Είχα την τύχη να έρθω σε επαφή με έναν από τους πιο όμορφα ντροπαλούς, άκρως συγκροτημένους, κοινωνικά ανήσυχους και σεμνούς καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη γνωριμία μαζί του έγινε από τις σειρές «Η τούρτα της μαμάς» και «Μην ψαρώνεις». Πολλοί τον ξέρουν από το «Ναυάγιο», τη δραματική σειρά του Mega και από την καθηλωτική παράσταση «Μια άλλη Θήβα», η οποία για δεύτερη χρονιά συνεχίζεται στο θέατρο Πόρτα. Ο Θάνος Λέκκας, ένας από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες της γενιάς του, μου μιλά για την παράσταση, την πορεία του και για τη γενικότερη στάση ζωής του.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΥ
Θάνο! Αρχικά, είναι μεγάλη τιμή για έμενα να θέλεις να συμμετέχεις σε αυτή τη κουβέντα- προτιμώ να μη την αποκαλώ συνέντευξη. Επειδή μου αρέσει να γνωρίζω κάποιον πρώτα, διάβασα πως λάτρευες, και ακόμη λατρεύεις τη Βιολογία. Παράλληλα, πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με το θέατρο, έναν εντελώς διαφορετικό τομέα. Πιστεύεις λοιπόν πως είσαι περισσότερο άνθρωπος του συναισθήματος, ή της λογικής;
Πάντα προβάλλουμε κάτι για να υπερασπιστούμε το αντίθετό μας. Εγώ είμαι πολύ συναισθηματικός, αλλά ο τρόπος που λειτουργώ φαίνεται ότι είναι πολύ πειθαρχημένος και μεθοδικός, ενώ στην πραγματικότητα η απόφασή μου να πάω από τη Βιολογία στο Θέατρο δεν ήταν καθόλου λογική. Στο πώς οργανώνω τις δουλειές μου: εκεί επιστρατεύω τη λογική αλλά στην πραγματικότητα νιώθω ενοχές για πολλά πράγματα και δεν τα κάνω, ή πολλή όρεξη για κάποια άλλα και θέλω να τα κάνω. Άρα νομίζω ότι είμαι συναισθηματικός άνθρωπος, που χρησιμοποιεί πολύ τη λογική.
Είναι παράδοξο γιατί νιώθω πως έχεις δομήσει τη ζωή σου τόσο σωστά, και σε κουτάκια, όπως οι χαρακτήρες που παίζεις τολμώ να πω. Δεν ξέρω, αν έχεις εντάξει στον δικό σου χαρακτήρα λόγω των ρόλων σου, το ότι είσαι τόσο οργανωμένος. Παράλληλα όμως, όλοι οι καλλιτέχνες έχετε ένα άναρχο πνεύμα, έτσι;
Νομίζω ότι έχω αυτή την αναρχία που λες, και βγαίνει σε βαθιά και ουσιαστικά πράγματα της ζωής μου. Δηλαδή σε μακρόπνοα σχέδια, σε σχέσεις πολύ προσωπικές, υπάρχει αβεβαιότητα· όμως τα κουτάκια που ανέφερες είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, ένας τρόπος οργάνωσης της πραγματικότητας. Μου αρέσει πολύ η τάξη, αλλά θαυμάζω πάρα πολύ τους ανθρώπους που αρπάζουν μια βαλίτσα και πηγαίνουν ένα ταξίδι. Το θαυμάζω αυτό πολύ – δεν μπορώ να το κάνω, φοβάμαι και αγχώνομαι… Κουτάκια σε όλους τους ρόλους ε; Και στο «Ναυάγιο»;
Όχι, είναι η αλήθεια. Ο ρόλος σου στο «Ναυάγιο» είναι πιο αποφασιστικός, δρα άμεσα.
Σωστά, ο Μιχάλης δεν είναι καθόλου διαλλακτικός, με την έννοια των αξιών του.
Είναι ωστόσο και αυτό ένα μέρος του δικού σου χαρακτήρα. Έχεις κάποιες αξίες, κάποια πιστεύω, τα οποία παραμένουν σταθερά μέσα σου.
Ναι, απλώς αυτά τα «πιστεύω» βασίζονται πολύ στην ελευθερία και στην αυτοδιάθεση του άλλου και το ότι δεν μπορείς να πεις σε κάποιον τι να είναι και τι να κάνει. Θεωρώ ότι όλα είναι ρευστά, και αυτό είναι μια πολύ σταθερή αξία μου. Δεν μπορεί κάποιος να με πείσει για το πώς είναι τα πράγματα. Αυτό ναι, είναι αμετακίνητο, αλλά ένα από τα στοιχεία μου είναι η μεταβλητότητα.
Πράγματι, πρέπει να υπάρχει ένας σταθερός πυρήνας. Παρακολουθώντας συνεντεύξεις σου, είσαι αρκετά ήρεμος και χαλαρός, διαλλακτικός. Υπάρχουν εκρήξεις;
Επειδή προσπαθώ να μη θάβω τα πράγματα και να τα συζητώ, ή να τα επεξεργάζομαι – είμαι πράγματι ήρεμος άνθρωπος. Είμαι υπερκινητικός, δεν μου αρέσει η σοβαροφάνεια, σιχαίνομαι το ρακόρ. Για να κάνω μια έκρηξη πρέπει να έχω πιεστεί πάρα, πάρα πολύ, και να έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν έχω φανταστεί καθόλου. Έχω ένταση στο συναίσθημα, αλλά όσο εκρηκτικός μπορεί να είμαι στη σκηνή, άλλο τόσο ήρεμος και προσεκτικός είμαι στη ζωή μου.
Άρα υπάρχει μια ισορροπία.
Αυτή είναι μια ισορροπία που με βοηθάει. Η ισορροπία είναι κάτι το οποίο συνεχώς πρέπει να βρίσκουμε, και είναι μια κίνηση η οποία σε κάνει να νιώθεις ότι το κέντρο σου είναι εκεί που θες και αυτό που θες. Αυτό μάλιστα αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε, όταν αλλάζουν τα διαφορετικά μας στάδια. Και αυτό, το ψάχνω. Όσο μεγαλώνω αλλάζει το σημείο της ισορροπίας μου. Έχω μάθει άλλα πράγματα, αντέχω άλλα πράγματα. Έτσι σιγά, σιγά συνειδητοποιείς ποίος είσαι. Καταλαβαίνεις ότι αυτό που νόμιζες ότι ήσουν απλώς δεν το είχες γνωρίσει καλά, ή δεν είχε δοκιμαστεί αρκετά. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου. Και όσο μεγαλώνουμε παύει και η περίοδος χάριτος, της άγνοιας, και δεν έχει τόσο να κάνει με την ηλικία, όσο με το πόσο συνειδητά κάνεις κάποια πράγματα.
Με την πνευματική ηλικία, ίσως;
Με τις συγκυρίες. Και περισσότερο με την κοινωνική ηλικία. Η πνευματική ηλικία δεν με αφορά. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (σκηνοθέτης της παράστασης «Μια άλλη Θήβα») είναι δώδεκα χρονών, και είναι αυτό που τον κάνει μοναδικό, η όρεξή του. Έχει γνώσεις, έχει εμπειρία, αλλά η όρεξη που έχει και η ορμή του είναι ενός δωδεκάχρονου – άντε δεκαεξάχρονου παιδιού.
Πιστεύεις πως σε έχει βοηθήσει το θέατρο στο να βρεις την ισορροπία σου, και το «ποιος είσαι»;
Σίγουρα με έχει βοηθήσει η ίδια η πράξη του θεάτρου, η πρόβα, και πάρα πολύ ο κόσμος του. Στο θέατρο στην ουσία συναντιέσαι με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και πρέπει να δημιουργήσετε μια καινούργια πραγματικότητα. Και μαθαίνεις να συμπεριφέρεσαι ταχύρυθμα, με άλλα άτομα κάθε φορά, τα οποία μεταξύ τους είναι εντελώς διαφορετικά. Άλλες εμπειρίες, άλλη ηλικία, άλλες αξίες κι όμως όλοι τους έχουν την ικανότητα να λένε ιστορίες. Αυτό με έχει αλλάξει πάρα πολύ.
Άρα είχες την ανάγκη να εκφραστείς καλλιτεχνικά. Γιατί ως παιδί ήθελες να γίνεις αρχιτέκτονας, μηχανικός, φυσικός, χημικός και εφευρέτης. Μόνο! Τελικά βιολόγος, και τώρα ηθοποιός.
Μόνο αυτά ήθελα! (γέλια) Βιολόγος, που είναι πολύ κοντά σε όλα αυτά. Και ηθοποιός. Μου έδινε γενικά απίστευτη χαρά η εφεύρεση, και το ότι εγώ θα ήμουν ένας τύπος που θα έκανε πράγματα για να διασκεδάσουν οι άλλοι, για να γίνει ευκολότερη η ζωή τους. Και αυτό κάνω τώρα. Επομένως ήθελα περισσότερο την αίσθηση αυτή. Δεν είναι τόσο το αντικείμενο της δουλειάς, είναι όλα τα υπόλοιπα.
Από όταν ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το θέατρο, έχεις παρατηρήσει αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο δέχεσαι και δίνεις την αγάπη;
Νομίζω πως είμαι πιο δεκτικός κι εκτιμώ πολύ περισσότερο πια την αγάπη και τις στιγμές… Μια στιγμή στο θέατρο μπορεί να είναι υπέροχη, και μετά τελειώνει, και πιθανότατα να μη μπορείς να ξανακάνεις την ίδια στιγμή στη παράσταση την επόμενη βραδιά. Αυτός ο «θάνατος» κάπως σε αναγκάζει να συμβιβαστείς. Είναι κάπως σκληρό γιατί είναι η δουλειά μου, και θέλω να δίνω το καλύτερο για να είμαι ο καλύτερος ώστε να γίνεται το καλύτερο. Πρόβλημα αυτό! Και όταν νιώθω ότι το πετυχαίνω, γιατί το καταλαβαίνω, αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή είναι σαν χτύπος καρδιάς, τόσο φυσικό, σκέφτομαι «Μακάρι να μπορούσα να το κάνω ξανά». Και δεν μπορώ. Επομένως προσπαθώ να αποδεχτώ το ότι είμαι άνθρωπος.
Τι κρατάς στο τέλος από κάθε ρόλο; Παραδείγματος χάρη, στην «Τούρτα της μαμάς» τι έχεις κρατήσει από τον Κυριάκο;
Ένα υπέροχο σακάκι που μου έχει χαρίσει ο Ρήγας! (γέλια) Νομίζω γενικά πως κρατάω περισσότερο έντονες αναμνήσεις με τους συνεργάτες μου, παρά τον ρόλο.
Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, νιώθω πως ζούμε την αποκτήνωση της ελληνικής κοινωνίας. Ο άνθρωπος αφήνει τα πάθη του να τον καθοδηγούν και γίνεται έρμαιο του κατώτερου εαυτού του. Πιστεύεις πως το θέατρο και η τέχνη βοηθούν στους καιρούς που ζούμε;
Η πιο σύντομη απάντηση είναι ναι, έχει θεραπευτικό ρόλο και η δημιουργία και η παρακολούθηση της τέχνης γιατί επικοινωνείται ακίνδυνα, και έπειτα θα κάτσει κανείς να επεξεργαστεί αυτό που είδε. Είχα μια σκέψη πρόσφατα, πως κανείς δεν αλλάζει αν δεν θέλει. Αν θέλει ένας άνθρωπος να γίνει καλύτερος, τότε θα ψάξει το κατάλληλο ερέθισμα για εκείνον, και η τέχνη είναι ένα ερέθισμα το οποίο μπορεί να κάνει κάποιον πολύ καλύτερο άνθρωπο, ακριβώς γιατί του επιτρέπει με ανώδυνο τρόπο να δημιουργήσει, να διαχειριστεί βαθιά ζητήματα, όπως η σχέση του με τους γονείς του, για το τι τον έχουν μεγαλώσει να γίνει, για τα άσχημα πράγματα που του έκαναν καλό, ή για τα καλά που του έκαναν κακό, για τον θάνατο, τον φόνο, την κλοπή. Πού ξεκινά το «διεκδικώ αυτό που θέλω», και «κλέβω από τον άλλον»; Γιατί ο κατώτερος με τον ανώτερο εαυτό εν τέλει, είναι ο ίδιος άνθρωπος. Και τον άνθρωπο, δεν μπορείς να τον αναγκάσεις να γίνει καλός μέσω της τέχνης- αν η τέχνη δίνει στο κοινό συνολικά την τάση να βοηθηθεί, αυτό δεν το ξέρω. Για να θες να ασχοληθείς, σημαίνει ότι έχει γίνει η πρώτη σκέψη, πως θες μια αλλαγή. Αν λοιπόν μια τέχνη σε περιμένει να την ανακαλύψεις, τότε ναι, μπορεί να σε καλυτερέψει.
Πάμε τώρα πιο συγκεκριμένα: «Τούρτα της μαμάς». Ανέφερες ότι ο Ρήγας είναι ένας σταθμός της ελληνικής τηλεόρασης. Πράγματι, οι σειρές του είναι έτη μπροστά (π.χ. «Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη»). Με την Τούρτα κατάφερε να φέρει κάτι διαφορετικό στην ελληνική τηλεόραση. Τι πιστεύεις ότι λείπει λοιπόν από την τηλεόραση;
Από την ελληνική τηλεόραση λείπει η ειλικρίνεια. Προσποιούμαστε ότι κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά από άλλα, για κάποια δεν κάνει να μιλάμε, άλλα τα βάζουμε κάτω από το χαλί. Γενικά, η Ελλάδα έχει ένα άγονο στοιχείο, κάτι σαν μια παραίτηση. Ενώ προσβαλλόμαστε με τα πάντα, παράλληλα δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα. Και λείπει η ειλικρίνεια με την έννοια της πραγματικότητας, το ότι η ελληνική πραγματικότητα δεν είναι αυτό που προβάλλεται. Και ένα ακόμη σημαντικό που λείπει, είναι η απενοχοποίηση. Γενικά υπάρχει πουριτανισμός. Επαναλαμβάνονται τα ίδια αστεία, η ίδια σχέση των αντρών και των γυναικών μεταξύ τους.
Στην Τούρτα, υπήρχε η μητέρα της οικογένειας, η οποία θα έλεγε «Όχι πολιτικά στο τραπέζι», παράλληλα η γιαγιά η οποία είχε έναν πιο μποέμ χαρακτήρα… υπήρχαν όμορφες αντιθέσεις. Το γκέι φιλί, το οποίο συζητήθηκε πια τόσο πολύ.
Το φιλί εξυπηρετούσε αυτόν τον σκοπό, να αναδειχθεί κάτι μη συνηθισμένο. Και είναι όμορφο που αναδείχτηκε τόσο ωραία. Έδειχνε γενικά μια πραγματικότητα απενοχοποιημένη, όπου υπήρχαν τα πάντα μέσα της, και όμως τα θυμάσαι όλα τόσο καθαρά.
Παρόλο λοιπόν που μπήκες δυναμικά στην τηλεόραση, έχεις επιλέξει να μην έχεις social media. Κάτι το οποίο εκπλήσσει και επειδή είσαι ηθοποιός, αλλά και επειδή δεν έχεις ανάγκη να δείξεις τη ζωή σου ή να δεις τη ζωή των άλλων. Πόσο ήρεμη είναι η ζωή σου, από τη στιγμή που δεν ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων;
Ναι, είναι πολύ ήρεμη. Νομίζω θα καιγόμουν, ήδη να μου βγάλει ένα βίντεο με γάτες, τελείωσα! (γέλια) Γάτες, ζωάκια και παρκούρ… κάθεσαι και χαζεύεις ώρα.
Επειδή λοιπόν πλέον έχουμε μπει σε μια άλλη εποχή, ενδεχομένως να έχεις χάσει πρόταση για δουλειά επειδή δεν μπορούσε κάποιος να σε ψάξει στα ΜΜΕ, και να δει τη δουλειά σου;
Δεν ξέρω, μπορεί. Γνωρίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι όπου η εικόνα τους είναι πιο προωθημένη επειδή και οι ίδιοι είναι ενεργοί ως άνθρωποι, και χωρίς social θα ήταν το ίδιο. Μπορεί, αν ήμουν ο άνθρωπος που είχε αυτή την ανάγκη ή την ευχέρεια να διαφημιστώ, να ήμουν αλλού τώρα.
«Μια άλλη Θήβα»… Από τις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις των τελευταίων ετών.
Νιώθω χαρούμενος και ευλογημένος γι’ αυτή τη δουλειά από τη μια, κακομαθημένος από την άλλη. Τα πράγματα είναι πριν τη Θήβα και μετά τη Θήβα. Και από θέμα συνεργασίας και δημιουργίας, από θέμα ελευθερίας στη σκηνή που έχω με τον συμπαίκτη μου, από το έργο και το κείμενο, από την εμπιστοσύνη του Βαγγέλη, από το πόσο έχουμε δέσει, πόσο καλά πηγαίνει, πώς νιώθω μετά τη παράσταση, είναι μια ευλογία.
Πλησιάζετε στο τέλος, εκτός κι αν μας κρύβετε και άλλη παράταση. Πώς νιώθεις που τελειώνει; Υπάρχουν σκέψεις και για του χρόνου;
Είμαστε σε μια άνω τελεία, γιατί είναι μια παράσταση που πηγαίνει πολύ καλά, και ό,τι πηγαίνει καλά αξίζει να το προσπαθείς. Θα το δούμε, γιατί έχουμε κλείσει ήδη και κάποιες δουλειές για του χρόνου.
Ανυπομονούμε και αναμένουμε λοιπόν! Κατά την είσοδο του κοινού στην αίθουσα η παράσταση στην ουσία έχει ξεκινήσει ήδη. Ο Δημήτρης έχει ξεκινήσει να τρέχει, να παίζει μπάσκετ (και να μην κουράζεται!) και έπειτα έρχεσαι εσύ, ενθαρρύνεις το κοινό να χειροκροτήσει, υπάρχει άμεση επαφή με τον κόσμο. Πώς το κάνατε να λειτουργήσει;
Στο «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο» (2015) λοιπόν, εγώ έμαθα να κάνω διαδραστικά αστεία, τα οποία να μη προκαλούν και να μη διχάζουν. Εκεί έμαθα να πειράζω το κοινό. Στην αρχή λοιπόν της «Θήβας» λειτουργεί αυτό γιατί ξεκινά χαλαρά, και στο τέλος του έργου θέλω να πιστεύω πως προσπαθείς να κρατήσεις δάκρυα. (προσπαθείς;) Επομένως αυτή η χαλαρότητα που επικρατεί στην αρχή μου αρέσει, και θεωρώ ότι προετοιμάζει σιγά-σιγά μέχρι το τέλος της παράστασης τον θεατή να…. Αυτό. Τρεις τελείες.
Είστε μαζί με τον Δημήτρη Καπουράνη, και στη «Θήβα» και στο «Ναυάγιο». Τι σε έχει εκπλήξει περισσότερο στο Δημήτρη; Είναι ένα νέο παιδί, πολλά υποσχόμενο, που έχει δείξει το ταλέντο του – στην παράσταση ερμηνεύει δύο άκρως απαιτητικούς ρόλους.
Ο Δημήτρης μάλιστα με παρακίνησε να αποδεχτώ τη πρόταση και να ενταχθώ στο «Ναυάγιο». Αυτό που με έχει εκπλήξει περισσότερο σε εκείνον είναι η ψυχή του, η οποία έχει τσαμπουκά, και παράλληλα ευγένεια. Άνθρωποι σαν τον Δημήτρη είναι συγκινητικοί. Περίμενα ταλέντο και είδα γενναιοδωρία. Είναι ποιότητα ανθρώπου. Ο Δημήτρης έχει πολλά όνειρα, και παράλληλα θέλει να ζήσει.
Η παράσταση πραγματεύεται πολλά κοινωνικά ζητήματα. Όταν πρωτοδιάβασες το σενάριο, τι σε τράβηξε στον ρόλο και ποια ατάκα ξεχώρισες;
Δύο ήταν αυτά που με συγκίνησαν. Ο πρώτος μονόλογος του Δημήτρη, όταν μιλά για τη ζωή στο σπίτι του, και ο τρόπος που νιώθει ο Σ για τον Μαρτίν, που σιγά, σιγά τον υποστηρίζει. Ένιωσα ότι είναι πολύ ανθρώπινο και κοντινό μου. Και ο Βαγγέλης, ο οποίος μου είπε πως πιστεύει πολύ σε αυτό το έργο και πως θέλει να κάνω αυτόν τον ρόλο. Το έργο ως σενάριο γενικά είναι τεράστιο, συνεχώς συμπτύσσουμε και αφαιρούμε, χωρίς να στερούμε από το σενάριο.
«Όλοι θέλουμε να σκοτώσουμε έστω και λίγο τον πατέρα μας». Αυτή η καθηλωτική φράση δείχνει πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει η πατριαρχία, ειδικά αν σκεφτείς τη σχέση μεταξύ παιδιού- μάνας και παιδιού – πατέρα.
Είχαμε τις προάλλες, μετά από παράσταση μια συζήτηση με έναν δραματοθεραπευτή, και είχε πει πως η μητέρα φροντίζει τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, το παιδί εκείνη θέλει να το φροντίσει. Ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος δίνει το πλαίσιο, τον νόμο. Ο άνθρωπος λοιπόν που σκότωσε τον πατέρα του, είναι αυτός που σκότωσε το σύστημα. Και όλοι οι άντρες είναι πατεράδες μας, όταν λοιπόν σκοτώνεις έναν άντρα, σκοτώνεις έναν πατέρα, και άρα έναν νόμο, γιατί θέλουμε να σπάσουμε αυτό που μας καταπιέζει. Είναι φυσική αντίδραση.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό να ακούγεται από έναν άντρα, καθώς δεν είναι όλοι το ίδιο δεκτικοί ώστε να ακούσουν αυτό που λες.
Και δεν ξέρω πώς μπορείς να προσεγγίσεις κάποιον ο οποίος δεν είναι δεκτικός, και έχει δεχτεί τους ρόλους των φύλων ως έχουν. Βιολογικά προφανώς έχουμε διαφορές τα δύο φύλα· αυτό αλλάζει όλες τις προτεραιότητες που μια γυναίκα αισθάνεται ότι έχει και αυτές που οι άλλοι της λένε ότι οφείλει να έχει. Αυτό καθορίζει και τον τρόπο που μεγαλώνεις ένα κορίτσι. Τον γιο μπορείς να τον μεγαλώσεις να γίνει καλός μαθητής, το κορίτσι θα το μεγαλώσεις να γίνει υπεύθυνο – δεν είναι άσχημα αυτά τα δύο, είναι όμως άκρως περιοριστικά.
Θα ήθελα να μου πεις μια όμορφη στιγμή που ξεχωρίζεις, είτε στη σκηνή, είτε σε κάποιο γύρισμα.
Συγκεκριμένη στιγμή δεν έχω, υπάρχουν πολλές. Ως κοινό τους στοιχείο ξεχωρίζω την ομαλότητα στη λειτουργία. Θυμάσαι την ημέρα που έγινε κάτι ξεχωριστό, που το στόμα λειτούργησε πιο γρήγορα από το μυαλό, και είπες μια ατάκα που δεν πίστευες πως θα πεις. Πάντως θυμάμαι κυρίως συναδέλφους, τις στιγμές που δεν έχουμε άγχος, που συζητάμε τα δικά μας. Και αυτά τα θυμάμαι με πολλή αγάπη. Μέσα δηλαδή στα δύο χρόνια της «Τούρτας», ένα γύρισμα ακυρώθηκε λόγω αλλαγής καλεσμένου, και περιμένοντας να δούμε τι θα γίνει, αρχίσαμε να συζητάμε τα δικά μας· έτσι τους έμαθα καλύτερα.
Θέλω να μου πεις τρία άτομα τα οποία σε ώθησαν να γίνεις αυτό που είσαι ως καλλιτέχνης.
Ο κολλητός μου, ο διευθυντής μου που μου ενέπνευσε απίστευτο σεβασμό και ο δάσκαλος που είχαμε στα τρία χρόνια της σχολής με όσα μας έμαθε,.
Για να κλείσουμε και κάπως όμορφα, θα ήθελα να μου πεις τι θα έλεγες σε κάποιον ο οποίος θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο αλλά οι συγκυρίες δεν τον αφήνουν. Είναι ποτέ αργά να ασχοληθείς με το θέατρο;
Να ασχοληθείς με το θέατρο μπορείς όπως θες. Αν θες να είναι όλη η ζωή σου και να βιοπορίζεσαι από αυτό, είναι δύσκολο. Ποτέ δεν είναι αργά όμως να ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς, αρκεί να ξέρεις τι είναι. Πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω για να δεις τι κάνει την καρδιά σου να χτυπάει. Αν σε κάνει δυστυχή το να μην κάνεις θέατρο, να το προσπαθήσεις, πάντως η ζωή έχει έναν τρόπο να επαληθεύεται. Δεν αρκεί να το θες, και θα γίνει. Αν δεν σε οδηγήσει η ζωή σου εκεί, μπορεί να μην πρέπει να το κάνεις. Υπάρχουν διαφορετικές ευκαιρίες που παρουσιάζονται μπροστά σου, το θέμα είναι ποια θα αδράξεις… Να μη στεναχωριέται ο άνθρωπος που δεν μπορεί να κάνει θέατρο, γιατί μπορεί να του παρουσιαστεί η ευκαιρία, κι αν όχι, δεν πειράζει. Αυτό θα πω. Δεν βοηθάει να βάζουμε έξτρα βάρος στον εαυτό μας.
Θάνο, σε ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή τη κουβέντα! Τι κρατάς από σήμερα;
Τη θετική διάθεση, και το ότι είσαι 19 χρονών! (γέλια)
