Το έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ «Ένας μήνας στην εξοχή», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη παρουσιάζει στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς την Πέμπτη 2 Αυγούστου στις 9 μ.μ., το Διάχρονο Θέατρο – Μαίρη Βιδάλη.
Το αριστούργημα του Ρώσου μυθιστοριογράφου, ποιητή και θεατρικού συγγραφέα εκτυλίσσεται σε ένα αγρόκτημα, όπου ο έρωτας διακόπτει για λίγο τη ζωή του σπιτιού. Την γαλήνια, σχεδόν ακίνητη ζωή του αγροκτήματος ταράζει, ένας γεμάτος ζωντάνια νεαρός δάσκαλος, με την πρωταγνίστρια να τον ερωτεύεται παράφορα και να ταλαντεύεται ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και το πάθος. Οι χαρακτήρες κάνουν τις επώδυνες επιλογές τους, οι επιθυμίες παραμένουν αγιάτρευτες.
Παίζουν: Μαίρη Βιδάλη, Πέτρος Αποστολόπουλος, Δημήτρης Δρακόπουλος, Λαμπρινή Λίβα, Τάσος Μπλάτζιος, Κωνσταντίνος Νιάρχος, Βέρα Μακρομαρίδου, Ρούλα Αντωνοπούλου, Τάκης Δεληγιάννης.
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη
Σκηνικά: Ιωάννα Κατσιαβού
Φωτισμοί: Γιώργος Δανεσής
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Αδαμαντία Μαντελένη
Η είσοδος στην παράσταση είναι ελεύθερη, αναφέρει σε ενημέρωσή του ο δήμος Χαλανδρίου, με προαιρετική συνεισφορά σε τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για το Κοινωνικό Παντοπωλείο – Ιατρείο και τις δομές αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.
Σημειώνεται ότι στoν χώρο (Πεζόδρομος Προφήτη Ηλία) υπάρχουν οριοθετημένες θέσεις για ανάπηρα και εμποδιζόμενα πρόσωπα, ύστερα από πρωτοβουλία της Κίνησης Αναπήρων Καλλιτεχνών, καθώς και τουαλέτα ΑμεΑ. Η πρόσβαση για άτομα με κινητική αναπηρία είναι δυνατή με αυτοκίνητο, καθώς στο προαύλιο υπάρχουν δύο θέσεις στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων.
Η Μαίρη Βιδάλη στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ
Πριν από λίγες μέρες η σπουδαίο ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα μας και τον Τάσο Μεργιάννη, όπου μεταξύ, άλλων, αναφέρθηκε στο θεατρικό έργο όπου πρωταγωνιστεί
Θα μας συστήσετε την παράσταση;
Κάθε χρόνο το «Διάχρονο Θέατρο» παρουσιάζει ένα έργο του διεθνούς κλασικού ρεπερτορίου. Με αφορμή το γεγονός ότι φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από την γέννηση του Τουργκένιεφ, η φετινή μας παράσταση αφορά στο έργο του καταξιωμένου αυτού Ρώσου συγγραφέα, πρόδρομου του Τσέχωφ, ο οποίος στα 32 του χρόνια ολοκλήρωσε το «Ένας μήνας στην εξοχή».
Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
Είναι ένα έργο διαχρονικό, μοιάζει να γράφτηκε χθες. Διαπραγματεύεται τον έρωτα αλλά και την κοινωνική υποκρισία με τον καθωσπρεπισμό και το δήθεν αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να απελευθερωθεί απ’ όλα αυτά και να βιώσει την αλήθεια της ζωής και των συναισθημάτων του. Δεν γίνονται άσκοποι μοντερνισμοί, που τον τελευταία χρόνια πλήττουν τη θεατρική παραγωγή ως μάστιγα, μόνο και μόνο για λόγους εντυπωσιασμού. Το έργο διατηρεί τη γραμμή της εποχής, ώστε οι νέοι και μη μυημένοι ακόμα, στο κλασικό ρεπερτόριο, θεατές, να μπορούν να διακρίνουν την εποχή και να μη φύγουν με σύγχυση πληροφοριών.
Εδώ και αρκετά χρόνια διατηρείτε τον δικό σας θεατρικό χώρο στον Νέο Κόσμο, το θέατρο «Διάχρονο». Για ποιο λόγο προχωρήσατε στη δημιουργία του;
Ο λόγος που τον δημιούργησα ήταν γιατί είχα κατά κάποιο τρόπο ολοκληρώσει μια καριέρα, καθώς μετρούσα ήδη 29 χρόνια στο θέατρο. Σκέφτηκα λοιπόν ότι για τα χρόνια που έπονται θα ήθελα έναν τόπο στον οποίο η ψυχή η δική μου αλλά και των συναδέλφων που θα παίζουν εκεί να μη γεράσει. Ήθελα μια φωλιά, ένα στέκι, ένα εργαστήρι…
Έναν χώρο στον οποίο να μπορώ να δουλεύω μέχρι το σημείο που το επιτρέπει η υγεία μου. Η αγάπη μου για το θέατρο και τους συναδέλφους μου ήταν η αιτία για να δημιουργηθεί το «Διάχρονο». Με τις δυο καινούργιες παραγωγές που ετοιμάζουμε για τον χειμώνα, στον χώρο θα έχουν ανέβει 25 έργα.
Ποια είναι τα προσεχή σας σχέδια;
Για την ερχόμενη σεζόν στο Θέατρο «Διάχρονο» έχουμε προγραμματίσει να ανεβάσουμε το σύγχρονο έργο του Αντώνη Σιμιτζή «Οι τίποτα» και στη συνέχεια το κλασικό έργο του Μολιέρου «Οι ψευτοσπουδαίες» με τη Γωγώ Αντζολετάκη.
Ο σπουδαίος συγγραφέας
Ο Ιβάν Σεργκεγεβιτς Τουργκιένιεφ (1818-1883) μεγάλωσε στο φέουδο της μητέρας του, το Σπασκόγε-Λουτοβίνοβο, και σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης. Το 1838 πήγε για σπουδές στη Γερμανία όπου και ενστερνίστηκε πλήρως τα ιδανικά της Δύσης, δηλαδή έγινε ένας Ζαπάντνικ, «δυτικιστής». Όταν επέστρεψε στη Ρωσία, στράφηκε στη λογοτεχνία και στη συνέχεια απέκτησε φήμη ώς συγγραφέας του «Ημερολογίου ενός κυνηγού» (1847-1852), όπου παρουσίαζε την άθλια ζωή των δουλοπάροικων. Έγινε γνωστός και ως συγγραφέας θεατρικών έργων («Ένας μήνας στην εξοχή», 1850). Την περίοδο αυτή, η ζωή του ήταν ολοκληρωτικά παραδομένη στη διάσημη αοιδό Πωλιν Βιαρντό.
Το 1852 συνελήφθη, με αφορμή ένα άρθρο του για το θάνατο του Γκόγκολ. Ουσιαστική αιτία, ωστόσο, ήταν οι ριζοσπαστικές ιδέες του, για τις οποίες εξορίστηκε σε υποχρεωτική διαμονή στο Σπάκογε.Τότε στράφηκε στο είδος του σύντομου μυθιστορήματος, δημοσιεύοντας τον «Ρούντιν» (1856), το «Μία φωλιά των ευγενών» (1859), την «Πρώτη αγάπη» (1860) και τους «Πατέρες και γιούς» (1862). Η αρνητική κριτική υποδοχή του μηδενιστή ήρωα Μπαζάροφ, του τελευταίου του μυθιστορήματος, σε συνδυασμό με τη δική του επιθυμία να ζει κοντά στην Πωλιν Βιαρντό, τον οδήγησαν να επιλέξει να ζήσει στο εξωτερικό, αρχικά στο Μπάντεν Μπάντεν και αργότερα, κατά τη διάρκεια του Γαλλορωσικού πολέμου, στο Παρίσι. Ακολούθησαν άλλα δύο μυθιστορήματα (Καπνός, 1867, Απάτητη γη, 1877) μαζί με πολλές μικρές ιστορίες.
Ως το τέλος της ζωής του ή φήμη του είχε επισκιαστεί από τους ομότεχνους του Τολστόι και Ντοστογέφσκι. Όμως, ώς ο πρώτος Ρώσος συγγραφέας που κέρδισε την αναγνώριση στην Ευρώπη και την Αμερική και ώς απαράμιλλος δεξιοτέχνης του σύντομου κοινωνικοπολιτικού μυθιστορήματος και των λυρικών ιστοριών αγάπης, ο Τουργκένιεφ παραμένει μοναδικός ανάμεσα στους Ρώσους συγγραφείς. Στην Ευρώπη ο Τουργκένιεφ συνδέθηκε με πολλούς σπουδαίους συγγραφείς όπως οι Χένρι Τζέιμς, Βικτόρ Ουγκώ, Αλφρέ ντε Μυσσέ, Φλωμπέρ, Γκυ ντε Μοπασάν, Ντίκενς, Έλιοτ κ.α.
Διαβάστε: Mαίρη Βιδάλη: «Αν υπήρχε Παιδεία, δεν θα είχαμε μνημόνια»
