Κατάμεστο ήταν το Πνευματικό Κέντρο Αυλώνα σε εκδήλωση που πραγματοποιήσε το ΚΚΕ με ομιλητή τον βουλευτή Ανατολικού Τομέα με το ΚΚΕ, Βαγγέλη Χριστοφόρου. Χαιρετισμό απηύθυνε ο Νίκος Γκοντζιάς γραμματέας της ΚΟΒ Ωρωπού.
Επισυνάπτονται τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του Βαγγελη Χριστοφόρου
«Αγαπημένοι μου συγχωριανοί, φίλες και φίλοι
Θα σας παρακαλέσω, πριν την ομιλία μου, να σηκωθούμε και να βαστήξουμε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη αυτών των ανθρώπων, αυτών των νέων ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους την νύχτα της Τρίτης στα Τέμπη.
—
Η βαθιά θλίψη όλων μας για την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, μετά από το πρώτο πάγωμα και μαζί μ’ αυτόν τον ανυπόφορο κόμπο στον λαιμό, μετατρέπεται σε οργή. Οργή για ένα προσχεδιασμένο και προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Ένα έγκλημα που δεν θα αφήσουμε να συγκαλυφθεί.
Γιατί; Φταίει η απουσία του κράτους; Φταίει η κακιά η ώρα? Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί; Θα ξανασυμβεί στο μέλλον;
Αυτές τις μέρες όλοι μας διαβάζουμε και ακούμε ότι ο κύριος λόγος που έγινε αυτό το δυστύχημα (και που για 2 δευτερόλεπτα δεν ήταν ολιστικό, να γίνει μέσα στην σήραγγα και να σκοτωθούν με φρικτό τρόπο όλοι οι περίπου 350 επιβαίνοντες), που παραλίγο να γίνουν πολλά άλλα τον προηγούμενο καιρό και που αποφεύχθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, και που καταγγέλθηκαν από τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ, είναι η ανυπαρξία μέτρων για την επιτήρηση και κατά συνέπεια την συντήρηση της γραμμής.
Μήπως αυτό είναι ένα ελληνικό φαινόμενο; Μήπως αυτό το ξεπούλημα των υγιών επιχειρήσεων συμβαίνει μόνο στην χώρα μας; Μήπως φταίει η ανοργανωσιά του κράτους; Η αμάθεια? Όχι. Δεν συμβαίνει μόνο στην χώρα μας. […}
Η μητέρα των ιδιωτικοποιήσεων, η Μεγάλη Βρετανία, ξεκίνησε την ιστορία των ιδιωτικοποιήσεων την δεκαετία του 1990. […]
Στις ΗΠΑ, από την μέρα των ιδιωτικοποιήσεων των σιδηροδρόμων, κάθε δύο βδομάδες εκτροχιάζεται ένα τραίνο με επικίνδυνα υλικά. […]
Στον Καναδά, την χώρα που η Αγγλία ζήλευε για την ποιότητα του σιδηροδρομικού της δικτύου, από την ώρα που ιδιωτικοποιήθηκε ο σιδηρόδρομος μετρά και αυτή τα δικά της θύματα. […]
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Γερμανία. Εκεί, αν θυμάμαι καλά δεν προχώρησαν σε ιδιωτικοποιήσεις, αλλά ακολούθησαν σε τακτικές συρρίκνωσης του δικτύου με γνώμονα το κέρδος για μεγαλύτερα έσοδα στο κράτος. Δηλαδή κατάργησαν δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα άγονων γραμμών (περίπου το 17% των γραμμών) σε όλη την Γερμανία και προέβησαν σε μειώσεις των εξόδων επιτήρησης και συντήρησης του δικτύου. Και έτσι είχαμε σοβαρά ατυχήματα με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες επίσης. […]
Τα βλέπει αυτά τα ωραία περί κέρδους και η Ελλάδα και λέει, άντε πάμε και εμείς για ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ. Πήγαν και κάποια καλόπαιδα και σπουδάσανε τις ιδιωτικοποιήσεις των μεταφορών στις ΗΠΑ, θυμάστε στις ΗΠΑ του ενός εκτροχιασμού τραίνου κάθε 2 βδομάδες μετά την ιδιωτικοποίηση, περί της τεχνολογίας της ιδιωτικοποίησης και μεγιστοποίησης του κέρδους και είπαμε, yes boss, να το κάνουμε και στην χώρα, μπας και δούμε φως.
Να τα κάνουν ποιοι; Ποια Ελλάδα; Οι ελληνικές κυβερνήσεις, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ακολουθώντας τις επιταγές των Βρυξελλών και της διεθνούς πρακτικής για ιδιωτικοποιήσεις των σιδηροδρόμων, πωλούν τις επικερδείς κρατικές επιχειρήσεις σε ιδιώτες, στα μεγάλα κεφαλαιοκρατικά κέντρα και ομίλους.
Οι πωλήσεις αυτές έγιναν και γίνονται με γνώμονα το κέρδος του αγοραστή. Έτσι ακριβώς έγινε στον ΟΣΕ. Ο ΟΣΕ διαμελίστηκε σε μικρότερες
επιχειρήσεις, που ανάμεσά τους ήταν η ΕΡΓΟΣΕ και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η ΕΡΓΟΣΕ για την συντήρηση του δικτύου και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την λειτουργία του. Στην συνέχεια μετακινούν το μάχιμο προσωπικό της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στην ΕΡΓΟΣΕ, αφήνοντας κατά συνέπεια την ΤΡΑΙΝΟΣΕ με ελάχιστα λειτουργικά έξοδα και κατά συνέπεια διαθέσιμη στην βορά του κάθε έξυπνου που θα έρθει να φάει από τα έτοιμα: η ΤΡΑΙΝΟΣΕ διαχειρίζεται τις μετακινήσεις και η ΕΡΓΟΣΕ συντηρεί το δίκτυο. […]
Με τον ίδιο τρόπο χάρισε την ΛΑΡΚΟ σε ιδιώτες έναντι 45 εκατομμυρίων € και την υποχρέωση 390 εκατομμυρίων € χρεών της επιχείρησης. Μιας ΛΑΡΚΟ όμως που έχει ετήσιο τζίρο τα 600 εκατομμύρια €. Που έχει στρατηγικής σημασίας λιμάνι, που αξίζει πολύ πιο πάνω από 1 δις €. Που έχει λατομεία και ορυχεία ανείπωτης αξίας και στρατηγικής σημασίας.
Την στιγμή που σε συνθήκες πανδημίας, αντί να επιτάξει τις ιδιωτικές κλινικές και νοσοκομεία, τους επιδοτεί με υπέρογκα ποσά για να βοηθήσουν το κράτος. Που δεν αφήνει περιθώριο για θεραπεία των υπολοίπων ασθενών. Που βλέπει τον πολίτη σαν λεφτόδενδρο και όχι σαν άνθρωπο.
Την στιγμή που η πράσινη ενέργεια, που έτσι όπως εφαρμόζεται μόνο πράσινη δεν είναι, αυξάνει τα κέρδη των επιχειρηματιών και πολλαπλασιάζει το κόστος της ενέργειας για τον κοσμάκη.
Την ίδια στιγμή που είμαστε απροστάτευτοι από φυσικές καταστροφές, τόσο από έλλειψη σχεδιασμού για σωστές χωροθετήσεις για την ικανοποίηση ρουσφετιών (βλέπε Μάτι), όσο και από την εγκληματική πιθανότητα αλλαγής χρήσης γης (βλέπε Β Εύβοια), όσο και για την απουσία μέτρων ελέγχου αντισεισμικής θωράκισης.
Που χάρισε την μεγαλύτερη πίτα από την ενίσχυση της ΕΕ […]
Ας τα πάρουμε με την σειρά:
Για όλα αυτά που προαναφέραμε, το ΚΚΕ λέει πάντα την γνώμη του με τον πιο δυναμικό τρόπο που κάθε φορά μπορεί. Αντιστέκεται στην βαρβαρότητα που επελαύνει. Και αυτό το βλέπει ο καθένας:
Είναι μπροστά στην καταγγελία του ρόλου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην χώρα μας. Είναι μπροστά στην ακύρωση στην πράξη των πλειστηριασμών. Κοντολογίς, είναι μπροστά στην αντίδραση σε κάθε λογής ωφέλεια του κεφαλαίου από το κράτος. Το ταξικό κράτος.
Γιατί το κράτος δεν είναι απρόσωπο και πανεθνικό. Δεν είναι κράτος που νοιάζεται για το καλό και του κεφαλαίου και των εργαζόμενων. Δεν μπορεί να γίνει αυτό. Δεν μπορείς να σχίσεις τα μνημόνια και ταυτόχρονα να υπηρετείς το κεφάλαιο μέσα από όλους τους τρόπους που διαθέτει το σύστημα.
Και για τον λόγο αυτό δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο. Γιατί το τόξο αυτό, πάει χέρι-χέρι τις ιδιωτικοποίησεις, τα ΣΔΙΤ, την βαρβαρότητα που περιγράψαμε μέχρι τώρα.
Πέστε ότι συμμετέχουμε σε μια κυβέρνηση. Ωραία.
Και έρχεται η ώρα να πουληθεί η ΔΕΗ σε ιδιώτες (που έχει γίνει ήδη στην πράξη).
Τι θα κάνουμε σαν μέλη της κυβέρνησης; Θα συμφωνήσουμε; Θα συμφωνήσουμε στην πράσινη ενέργεια που τριπλασιάζει το κόστος του ηλεκτρισμού για τα νοικοκυριά ή θα ζητήσουμε τα σπασμένα από τα καθρεφτάκια και τα ανεμιστιράκια; Θα δώσουμε τους ορυκτούς πόρους της χώρας σε ιδιώτες ή θα τους κρατήσουμε σαν προίκα των παιδιών μας?
Έρχεται η ώρα των πληστειριασμών. Τι θα κάνουμε; Θα συμφωνήσουμε ή θα αρνηθούμε; Θα καταδικάσουμε τους εργαζόμενους και θα τους πάρουμε τα σπίτια ή θα πάρουμε πίσω από τις
τράπεζες που τους έχουμε δώσει όλοι μας 3 φορές τα κόκκινα δάνεια? Κάποτε έλεγαν, ότι θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σας πάρουνε τα σπίτια. Άλλη όρεξη δεν είχανε…
Έρχεται, κούφια ώρα, μια επιδημία ή μια πανδημία. Τι θα κάνουμε; Θα συμφωνήσουμε με την επιδότηση των κλινικαρχών ή θα τις επιτάξουμε για το καλό του λαού; Θα αγοράζουμε πανάκριβα και λαθεμένα εμβόλια που γεμίζουν τα ταμεία των φαρμακοβιομηχανιών ή θα φτιάξουμε τα δικά μας μετρητικά συστήματα και εμβόλια;
Έρχεται η ώρα της πώλησης της ΛΑΡΚΟ; Τι θα κάνουμε; Θα συμφωνήσουμε για το ξεπούλημα αυτού του στρατηγικού φορέα σε ιδιώτη ή θα φροντίσουμε για τον εκμοντερνισμό και την παραγωγικότητά της;
Έρχεται η ώρα της επικρότησης της αμερικανόδουλης πολιτικής. Τι θα κάνουμε; Θα υποταχτούμε στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ή θα αντισταθούμε; Με γνώμονα το διεθνές γεωπολιτικό γίγνεσθαι;
Και πολλά άλλα. Στο ίδιο μοτίβο. Θα νυχτώσουμε αν αρχίσουμε να τα απαριθμούμε.
Καταλαβαίνετε βεβαίως, ότι για όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με αυτούς που έχουν αποδείξει την υποταγή τους στο κεφάλαιο και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτούς που εμείς λέμε αστικό τόξο διακυβέρνησης.
Έχουν διαφορές μεταξύ τους οι υποστηρικτές του κεφαλαιοκρατικού συστήματος; Μα φυσικά και έχουν. Μακριά από μας η ισοπέδωση των πάντων. Η σοσιαλδημοκρατία προσπαθεί να απαλύνει την θηλειά από τον λαιμό του εργαζόμενου. Αλλά λύνει αυτό το πρόβλημα; Το γευτήκαμε. Και είδαμε ότι δεν λύνει το πρόβλημα. Είδαμε πρωτοβουλίες όπως ο μηδενισμός της εισόδου στα νοσοκομεία. Γιατί να μην το πούμε; Αλλά παράλληλα βλέπουμε τις ιδιωτικοποιήσεις από όλους τους κυβερνώντες. Την αποδοχή των Αμερικανών από όλο το ααστικό τόξο. Την ενίσχυση των κλινικαρχών σε βάρος της υγείας του λαού. Από όλο το αστικό (νεοφιλελεύθερο και σοσιαλδημοκρατικό) τόξο.
Για όλα αυτά, καταλαβαίνετε τι θα γίνει αν συμμετέχει το ΚΚΕ σε μια τέτοια κυβέρνηση του λεγόμενου δημοκρατικού (αριστερού δυσκολεύομαι να το πω) τόξου?
Θα μας πάρουν τα πάντα.
Γι’ αυτό είμαστε απέναντι.
Γι’ αυτό το ΚΚΕ έχει πρόγραμμα για μια νέα Ελλάδα. Ήδη, από την δεκαετία του 2010, διαμόρφωσε το πρόγραμμα του για μια νέα Ελλάδα, βλέποντας μάλιστα κριτικά την πορεία του μέχρι τώρα.
Για μια Ελλάδα που θα έχει εθνική ανεξαρτησία και θα ρυθμίζει τις συμμαχίες της με βάση το συμφέρον του λαού της. Με μια άμυνα που θα στηρίζεται σε οικονομικά βιώσιμες αμυντικές λύσεις και τεχνολογίες που την θωρακίζουν αμυντικά και όχι με εξοπλισμούς που αφορούν σε εξορμήσεις στην γειτονιά μας.
Στηριγμένη σε μια πολιτική υγείας που θα στηρίζεται σε λύσεις που υπάρχουν και όχι σε διογκωμένες χρεώσεις φαρμάκων, επεμβάσεων, περίθαλψης, για νέες βιώσιμες και σωτήριες τεχνικές προληπτικής ιατρικής και αποδοτικής περίθαλψης.
Σε μια πολιτική τηλεπικοινωνιών που θα επιτρέπει την κρυπτογραφική θωράκιση των επικοινωνιών και όχι την παρακολούθηση των τηλεφώνων.
Σε μια πολιτική ενέργειας που θα στηρίζεται στο ενεργειακό μίγμα για μείωση του ρίσκου και του κόστους της ενέργειας, για νέες ενεργειακές λύσεις που υπάρχουν και είναι βιώσιμες.
Σε μια πολιτική αγροτικής παραγωγής που θα στηρίζεται σε εγχώρια ανεπτυγμένες τεχνικές με προοπτικές αυτοδύναμης αγροτικής παραγωγής και αυτάρκειας και σε αυτοδύναμη και μη
εξαρτημένη ισότιμη συνεργασία με άλλες αγρο-παραγωγικές χώρες.
Σε μια πολιτική ανάδειξης νέων παραγωγικών τεχνικών που είναι βιώσιμες, αποδοτικές και θα δίνουν δουλειά στους νέους και τις νέες.
Όλα αυτά μπορούμε να τα κάνουμε σαν Έλληνες, στηριγμένοι στην καινοτομία που αναπτύσσεται και που κυρίως μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο στα
ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, όταν τα εφοδιάσει κανείς με τα ένα μόλις μέρος από τις αμυντικές δαπάνες και τα δώρα στις τράπεζες και τα ΣΔΙΤ.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτή η λύση θέλει συνέργεια, πρέπει να υποστηριχθεί παλλαϊκά. Ξέρουμε ότι έχει έρθει η ώρα του Μετώπου, του Κοινωνικού Μετώπου για την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος. Του Κοινωνικού Μετώπου που θα περιλαμβάνει όλους αυτούς που θέλουν αυτήν την νέα Ελλάδα, που βλέπουν αυτήν την νέα Ελλάδα σαν την μοναδική προοπτική αναγέννησης της χώρας. Για να είναι ο Λαός αφέντης στον τόπο του.
Για να έχουμε σαν χώρα και σαν Έλληνες αυτό που μας αξίζει.
Να ξέρετε, ότι ο εχθρός μας, το κεφάλαιο, δεν είναι ανίκητος. Είναι πανέξυπνος και πολλές φορές πιο έξυπνος από μας. Και στηρίζεται ξέρετε στην ευκαιρία που θεωρητικά δίνεται σε κάποιον καπάτσο και έξυπνο να μπορεί να γίνει και αυτός κεφαλαιούχος και μεγαλο-κεφαλαιούχος. Να πιάσει την καλή. Ή τουλάχιστον να τρυπώσει σε κάτι που θα τον κάνει να ξεχωρίσει από τους άλλους.
Αυτό το γοητευτικό καρότο το ζούμε με ιδιαίτερη έμφαση στα Πανεπιστήμια της χώρας μας. Οι φοιτητές μας και μάλιστα οι άριστοι φοιτητές μας ελπίζουν ότι με την επιχειρηματικότητα «θα πιάσουν την καλή», θα αναπτύξουν μια έξυπνη ιδέα και θα την πουλήσουν ακριβά και να γίνουν και αυτοί κεφαλαιούχοι και μεγαλοκεφαλαιούχοι.
Αυτή είναι πάντα η κρυφή ελπίδα του κάθε πικραμένου. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα? Πόσοι είναι αυτοί που είναι σε θέση να πιάσουν την καλή; Τι πρέπει να δώσουν για να το πετύχουν;
Είναι αλήθεια ότι αυτά τα λαμπρά ή όχι λαμπρά παραδείγματα όντως υπάρχουν. Υπάρχουν λαμπρά μυαλά που έχουν επιχειρήσει και έχουν καταφέρει να γίνουν μεγαλοκεφαλαιούχοι και εργοδότες, σε ποσοστό όμως που είναι σαφώς κάτω από το 1% αυτών που το επιχειρούν. Και ο υπόλοιπος λαός να βιώνει αυτό που βιώνει.
Το μέλλον μας δεν είναι το σύστημα που ζούμε, ο καπιταλισμός. Και αυτό διότι πολύ απλά η συσσώρευση κεφαλαίου σε λίγες τσέπες δεν επιτρέπει την ανάπτυξη νέων κοινωνικών προϊόντων και αγαθών. Δεν επιτρέπει ασφαλή μέσα μαζικής μεταφοράς, υγεία για όλους, φαγητό για όλους, εθνική άμυνα.
Για όλα αυτά σας ζητάμε να ψηφίσετε το ΚΚΕ
Όσο πιο δυνατό το ΚΚΕ, τόσο πιο ρεαλιστικό το Κοινωνικό Μέτωπο και τόσο πιο αδύναμη η αστική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές.
