Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 23/10/2026
Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, τούτες οι μέρες που διανύουμε γράφουν τη δική τους Ιστορία. Το πού θα καταλήξουν, είναι δουλειά των μελετητών του μέλλοντος να το αξιολογήσουν, όμως, σε κάθε περίπτωση, όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιστορικότητα των στιγμών, μάλλον χάνει μια μεγάλη ευκαιρία να γίνει μέρος τους.
Η Ευρώπη φλέγεται. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι μαζικές διαδηλώσεις που έχουν ξεσπάσει εδώ και μέρες, με επίκεντρο του ενδιαφέροντος, βεβαίως, τη Γαλλία, δίνουν το στίγμα της εποχής. Μιας εποχής που η δική μου γενιά, όχι αποκλειστικά με δική της ευθύνη, άφησε να περάσει, αλλά που η επόμενη γενιά δεν δείχνει διατεθειμένη να επιτρέψει να συνεχιστεί μια κατάσταση που ποδοπατά τα όνειρά της. Ίσως κι αυτή να είναι μια νίκη. Να δούμε τα παιδιά μας να πετυχαίνουν κάτι περισσότερο από όσα πετύχαμε εμείς, που είμαστε η πρώτη γενιά που κατάφερε να πετύχει ούτε τα ελάχιστα από όσα πέτυχαν οι γονείς της. Σε όλα τα επίπεδα. Ελπίζω οι μελετητές του μέλλοντος εμάς να μας κρίνουν με μια κάποια κατανόηση.
Επιστρέφοντας στα παιδιά, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τη μαχητικότητα, το σθένος τους και τη φλόγα που βλέπω στα μάτια τους. Γυρνώντας περίπου τρεις δεκαετίες πίσω, όταν κι εγώ ως μαθητής, αργότερα ως σπουδαστής έβγαινα στους δρόμους διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, δεν μπορώ να πω ότι δεν σκίρτησε κάτι μέσα στο στήθος μου. Κάποιοι αγώνες απέτυχαν παταγωδώς, κάποιοι άλλοι, όμως, έφεραν αλλαγές, ορισμένες από τις οποίες κράτησαν την εκπαίδευση όρθια σε δύσκολα χρόνια. Να, ίσως τελικά, κάτι να αφήσαμε κι εμείς πίσω μας.
Η Ελλάδα, με καθυστέρηση, όπως πάντα, άρχισε να δείχνει και τα δικά της σημάδια. Η αρχή έγινε προχθές, στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Χιλιάδες παιδιά βγήκαν στους δρόμους και φώναξαν «φτάνει πια» στην ακραία υποβάθμιση της Παιδείας και των σχολικών μονάδων.
Και η λέξη «ακραία» μόνο υπερβολή δεν είναι. Αναρίθμητες ελλείψεις προσωπικού, παιδιά στοιβαγμένα σε τάξεις των 30 και πλέον μαθητών, σοβάδες που πέφτουν στα κεφάλια, έλλειψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού, σχολεία που πλημμυρίζουν, παράθυρα που μπάζουν, τοίχοι γεμάτοι υγρασία, σχολικά συγκροτήματα που απειλούνται από διαρροή αερίου και πολλά άλλα, συνθέτουν ένα περιβάλλον που μόνο να ανθίσει δεν επιτρέπει σε έναν νέο.
Και μέσα σε αυτό, βλέπουμε συνεχώς την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό να γιγαντώνονται, την ώρα που νεοναζιστικά σκουπίδια βγήκαν ξανά από τις τρύπες τους και εισβάλλουν ξεδιάντροπα και με θράσος στα σχολεία, έτοιμα να μαγαρίσουν τις ψυχές των παιδιών μας. Ψέματα; Όχι δα.
Παρακολουθώντας βίντεο από τις συγκεντρώσεις, είδα χιλιάδες νεανικά πρόσωπα, από αυτά τα λαμπερά, με τα μεγάλα φωτεινά μάτια και την υπέροχη αυθάδεια της νιότης, να τραγουδούν και να διεκδικούν. Τι κι αν η πλειονότητα ίσως να μην γνωρίζει το νόημα των στίχων του «Bella Ciao», που τραγουδούσαν με πάθος; Ξέρουν ότι αυτοί είναι το «λουλούδι» που οφείλουμε να αφήσουμε να ανθίσει και όχι να πεθάνει. Ή, όταν φωνάζουν «Hey, teacher, leave them kids alone», μέσα από τους στίχους του «Another Brick in the Wall», προφανώς δεν τα βάζουν με τους δασκάλους τους, που κι αυτοί παλεύουν με θηρία, αλλά με το σύστημα που τους έχει φέρει σε μια κατάσταση, όπου το σχολείο έχει γίνει ένα εργοστάσιο παραγωγής, θλιμμένων ψυχών.
Θέλουμε αυτό να το επιτρέψουμε; Αξίζουν αυτό τα παιδιά μας; Θα τα αφήσουμε να βυθιστούν στον βούρκο που δεν μπορέσαμε να καθαρίσουμε ή θα τους δώσουμε την ευκαιρία να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν; Δεν θεωρώ ότι υπάρχει καν επιλογή.
Για να προλάβω και τους «ευαίσθητους», προφανώς κανένας δεν επικροτεί τις ζημιές και τους βανδαλισμούς, όμως, και γι’ αυτό υπάρχει μεγάλος αντίλογος. Και, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, τουλάχιστον όσοι έχουμε λιώσει τα πνευμόνια μας στις διαδηλώσεις από τα χημικά, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τους βανδαλισμούς δεν τους κάνουν τα παιδιά του Γυμνασίου που ζητούν να έρθουν καθηγητές στα σχολεία τους και να μην πέφτουν ντουβάρια στα κεφάλια τους.
Δεν χρειάζονται περισσότερα. Αφήστε τα παιδιά μας να ανθίσουν. Αφήστε τα να αναπνεύσουν. Να διεκδικήσουν. Να απαιτήσουν. Να κερδίσουν. Αυτά θα μας φέρουν την Άνοιξη που ελπίζουμε.
ΥΓ: Μέσα στα ευχάριστα των τελευταίων ημερών, ήταν και η είδηση του ερχομού του νέου μέλους στην οικογένεια του δημάρχου Κηφισιάς Βασίλη Ξυπολυτά. Ο ρόλος του μπαμπά θα είναι πάντα ο πιο σημαντικός στη ζωή κάθε ανθρώπου. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ εύχεται υγεία και τύχη στο μωράκι και καλή δύναμη στους γονείς.
