Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 11/11/2026
Άλλη μια αντιπυρική περίοδος, από τις δυσκολότερες των τελευταίων ετών, έφτασε στο τέλος της στις 31 Οκτωβρίου. Σε ένα καλοκαίρι μαύρο για τη Δυτική Αττική κι όλη τη χώρα -με 11 νεκρούς & 400.000 στρέμματα στάχτη- πυροσβέστες, εργαζόμενοι σε Δημοτικές – Δημόσιες Υπηρεσίες και εθελοντές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό για να κοιτάζουν, σήμερα, δυσεύρετους «πνεύμονες» -όπως ο Υμηττός κι η Ρεματιά- με το ίδιο πράσινο του περασμένου Μαΐου.
Το πύρινο κακό σε γειτονικές περιοχές κινητοποίησε (και) φέτος σε Χαλάνδρι, Αγία Παρασκευή, Χολαργό και Παπάγου ακόμη κι ανθρώπους που ποτέ τους δεν είχαν πιάσει μάνικα ή για πρώτη φορά ξενύχτησαν κάνοντας περιπολία. Δίπλα τους βρέθηκαν άνθρωποι με χρόνια καθήκοντος στην πλάτη, προσωπικό δασοπυρόσβεσης και αιρετοί, για να μείνει αλώβητος ο φυσικός πλούτος της διπλανής μας πόρτας.
Η επόμενη μέρα
Η τωρινή συγκυρία είναι ευνοϊκή για συμπεράσματα και να εκτιμηθούν οι ανεπάρκειες του μηχανισμού. Η διαρκής αναφορά από αυτή τη στήλη στις αυξανόμενες αρμοδιότητες των Δήμων αλλά με ελλιπή χρηματοδότηση από την Πολιτεία βρίσκει τον «μάστορά της» στην Πολιτική Προστασία.
Την αντιπυρική περίοδο, τα κρατικά κονδύλια για τους Δήμους Παπάγου – Χολαργού, Αγίας Παρασκευής και Χαλανδρίου, έφτασαν αθροιστικά μόλις το ποσό των 278.000 ευρώ, που πανηγυρίστηκε επειδή αυξήθηκε σε σχέση με πέρσι! Οι ανάγκες καλύπτονται σε έναν βαθμό από τις τσέπες των δημοτών ή αλλιώς, μένουν «στον αέρα». Αυτό συνέβη, εξάλλου, με τα Δασαρχεία που φέτος πανελλαδικά έλαβαν περίπου 2 εκατ. ευρώ, ενώ ζητούσαν πενταπλάσιο ποσό από την κυβέρνηση για έργα αντιπυρικής θωράκισης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο –οικονομικό και θεσμικό- ο πολίτης εύλογα θα περιμένει από τον Δήμο του: προληπτικούς καθαρισμούς κοινόχρηστων χώρων αλλά και οικοπέδων που δεν φρόντισαν οι ιδιοκτήτες τους, συντηρήσεις του οδικού δικτύου για άνετη πρόσβαση της Πυροσβεστικής, δεξαμενές γεμάτες με νερό ιδίως σε απομακρυσμένα σημεία, σύγχρονα και επαρκή σε αριθμό οχήματα – μηχανήματα κι ασφαλώς, το απαραίτητο προσωπικό με ανθρώπινα ωράρια. Όλα αυτά είναι πάγια έξοδα και σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή αυτονόητα καλυμμένα, για να μην συμβεί το κακό ή έστω ξεφύγει, όπως το 2024 στο Πάτημα Χαλανδρίου.
Αν, λοιπόν, μια Πολιτεία στηρίξει οικονομικά τις συγκεκριμένες ανάγκες, δεν θα χρειαστεί να πληρώσει πολλαπλάσια την επόμενη μέρα της καταστροφής για αποζημιώσεις (με χρήματα που τελικά… υπάρχουν, σε μορφή επιδομάτων). Άλλωστε, με τα δάση στη θέση τους, το Κράτος δεν θα βρεθεί και αντιμέτωπo με πρόσθετες απαιτήσεις για αντιπλημμυρικά έργα. Με άλλα λόγια… ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.
