Έντεκα χρόνια. Ακριβώς τόσα χρειάστηκαν για να αποκατασταθεί η σύνδεση μεταξύ των Δήμων Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας και Αγίων Αναργύρων – Καματερού, μέσω της πεζογέφυρας που είχε καταστραφεί από τις πλημμύρες του 2015.
Μπορείτε να μετρήσετε πόσα λάθη αναφέρονται στην παραπάνω φράση; Ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό: Το 2015 σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, μια πεζογέφυρα καταστρέφεται εξαιτίας της έντονης βροχής, που είχε ως αποτέλεσμα να φουσκώσει ο Κηφισός και να την παρασύρει. Μια κατάσταση που τη συναντάμε σχεδόν κάθε χρόνο και που ακόμα και σήμερα στην πλειονότητα των περιπτώσεων – όχι πια στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά θα επανέλθω σε αυτό – κάθε φορά που τα νερά της βροχής ξεπερνούν ένα όριο, την συναντάμε, συχνά με μοιραίες συνέπειες για ζωές και περιουσίες.
Κι ύστερα… πέρασαν 11 ολόκληρα χρόνια για να βρεθεί λύση στην αποκατάστασή της. Παρά τις πιέσεις και τις προσπάθειες των δημοτικών Αρχών και των κατοίκων, χρειάστηκε να επέμβει… ο στρατός για να δοθεί λύση. Και αυτό από μόνο του, δεν το λες και πολύ καλό.
Η ουσία, ωστόσο, είναι ότι έστω και αργά, ένα πρόβλημα που ταλαιπωρούσε τους κατοίκους των δύο πόλεων, βρήκε οριστική και ασφαλή λύση, κάτι που μόνο ως θετικό μπορεί να θεωρηθεί. Με την τοποθέτησή της, πλέον οι πολίτες θα μπορούν να μετακινούνται γρήγορα, σύντομα και με ασφάλεια από τη μία πλευρά στην άλλη αποφεύγοντας την ταλαιπωρία και την επικινδυνότητα.
Την ίδια ώρα, η ολοκλήρωση των αντιπλημμυρικών έργων στην περιοχή δίνουν μια επιπλέον λύση για την ασφάλεια των κατοίκων και την διατήρηση της ηρεμίας της καθημερινότητας, ακόμα και τις μέρες που οι έντονες βροχοπτώσεις παλαιότερα θα προκαλούσαν, το λιγότερο, πανικό.
Αυτές είναι παρεμβάσεις που έστω και με καθυστέρηση ετών, ήταν υπεραπαραίτητες να γίνουν. Οι κάτοικοι ταλαιπωρήθηκαν για πολλά χρόνια και άξιζαν μια ουσιαστική βελτίωση στην καθημερινότητά τους. Κάθε πολίτη αξίζει μια καλύτερη πόλη και κάθε μικρή ή μεγαλύτερη παρέμβαση προς αυτή την κατεύθυνση, μόνο με θετικό μάτι μπορεί να αντιμετωπίζεται.
Τα προβλήματα, ωστόσο, παραμένουν και είναι ακόμα μεγαλύτερα. Ελάχιστα μέτρα μακρύτερα από την καινούρια πεζογέφυρα, χάσκει η γέφυρα Βρυούλων, η παλαιότερη και ίσως η πιο επικίνδυνη γέφυρα στην Αττική. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ έχει αναφερθεί πολλές φορές στη συγκεκριμένη γέφυρα και την ανάγκη αποκατάστασής της όσο πιο άμεσα γίνεται. Στο σχετικό ρεπορτάζ, όπου κάναμε αυτοψία, το συνοδευτικό υλικό είναι σχεδόν ανατριχιαστικό.
Τόσο η προηγούμενη, όσο – ακόμα περισσότερο – η σημερινή δημοτική Αρχή έχουν επισημάνει το πρόβλημα με κάθε τρόπο. «Φωνάζουν» για την επικινδυνότητα της γέφυρας και το πώς κάθε μέρα που χάνεται μπορεί να είναι κρίσιμη.
Ως οφείλουμε, θα επανέλθουμε και σε αυτό το θέμα με νεότερο ρεπορτάζ. Είναι η δική μας πλευρά της ευθύνης. Όπως και του Δήμου να αξιοποιήσει την συγκυρία της ευφορίας της τοποθέτησης της πεζογέφυρας, για να εντείνει τις προσπάθειες να πείσει την Περιφέρεια και τα συναρμόδια Υπουργεία να λύσουν επιτέλους τους γραφειοκρατικούς «Γόρδιους Δεσμούς» και να κάνουν αυτό που πρέπει το συντομότερο δυνατόν.
Μπορεί για την πεζογέφυρα έντεκα χρόνια αναμονής να ήταν ως ένα βαθμό διαχειρίσιμα, όμως για την γέφυρα Βρυούλων, μπορεί και έντεκα… δευτερόλεπτα αναμονής να είναι εξαιρετικά επικίνδυνα. Κανένας δεν θέλει να βρεθεί στην θέση να αναρωτιέται γιατί – πάλι σε αυτή τη χώρα – αργήσαμε περισσότερο από όσο είχαμε τη δυνατότητα…
