλά ακόμα από τα παιδιά της θεατρικής ομάδας της Νέας Πεντέλης, που μας έδωσαν τη χαρά να διαθέσουν λίγο χρόνο από την πρόβα τους για να αναθυμηθούν μαζί μας την πολυκύμαντη, η αλήθεια είναι, πορεία του θεατρικού της Νέας Πεντέλης.
Η «παράγκα» σηματοδοτεί τη δύσκολη εποχή από το 1996 και μέχρι το 2003, οπότε το θεατρικό «σκόνταψε» στις απαξιωτικές περί Πολιτισμού αντιλήψεις της τότε διοίκησης και οδηγήθηκε αναγκαστικά σε μαρασμό. Τα μέλη της ομάδας όμως δεν το έβαλαν κάτω.
Με τη βοήθεια και την καθοδήγηση της σκηνοθέτριας, φίλης και ενίοτε «μαμάς» τους, της Λένας Γεωργιάδου συνέχισαν να κάνουν πρόβες σε διάφορους χώρους, μεταξύ των οποίων και η περιβόητη.. παράγκα, που βρισκόταν καταμεσής σε ένα χωράφι. Και μπορεί οι παραστάσεις που προετοίμασαν σε εκείνη την παράγκα να μην ανέβηκαν ποτέ, η φλόγα όμως διατηρήθηκε.
Έχουν καταθέσει την ψυχή τους
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της κουβέντας μας, καταλαβαίνουμε ότι η θεατρική ομάδα της Νέας Πεντέλης έχει τη δική της πολύ ξεχωριστή ιστορία, η οποία δεν μετριέται μόνο με χρόνια -25 από την ίδρυσή της- αλλά κυρίως με την ψυχή που έχει καταθέσει καθένα από τα μέλη της και όλα μαζί, για να την κρατήσουν ζωντανή και δημιουργική.
Μια πορεία με 24 παραστάσεις -από την ομάδα ενηλίκων μόνο γιατί υπάρχει και η παιδική σκηνή- με ατελείωτες ώρες πρόβας και προσωπικής δουλειάς, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις προσωπικές ιστορίες και τις ζωές όλων των παιδιών που μεγάλωσαν μαζί και μέσα από το θεατρικό.
Παιδιά που ξεκίνησαν το 1984 στην παιδική σκηνή, που συνέχισαν στη σκηνή των ενηλίκων, διέκοψαν για το Πανεπιστήμιο, για το στρατό, που παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, έγιναν κουμπάροι και φίλοι εντός και εκτός θεατρικού, που ξενιτεύτηκαν σε κάποιες περιπτώσεις, που όμως επέστρεφαν πάντα για να δουν τη συνέχεια.
«Μένω γιατί θέλω να δω το επόμενο επεισόδιο. Και εγώ διέκοψα ένα διάστημα, αλλά επιστρέφω πάντα για να δω τι θα γίνει μετά. Γιατί σ’ αυτή την ομάδα πάντα γίνεται κάτι», λέει χαρακτηριστικά η Λένια.
Ανήκει στα «παλιά» μέλη της ομάδας. Είδε μια παράσταση με το σχολείο, ζήλεψε, ξεκίνησε, κόλλησε. Κάπως έτσι ή περίπου έτσι ξεκίνησαν η Μαριαλένα, η Τζωρτζίνα, η Ελευθερία, η Μαρία, η Λέττα, η Άννα που έχει αναλάβει να καθοδηγήσει σκηνοθετικά την ομάδα στη νέα πορεία της, ο Μάρκος, η Κατερίνα και άλλοι που, αν και δεν παραβρέθηκαν σε εκείνη τη συνάντησή μας, παραμένουν «κολλημένοι» με την ομάδα.
Δίπλα στους παλιούς και οι «νέοι», που μας δίνουν όμως την εντύπωση ότι αισθάνονται ήδη αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας.
Έχουν συγχωνευθεί τόσο αρμονικά στο σύνολο. Η Ηρώ, η Άντα, η Βίκυ, η Έφη, η Ευτέρπη περιγράφουν με πολύ γλυκό τρόπο πώς τους αγκάλιασαν οι παλιότεροι.
Καθώς η κουβέντα προχωρά, τα πειράγματα και τα γέλια δίνουν και παίρνουν και αρχίζουμε να ψυχανεμιζόμαστε ότι η ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης ομάδας είναι ότι λειτουργεί πάντα ως ομάδα, χωρίς βεντετισμούς, χωρίς ίντριγκες, με πυξίδα πάντα την αγάπη για το θέατρο και τον επαγγελματικό ερασιτεχνισμό. Αυτό τους έμαθε η Λένα, εξομολογούνται, με θαυμασμό και αγάπη για την πρώτη τους δασκάλα.
Ακόμα και όσοι δοκίμασαν να κάνουν μια νέα αρχή σε άλλες ομάδες ή σε επαγγελματικές σχολές θεάτρου απογοητεύτηκαν και επέστρεψαν.
Γιατί τους λείπουν πάντα οι φίλοι και η δημιουργικότητα, όπως λέει η Τζωρτζίνα. Μια δημιουργικότητα και ένα αίσθημα σπανίζουσας αυτοθυσίας που καταλήγει πάντα σε «χειροποίητες» παραστάσεις.
«Χειροποίητες» παραστάσεις
Στην κυριολεξία χειροποίητες, αφού τα μέλη της ομάδας γράφουν τη μουσική, φτιάχνουν κοστούμια και σκηνικά, στήνουν, ξεστήνουν, σκουπίζουν, καθαρίζουν και τέλος πάντων κάνουν ό,τι χρειαστεί για να ανέβει η παράσταση.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν το βαρυγκωμούν ποτέ. Με χαμόγελα πληρότητας μιλάνε για τις δεκάδες φορές που έχουν μεταποιήσει τα ρούχα στις ντουλάπες τους, για τις βραδιές καραόκε και τις εξορμήσεις για τα κάλαντα που είχαν στόχο την εξασφάλιση χρημάτων. Δηλώνουν έτοιμοι να το ξανακάνουν αν χρειαστεί.
Ο Δημήτρης Λάσδας, που είχε επωμιστεί την ευθύνη του θεατρικού τα τελευταία χρόνια και παραμένει μέχρι την ολοκλήρωση της μετάβασης στο νέο ΝΠΔΔ του ενοποιημένου Δήμου Πεντέλης, αναγνωρίζει ότι έγιναν κάποιες οργανωμένες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για τη βελτίωση της χρηματοδότησης του θεατρικού και την απόκτηση μόνιμου εξοπλισμού. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής έχει εξασφαλιστεί ο φωτισμός της αίθουσας των παραστάσεων και τα πάνελ του ήχου.
Πολλά μένει να γίνουν ακόμα, αλλά στην εποχή του «Καλλικράτη» τα πράγματα έχουν δυσκολέψει.
