Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 06/11/2026
Το τελευταίο διάστημα, παρακολουθώ με πολλή προσοχή διάφορες διαδικτυακές συνεντεύξεις ανθρώπων από κάθε χώρο. Πολιτικούς, καλλιτέχνες, επιστήμονες, δημιουργούς περιεχομένου, αθλητές, όλοι κάτι έχουν να πουν.
Αφενός, το κάνω από γνήσια, ανθρώπινη περιέργεια, αφετέρου από ξεκάθαρο επαγγελματικό ενδιαφέρον, γιατί θέλω να είμαι όσο το δυνατόν πιο ενημερωμένος για το πώς μεταλλάσσεται ο χώρος και πού πάει σήμερα το πράγμα, αν θέλουμε να υπάρχουμε και «αύριο». Podcasts, vidcasts, youtube, social media, εκεί είναι η επόμενη μέρα και όποιος δεν έχει ήδη ανοίξει το παράθυρο να… μπει, σύντομα θα έχει χάσει το τρένο.
Παρακολουθώντας μια πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ένας πολύ γνωστός άνθρωπος των μέσων μαζικής ενημέρωσης, άκουσα επιτέλους, έπειτα από πάρα πολύ καιρό μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Να ξεκαθαρίσω πως αν και παλαιότερα τόσο τον δημοσιογράφο-εκδότη, όσο και το πρόσωπο της συνέντευξης τους είχα σε κάποια εκτίμηση, εδώ και χρόνια δεν αποτελούν ιδιαίτερες συμπάθειές μου, παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση που έκαναν ομολογώ ότι ήταν όμορφη και ανθρώπινη.
«Σε ποιον πολιτικό θα έδινες το χέρι;», ήταν η ερώτηση, μα πιο πολύ η απάντηση ήταν που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ένα άμεσο, αυθόρμητο, χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά με ειλικρινά αισθήματα στενοχώριας και θυμού «σε κανέναν» ήταν ίσως το πρώτο που θα ερχόταν στο μυαλό όλων μας.
Δεν είναι τόσο η ίδια η ερώτηση, αλλά ο προβληματισμός της απάντησης που με έκανε να το σκεφτώ. Αλήθεια, αν με ρωτούσαν εμένα, τι θα απαντούσα; Αν ρωτούσα εσένα, αγαπητέ αναγνώστη;
Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε εποχές πραγματικά απελπιστικές σε όποιο επίπεδο κι αν τις πιάσεις. Και αυτό δεν είναι μια ακόμα δήλωση γκρίνιας και απαισιοδοξίας, που σας έχω βομβαρδίσει τελευταία. Είναι η πραγματικότητα. Αν κάποιος μου βρει έναν τομέα της καθημερινότητας, εγχώριας και διεθνούς, που μπορούμε να πούμε «εδώ πάμε καλά», να το συζητήσουμε.
Την ίδια ώρα, το πολιτικό προσωπικό, αυτοί που έχουν τιμηθεί με το προνόμιο να εκπροσωπούν τις ανάγκες του λαού, αποδεικνύονται όχι απλώς κατώτεροι των περιστάσεων, αλλά σε πολλές περιπτώσεις εξοργιστικά αδιάφοροι, λίγοι, έως και επικίνδυνοι.
Η έπαρση, η αλαζονεία, η απαξίωση απέναντι στους ίδιους τους πολίτες είναι μια μόνιμη συμπεριφορά της πλειονότητας των πολιτικών στελεχών, ενώ η αποκάλυψη σκανδάλων με συμμετοχή πολιτικών προσώπων είναι σε τέτοια συχνότητα που, αν δεν βγει κάτι μία μέρα, αρχίζουμε να ανησυχούμε. Και, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, προφανώς και χωρίς ίχνος αμφισβήτησης οι κυβερνώντες έχουν τη μερίδα του λέοντος στην παραπάνω κατάσταση, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι και επίδοξοι «Ιζνογκούντ», δεν είναι ότι σκίζουν.
Το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου το τελευταίο διάστημα έχει κάνει τα… «παιδιά» στις θύρες των οργανωμένων οπαδών να νιώθουν μειονεκτικά, η χυδαιότητα και ο σεξισμός έχει ξεπεράσει κάθε όριο και το κακό είναι ότι, με την λαίλαπα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όλο αυτό έχει περάσει στην κοινωνία.
Την ώρα που βρισκόμαστε στην κορύφωση της προεκλογικής περιόδου, η κατάσταση αυτή αναμένεται να ξεφύγει ακόμα περισσότερο. Γιατί στο παιχνίδι αρχίζουν και μπαίνουν και οι κομματικοί στρατοί, οι «Γκρούεζες» και όλα τα συμπαρομαρτούντα και το δηλητήριο χύνεται όλο και πιο πολύ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι πράγματι ένα εύστοχο ερώτημα. «Σε ποιον πολιτικό θα έδινες το χέρι;». Σε ποιον, άραγε; Σε εκείνον που σε κατηγορεί για τη φτώχεια σου, την ώρα που πλουτίζει εις βάρος σου; Σε εκείνον που μιλάει με απαξίωση για τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις και παρουσιάζει εαυτόν ως κάτι ανώτερο και εκλεπτυσμένο; Σε εκείνον που ενώ ο ίδιος χρωστά, προσπάθησε να περάσει διάταξη να παίρνουν το δικό σου σπίτι για ψίχουλα και που ενώ, μετά από έντονες αντιδράσεις αποσύρθηκε, να εξακολουθεί να επιχειρηματολογεί πως αυτό ήταν λάθος; Σε εκείνον που μιλά απαξιωτικά για τις γυναίκες, τους μετανάστες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα; Σε εκείνον που την ώρα που εσύ μπαίνεις στον Τειρεσία για μια ξεχασμένη δόση στον Κωτσόβολο, παίρνει επιδοτήσεις ή στήνει εταιρείες για να απομυζεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από τα κρατικά ταμεία;
Δεν ξέρω. Εμένα στα σχολεία που πήγαινα μου μάθαιναν ότι ο πολιτικός είναι εκπρόσωπος του λαού και, κατά βάση, υπηρέτης του. Επίσης, όταν κάποιος με προσβάλλει, με ταπεινώνει και με απαξιώνει, κάθε άλλο παρά το χέρι δεν θέλω να του δώσω. Εσείς;
Μήπως τελικά, επειδή πλησιάζουμε και εκλογές και θα πέσουν και πολλές… χειραψίες, θα είχε ενδιαφέρον να αντιστρέψουμε το παραπάνω ερώτημα και να το απευθύνουμε προς το πολιτικό προσωπικό;
Αλήθεια, εσείς θα δίνατε το χέρι στον εαυτό σας;
