Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 30/10/2026
Οι Εθνικές Επέτειοι έχουν πάντα μια ιδιαίτερη φόρτιση. Υπάρχει αυτή η συγκίνηση, το αίσθημα υπερηφάνειας για ένδοξες στιγμές της Ιστορίας μας. Στιγμές ενότητας, αγώνα, διεκδίκησης. Στιγμές που, καλό θα ήταν να είχαν αποφευχθεί, γιατί οι σελίδες στα βιβλία γράφτηκαν με αίμα και πόνο.
Και, όμως, ακόμα και σε αυτή την ημέρα μνήμης και τιμής στους ήρωες του μετώπου, βρήκαμε τρόπο να φάμε τα… μουστάκια μας.
Οι φετινές εορταστικές εκδηλώσεις για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 σημαδεύτηκαν από την ακύρωση μαθητικών παρελάσεων σε πολλούς Δήμους, ανάμεσά τους και αυτός της Κηφισιάς.
Οι δυσμενείς καιρικές προβλέψεις οδήγησαν στην απόφαση, η οποία, ωστόσο, δεν αγκαλιάστηκε από σημαντική μερίδα του πληθυσμού, που εξέφρασε – πού αλλού; Μα, στο «δημοκρατικό» διαδικτυακό καφενείο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – την έντονη δυσαρέσκειά του. Πολλοί ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν για την ακύρωση της τελευταίας στιγμής, για την απογοήτευση που ένιωσαν οι μαθητές που συμμετείχαν, για τις φοβικές διοικήσεις που επέλεξαν την εύκολη λύση της ακύρωσης, την ώρα που οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν και οι χειρότερες. Πράγματι, ο γλυκός ήλιος, έστω και με… δόντια, που λέει η έκφραση, έκανε την εμφάνισή του επιβεβαιώνοντας τους πιο πάνω ισχυρισμούς.
Οι αντιδράσεις, βέβαια, είχαν και την απαραίτητη δόση υπερβολής, έτσι γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορούμε, ρε παιδάκι μου. Σε αυτούς που υποστήριξαν ότι τα παιδιά δεν θα πάθαιναν και τίποτα αν έκαναν παρέλαση έστω και με λίγη βροχή, ήρθαν να προστεθούν εκείνοι που επικαλέστηκαν τα τσάμπα έξοδα για τον ρουχισμό, αλλά και αυτοί που θυμήθηκαν πως «εμείς στα χρόνια μας κάναμε με τουλούμια βροχή» και, βεβαίως, ως «κερασάκι» εκείνοι που θεώρησαν «ντροπή» για τους προγόνους που εκείνοι πολέμησαν σε πολικό ψύχος στα βουνά για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι και να απολαμβάνουμε το… προνόμιο της φυγοπονίας.
Αρχικά να σημειώσουμε ότι καμία από τις παραπάνω αιτιάσεις δεν είναι χωρίς λογική αφετηρία. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι ότι έριχνε και καρεκλοπόδαρα για να ακυρωθούν οι παρελάσεις. Πράγματι, όλοι μας ως μαθητές άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο, μια ψιχάλα τη φάγαμε. Βεβαίως, την επόμενη μέρα οι μισοί και περισσότεροι ήμασταν πλευριτωμένοι, αλλά τουλάχιστον το καθήκον μας το κάναμε. Μια πιο λογική επιλογή θα ήταν να υπήρχε μια μικρή μετάθεση στην ώρα της παρέλασης, μέχρι να εκτιμηθούν οι καιρικές συνθήκες και, εφόσον δεν επιδεινώνονταν, να πραγματοποιούταν κανονικά.
Θα σταθώ, όμως, στην ευκολία που εκτοξεύονται χαρακτηρισμοί και συμπεράσματα για τάχα μου προσβολή στους προγόνους και ότι σήμερα κρατάμε τα παιδιά σε μια γυάλα και τους μαθαίνουμε την εύκολη λύση της αποφυγής της ταλαιπωρίας.
Αλήθεια; Σε μια εποχή που οι νέοι εξεγείρονται σε όλο τον πλανήτη, με την Ελλάδα να ακολουθεί δειλά, είναι ντροπή να ακυρωθεί μια μαθητική παρέλαση, που στο κάτω κάτω, εδώ και χρόνια έχει τεθεί το ζήτημα της κατάργησής τους;
Αλήθεια; Είναι ντροπή για τους προγόνους που τα παιδιά δεν βγήκαν στην όποια βροχή και όχι ότι έχουν σχολεία που πέφτουν τα ταβάνια στα κεφάλια τους; Και όχι ότι οι μαθητές που χθες ήταν για κάποιους υποχρεωμένοι να παρελάσουν στη βροχή, αύριο δεν θα έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στις σχολές που πέρασαν λόγω του αυξημένου κόστους διαβίωσης;
Αλήθεια; Είναι ντροπή που τη μέρα που είμαστε η μοναδική χώρα που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου, ο φόβος μιας βροχής εμπόδισε την παρέλαση και όχι ότι στη Θεσσαλονίκη– και με την προστασία από την Πολιτεία – δόθηκε βήμα σε καταδικασμένους, εγκληματίες, νοσταλγούς των κατακτητών; Και ξύλο σε όσους στάθηκαν απέναντί τους;
Καμιά φορά θα πρέπει να αξιολογήσουμε, μέσα μας κυρίως, τι θεωρούμε «ντροπή». Όχι, δεν ήταν ντροπή η ακύρωση της παρέλασης. Αστοχία και μάλιστα μεγάλη, σίγουρα. Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι το έχουν καταλάβει.
Όμως, αν δεν οριοθετήσουμε τις προτεραιότητές μας, τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα. Στον ανελέητο πόλεμο, οικονομικό, κοινωνικό και αξιακό που δεχόμαστε εδώ και δεκαετίες, οι νεολαία δεν στοιβάζεται «με το χαμόγελο στα χείλη» σε τρένα για το μέτωπο. Φορτώνει βαλίτσες σε αεροπλάνα για το «οπουδήποτε», αρκεί να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της.
Και αυτό, ναι, είναι μεγάλη ντροπή.
