H ποιητική συλλογή «Τεµαχισµένη από ελπίδες» από τις εκδόσεις Πηγή, παρουσιάστηκε την Κυριακή 5 Απριλίου 2026 στις 17.30, στο Hitchcoktales Athens Bar Restaurant (Πορίνου 10, Αθήνα).
Για το βιβλίο µίλησαν η συγγραφέας Κωνσταντίνα Κολλύρη, η Μαρία Μαρή (συγγραφέας, κριτικός θεάτρου) η Νόρα Λέφα (συγγραφέας, εικαστικός), απαγγελία ποιηµάτων έκανε η Ολύνα Γιαλαµά (ηθοποιός) και την εκδήλωση συντόνισε η Γκουζάλ Τουλιαγκάνοβα (βιολόγος).
∆ιαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Κωνσταντίνας, κόρης της φίλης µου και συµφοιτήτριάς µου στη Γαλλική Φιλολογία, Αγγελικής Κουκουλά, ένιωσα την ανάγκη, αφού και η ίδια η συγγραφέας µού το ζήτησε, να µοιραστώ τις σκέψεις µου µε το κοινό, στο οποίο παρουσιάσαµε τη συλλογή αυτή.
Παραθέτω τη µικρή µελέτη µου πάνω στα βιωµατικά ποιήµατά της, που νιώθω ότι αφορούν πολλούς από εµάς. Προσωπικά τα βρήκα πολύ θεατρικά και για εµένα ως θεατρολόγο, έδωσαν υλικό για αυτοσχεδιασµούς στους µαθητές µου.
Όπως η ίδια η συγγραφέας αναφέρει στο εισαγωγικό της σηµείωµα, πολλές φορές συµβαίνει «η ψυχή να αιωρείται ανάµεσα στην ελπίδα και τη διάλυση». Εκεί, σε αυτή την κατάσταση, δηµιουργήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή.
Υπάρχουν κάποια πράγµατα, που µένουν µόνο στο επίπεδο της ελπίδας. Θέµατα που θίγονται είναι «η απώλεια, η µνήµη και η λεπτή γραµµή ανάµεσα στην ελπίδα και την αυταπάτη».
Αλήθεια, πόσο µπορεί να τεµαχιστεί η ψυχή µέχρι να χάσει πια την ουσία της, µέχρι να χάσει την υπόστασή της και να µην αναγνωρίζει τον εαυτό της; Αναρωτιέται η ποιήτρια. Ίσως πρέπει να αποδεχτούµε τον τεµαχισµό και τις µικρές αναµνήσεις.
Υπάρχει όµως ανάγκη για τη συγγραφέα να συγκρατήσει ό,τι µπορεί. Έτσι αποτυπώθηκε αυτός ο µετεωρισµός ανάµεσα στο φως και το σκοτάδι.
Αναλυτικά τα ποιήµατα όπως τα είδα και τα αντιλήφθηκα καθώς τα διάβαζα.
Στα ποιήµατα κυριαρχούν το φως και το σκοτάδι ως συµβολισµοί της ανθρώπινης ψυχής: άλλοτε συγκρουόµενα, άλλοτε αλληλοσυµπληρούµενα.
Κεντρικά µοτίβα
Η εσωτερική πάλη
Η ποιήτρια αναζητά το προσωπικό της φως µέσα από την καταβύθιση στο σκοτάδι: την ενοχή, τον φόβο, την αυτοακύρωση, τη µοναξιά. Τα ποιήµατα συχνά λειτουργούν ως στιγµές αυτοαναµέτρησης µε την ευαλωτότητα, την αλήθεια και το τραύµα.
Η µνήµη
Η µνήµη επιστρέφει διαρκώς: ως παιδικές αναµνήσεις, ως εικόνες από τον πατέρα και τον παππού, ως φόβος της λήθης, ως ανάγκη να καταγραφεί το παρελθόν πριν χαθεί. Η µνήµη άλλοτε ανακουφίζει κι άλλοτε βαραίνει. Την απασχολεί πάντως να «πιάσει» τη στιγµή.
Ο φόβος της εγκατάλειψης και της απώλειας
Επανέρχεται τόσο στις σχέσεις όσο και στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εγκατάλειψη, οι ανεκπλήρωτες σχέσεις, οι αποστάσεις, η αδυναµία αγγίγµατος και εγγύτητας συγκροτούν το υπαρξιακό πλαίσιο των ποιηµάτων.
Η θνησιµότητα και ο φόβος του θανάτου
Η ποιήτρια βλέπει τον θάνατο όχι µόνο ως βιολογικό τέλος, αλλά ως άδειασµα, ως απώλεια νοήµατος, ως µικρούς καθηµερινούς «θανάτους» (χωρισµούς, εσωτερικές καταρρεύσεις, φθορά της ταυτότητας).
Η εσωτερική φυλακή και η ανάγκη ελευθερίας
Κελιά, τοίχοι, κλειστές πόρτες, καρέκλες που ακινητοποιούν. Τα ποιήµατα επανέρχονται στον εγκλωβισµό της ψυχής. Η ελευθερία εµφανίζεται ως χτίσιµο ενός νέου εσωτερικού χώρου -απλού, φωτεινού, µε χαµηλούς τοίχους- που δεν φυλακίζει, αντίθετα ανοίγει προοπτικές.
Η παιδική µατιά
Πολλά ποιήµατα συνδέονται µε παιδικές εικόνες, φόβους, θαµπά φώτα, καλοκαιρινά βράδια, µυρωδιές και σπίτια. Η παιδική µατιά λειτουργεί ως βάση όλων των τραυµάτων αλλά και όλων των τρυφερών στιγµών.
Το σώµα ως τόπος συναισθήµατος, ως τόπος εγρήγορσης αισθήσεων και µνήµης.
Οι αντιδράσεις του σώµατος (κοκκίνισµα, αίµα, σωθικά, πληγές) γίνονται µεταφορές της ψυχής. Το σώµα µιλά εκεί που η φωνή δεν µπορεί.
Στο τέλος της συλλογής αναδύεται µια αίσθηση ηρεµίας: µια νέα οπτική απέναντι στη ζωή, τη θάλασσα, τον χρόνο. Η ποιήτρια αρχίζει να εµπιστεύεται το παρόν, να κινείται από τον φόβο προς τη συµφιλίωση.
Το οµώνυµο ποίηµα µε την ποιητική συλλογή «Τεµαχισµένη από ελπίδες» συµπυκνώνει όλον τον προβληµατισµό της συλλογής.
Είναι ένα κείµενο γεµάτο αλήθεια, ευαισθησία και µια βαθιά ανθρώπινη σύγκρουση. Αφορά το χάσµα ανάµεσα σε αυτό που µας είπαν πως µπορούµε να γίνουµε και σε αυτό που ζούµε καθηµερινά.
Είναι τόσο πραγµατικό! Πολλοί από εµάς µεγαλώνουµε µε την υπόσχεση (ή την προσδοκία) ενός µεγάλου, εξαιρετικού µέλλοντος. ∆εν είναι κακό αυτό – µπορεί να είναι κινητήριος δύναµη. Αλλά µπορεί και να γίνει βάρος, όταν συγκρίνεται µε την πραγµατικότητα της καθηµερινότητας, που είναι συχνά πιο απλή, πιο αργή, πιο συνηθισµένη.
Η φράση «Είµαι τεµαχισµένη από ελπίδες» είναι µια πανέµορφη αλλά και οδυνηρή φράση. Η ελπίδα µπορεί να ενώνει, αλλά όταν γίνεται υπερβολική ή όταν δεν στηρίζεται στην πραγµατικότητα, µπορεί να σε κάνει να νιώθεις διχασµένος ανάµεσα σε αυτό που επιθυµούσες και σε αυτό που τελικά έχεις.
Όταν αναρωτιέται η ποιήτρια «Πώς να νιώσω ολόκληρη µε το λίγο;» το ζητούµενο που θέτει δεν είναι να νιώθει η ίδια ή οποιοσδήποτε ολόκληρος µε το λίγο, αλλά να ανακαλύψει τί από αυτό το λίγο είναι αληθινά δικό της – και τί τελικά µπορεί να µεγαλώσει µαζί της.
Το κείµενό δεν είναι απλώς παράπονο, είναι µια διαπίστωση βαθιάς ψυχικής τριβής.
«Τεµαχισµένη από ελπίδες», µια ποιητική συλλογή, κατάθεση του νεανικού εαυτού µιας καλλιτέχνιδας, µιας νεαρής ζωγράφου, που ζωγραφίζει το ίδιο όµορφα και µε τις λέξεις.
Μαρία Μαρή
Καθηγήτρια Γαλλικών
Θεατρολόγος – Συγγραφέας
Κριτικός θεάτρου
