Στο βιβλίο του «Επικίνδυνοι Συγγραφείς», ο συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας, αναφέρει, μεταξύ άλλων:
«Ο φασισμός και ο ναζισμός κάνουν συνήθως την εμφάνισή τους όταν βρίσκουν κενά στη δημοκρατία. Λειτουργούν σαν τη θάλασσα που εισχωρεί από τις τρύπες στα πλευρά του πλοίου, πλημμυρίζοντας αρχικά το μηχανοστάσιο, έπειτα το λεβητοστάσιο, το αντλιοστάσιο, τα διαμερίσματα του πληρώματος, και ούτω καθεξής. Στο τέλος το σκάφος μπατάρει και βυθίζεται αύτανδρο».
Αυτές οι λέξεις τριγυρνούν στο μυαλό μου το τελευταίο διάστημα παρακολουθώντας την επιστροφή του «μεταφασισμού» στην καθημερινότητά μας.
Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες ημέρες που σε αυτήν εδώ τη στήλη εκφράζαμε τις ανησυχίες μας για την επικίνδυνη έξαρση φασιστικών φαινομένων, που απορρέει από τον ενθουσιασμό που επικράτησε στις τάξεις των οπαδών της συγκεκριμένης ιδεολογίας από την πρόσφατη αποφυλάκιση του ηγέτη τους, ο οποίος είχε καταδικαστεί ως εγκέφαλος της εγκληματικής οργάνωσης που απαρτίζουν.
Τότε ήδη είχαμε τα πρώτα δείγματα. Ένας αμετανόητος εγκληματίας που γλεντοκοπούσε στα σκυλάδικα, μια δολοφονική επίθεση σε αντιφασίστα στην Ελευσίνα, μια αποτυχημένη προσπάθεια να χωθούν στα σχολεία στα Μέγαρα. Κανένας δεν έκλεισε το μάτι. Γιατί τώρα πια δεν υπάρχει η δικαιολογία «δεν ξέραμε».
Μόνο που από εκείνες τις ημέρες τα πράγματα αρχίζουν και ξεφεύγουν επικίνδυνα. Και αν τις ημέρες του ντροπιαστικού 2012, όταν οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής μπήκαν για πρώτη φορά στη Βουλή, είχαν μια κάποια – λέμε τώρα – αυτοσυγκράτηση, πλέον εισβάλουν ξανά στην κοινωνία ανερυθρίαστα και, το χειρότερο, έτοιμοι να χύσουν ξανά αίμα.
Η ομιλία του καταδικασμένου ηγέτη τους, νοσταλγού των Ναζί, ανήμερα της Επετείου της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, που προστατεύτηκε ξεδιάντροπα από την Ελληνική Αστυνομία που επέλεξε να επιτεθεί με χημικά σε όσους διαδήλωσαν εναντίον της, ήταν ένα πρώτο μήνυμα που έλεγε «Ερχόμαστε και είμαστε διψασμένοι για εκδίκηση».
Έκτοτε, ακολούθησαν πράγματα που μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλέσουν. Οι σβάστικες και συνθήματα σε σχολείο της Πετρούπολης ήταν η αρχή. Ακολούθησε η επίθεση στους φοιτητές του Μαθηματικού του ΕΚΠΑ, με μολότοφ, τσεκούρια και ρόπαλα, ενώ μόλις προχθές θρασύδειλοι τραμπούκοι επιτέθηκαν σε μαθητές στην Πάτρα, φωνάζοντας «βγάλτε τα μαχαίρια», με αποτέλεσμα μια μαθήτρια Λυκείου να τραυματιστεί και να νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο «Αγ. Ανδρέας».
Τα πράγματα είναι πλέον πολύ πιο επικίνδυνα από ό,τι φανταζόμασταν. Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει όλη αυτή η έξαρση της βίας, όμως, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα καταλήξει κάπου καλά.
Και, ναι, δεν είναι ψέμα αν πούμε αυτό που σκεφτόμαστε όλοι. Ότι νομοτελειακά θα έρθει η μέρα που η κοινωνία θα θρηνήσει έναν νέο Παύλο Φύσσα. Και τότε η αποτυχία του συστήματος θα είναι ηχηρότατη. Μόνο που μια ακόμα μάνα θα ντυθεί στα μαύρα, αλλά δεν ξέρουμε αν θα έχει τη δύναμη της Μάγδας να το κυνηγήσει μέχρι τέλους.
Ποιου τέλους, όμως; Πριν έξι χρόνια δακρύζαμε από χαρά για την τιμωρία της εγκληματικής οργάνωσης και σήμερα ο πιο ακραίος ηγέτης της είναι ελεύθερος και ετοιμάζει την αντεπίθεσή του.
Και το δηλητήριο του φασισμού μπαίνει μέσα από τις χαραμάδες στα σχολεία μας και πνίγει τα παιδιά μας που αναζητούν την διέξοδο και τη ελευθερία να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που τους αφήσαμε.
Κάπως έτσι δεν γεννιέται ο φασισμός; «Οι ακροδεξιοί στηρίζονται στον αιφνιδιασμό και στον εφησυχασμό της πλατιάς μάζας, την οποία περιφρονούν βαθύτατα. Αντίκρυ στο γηραλέο και συντηρητικό κατεστημένο έχουν να αντιπαρατάξουν φρέσκα και άφθαρτα πρόσωπα, καθώς οι κεντρικές τους αξίες εκπορεύονται από τη δύναμη που τους προσφέρει το στράτευμα – και, ως γνωστόν, στο στράτευμα υπηρετούν νέοι», γράφει ο Κ. Αρκουδέας. Τρέμω στη σκέψη ότι οι νέοι μας θα γίνουν «μαύρος στρατός».
Τα φαινόμενα αυτά δεν χωρούν αμφιβολία ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν με κάθε τρόπο. Και δεν υπάρχει καμία ιδεολογική διαφωνία, σε όποιον χώρο κι αν ανήκεις. Εδώ δεν υπάρχουν «γκρίζες ζώνες». Ή είσαι εναντίον τους ή είσαι μαζί τους. Ναι μεν, αλλά κι εσείς και οι άλλοι και οι απέναντι, είναι δικαιολογίες εκ του πονηρού.
Εφόσον η Πολιτεία δεν είναι διατεθειμένη να το αντιμετωπίσει, μην πούμε ότι το επιθυμεί κιόλας, πρέπει να το αναλάβει η κοινωνία. Και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα βία στη βία, όπως πολλοί προσπαθούν να σπεκουλάρουν.
Σημαίνει ενημέρωση, Παιδεία, αγάπη στη νεολαία, σημαίνει διαρκής επαγρύπνηση. Το αυγό του φιδιού έσπασε και από μέσα ξεχύθηκε η σπορά του ξανά. Μακριά από τα σχολεία μας. Αυτή είναι η αποστολή μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να θρηνήσουμε και άλλον Φύσσα…
