Από τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Το άρθρο της κ. Μαρίας Δεδούση, αναρτήθηκε στο Protagon.gr στις 7/4/2026. Το διάβασα, με καλύπτει πλήρως, αντέγραψα τον πρόλογο για εσάς φίλες και φίλοι μου και θα συνεχίσω με λίγα δικά μου.
Γράφει η κ. Δεδούση: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα βάζει με τους υπουργούς του και καλά κάνει. Διότι έχουν βαρύτατες ευθύνες. Άμα θέλει να ξηλώσει το βαθύ κράτος, όμως, πρέπει να βάλει χέρι στα άδυτα του συστήματος. Να πάψει ο κάθε Μελάς να εξαργυρώνει την ιδεολογική του προσήλωση με δημόσιες θέσεις. Αν δεν τον αφήνει το σύστημα τον Πρωθυπουργό να το κάνει, υπάρχει τρόπος. Ας το κάνει χεράτα (…) Η ατάκα του Δημήτρη Μελά “θα τα κάνω χεράτα” παίζει δυνατά για φράση της χρονιάς, αν όχι της δεκαετίας, μην πω και της ελληνικής Ιστορίας γενικότερα. Θα μπορούσε να τη γράψει και το λεξικό Merriam Webster, υπό το λήμμα “σύγχρονη Ελλάς”: Οι πολυμήχανοι -και λεξιπλάστες- αξιωματούχοι της χώρας, όταν τα βρίσκουν σκούρα με τους μηχανισμούς, απλώς τους γράφουν στα παλαιά, πλην περήφανα υποδήματά τους και προχωράνε. Το “χεράτα” per se δεν θέλει πολλή εξήγηση, το ζούμε παντού και καθημερινά· είναι το μπλάνκο των κανονισμών και της νομιμότητας. Δεν πάει να φτιαχτούν εκατό συστήματα Ελλάδα 2.0 και Ελλάδα 102.0, πάντα κάποιος θα “διορθώνει” τα μικροπροβλήματα με μια τζίφρα. Αρκεί να βρίσκεται στη σωστή θέση. Και να είναι πρόθυμος. Ο κ. Μελάς, τώρα, επίσης δεν θέλει πολλή εξήγηση. Και αυτόν τον συναντάμε παντού γύρω μας. Είναι το γνήσιο παιδί του κομματικού σωλήνα, το οποίο έταξε τη ζωή του στην παράταξη και κάπως έπρεπε να ανταμειφθεί. Του συγκεκριμένου τού έκατσε το τζακ ποτ. Και θεσάρα και οργανισμός-σουρωτήρι, στον οποίο έμπαιναν εκατομμύρια και έβγαιναν πρόβατα, από αυτά που μετράμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε, τα φανταστικά».
Αναφέρεται στον Μελά του ΟΠΕΚΕΠΕ και εγώ, αντί για άλλο σχόλιο παραθέτω έναν εμβληματικό κινηματογραφικό διάλογο:
Υπουργός Μαυρογιαλούρος: Τι δουλειά κάνεις εσύ, ρε Γκρούεζα; Πώς έχτισες το σπίτι που έχεις, πώς έκανες τα λεφτά που έχεις;
Γκρούεζας (με έκπληξη): Έλα Παναγία μου! Ρωτάει αν… Μα είμαι του κόμματος, κύριε υπουργέ. Σκοτώνομαι για το κόμμα.
Είναι από την ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» (του 1965), που προβάλλεται 60 χρόνια τώρα -κάθε μήνα- στα κανάλια και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τους υπουργούς να προβάλλουν άγνοια γύρω από τις «δουλειές» των στελεχών τους, διότι δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έχει δει αυτή την ταινία.
Και ούτε θέλω να ακούσω προβληματισμούς για το πώς (και από ποιους) απαξιώνεται η πολιτική…
