Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Α) Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΤΟΤΕ…
Η Αγία Θωµαΐς γεννήθηκε στη Λέσβο µεταξύ των ετών 910 – 913 µ.Χ. Οι γονείς της Μιχαήλ και Καλή ήταν ευσεβείς, έντιµοι, και ευκατάστατοι.
Στη Λέσβο την πατρίδα της, ήταν άγνωστη «σαν Αγία», και µόλις το 1961 µ.Χ. έγινε γνωστή µε σειρά άρθρων που δηµοσίευσε γι’ αυτήν -µετά από µεγάλη επιστηµονική έρευνα- ο καθηγητής Ιωάννης Φουντούλης.
Από µικρή κοπέλα ξεχώριζε για τα χαρίσµατα που είχε και για την οµορφιά της. Θαύµαζε τη µοναστική ζωή και δεν είχε καµία διάθεση για γάµο. Όµως πειθαρχώντας στη θέληση και την επιθυµία των γονιών της, παντρεύτηκε σε ηλικία 24 ετών (µεταξύ των ετών 934-937 µ.Χ.).
Ο σύζυγός της λεγόταν Στέφανος αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν έγινε «ένας ακάνθινος στέφανος» για όλη τη ζωή της. Ενώ εκείνη ήταν τόσο καλή και τόσο ενάρετη ώστε όλοι να την ξέρουν «σαν υπόδειγµα συζύγου», υπέφερε από τη βάναυση συµπεριφορά του βάρβαρου συζύγου της που καθηµερινά εύρισκε ευκαιρία να την πληγώνει στην ψυχή και στο σώµα µε ξυλοδαρµούς, ραπίσµατα, να την καίει, και ν ‘ ανοίγει πληγές σε όλο το κορµί της.
Από τη Μυτιλήνη έφυγαν και κατοίκησαν στην Κωνσταντινούπολη, και οι γονείς της την ακολούθησαν κι αυτοί για να είναι κοντά στο παιδί τους, εγκαταλείποντας τη µεγάλη περιουσία που είχαν εκεί, αντιµετωπίζοντας τώρα µεγάλες δυσκολίες και πολλές στερήσεις. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η µητέρα της πήγε στο Μοναστήρι το γνωστό µε το όνοµα «Τα Μικρά Ρωµαίου» ή «Τα Ρωµαίου», το οποίο βρισκόταν µεταξύ της Πύλης της Σηλυβρίας και της Πύλης του Πολυανδρίου επάνω στον έβδοµο λόφο της Κωνσταντινούπολης. Εκεί έγινε Μοναχή (η µητέρα της Καλή) και αργότερα Ηγουµένη.
Το δράµα της Θωµαΐδος κορυφώθηκε. Η συµπεριφορά του συζύγου της γινόταν κάθε ηµέρα και χειρότερη. Όµως εκείνη αντιµετώπιζε όλη αυτή τη µαρτυρική κατάσταση µε προσευχή, υποµονή και αγαθοεργία. Πολύ σύντοµα η πίστη και η αγιότητά της ευλογήθηκε από τον Θεό που της έδωσε τη χάρη να κάνει θαύµατα, όταν ζητούσε µε τις θερµές προσευχές της τη βοήθειά Του για τους ανθρώπους που υπέφεραν. Αναφέρονται αµέτρητα θαύµατα της Αγίας που έγιναν µε τη θερµή προσευχή της από τα οποία 14 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη.
Η Αγία, αν και δεν έζησε σε εποχή που οι Χριστιανοί βασανίζονταν από αλλόφυλους και αλλόθρησκους, αλλά από τον σύζυγό της, παρέµενε γενναία και ακλόνητη στην πίστη της, κι εκείνος να µένει αµετανόητος και ακόµα πιο σκληρός από πριν. Η Θωµαΐς επρόκειτο να «αθλήσει» σ’ ένα άλλο µαρτυρικό Στάδιο και να δοξαστεί, ίσως, και περισσότερο από τους αρχαίους Μάρτυρες της Αγίας Πίστεώς µας. Ο αγροίκος Στέφανος -ο οποίος είχε ως ασχολία τα Ναυτιλιακά- εξαγριωνόταν περισσότερο όταν διαπίστωνε ότι η Θωµαΐς συνέχιζε να αγαπάει τους φτωχούς και να είναι ελεήµων… τότε εκείνος τη χτυπούσε ανελέητα. Αξιοπρόσεκτο ήταν για την Αγία, η αγάπη και η ευσπλαχνία της για όλους τους ανθρώπους. Η ενάρετη ζωή της και το ιδιότυπο µαρτύριό της έγιναν γνωστά και «άγγιξαν» ιδιαίτερα τις γυναίκες που ζούσαν παρόµοιες καταστάσεις.
Έπειτα από 13 ετών µαρτυρικής ζωής, η Θωµαΐς πέθανε σε ηλικία 38 ετών και ενταφιάστηκε στη γυναικεία µονή «Τα Μικρά Ρωµαίου» ή «Τα Ρωµαίου», όπου είχε µονάσει και είχε ταφεί και η µητέρα της. Σαράντα ηµέρες µετά την ταφή, το Ιερό Λείψανό της ανακοµίσθηκε και τοποθετήθηκε σε σκαλιστή Λάρνακα µέσα στη Μονή. Το σώµα της ήταν ακέραιο και στα χέρια της διακρίνονταν τα βασανιστήρια από τις θηριωδίες του συζύγου της. Ο Τάφος και το σεπτό Λείψανό της έγιναν πηγή θαυµάτων, και κάποια γυναίκα που θεραπεύτηκε από βαριά ασθένεια, έχτισε από ευγνωµοσύνη πάνω στον Τάφο της Αγίας, µεγαλοπρεπή ασπίδα!
Ως τελευταίο θαύµα της Αγίας αναφέρεται η θεραπεία του συζύγου της, που µετά τον θάνατό της, «προσέκρουσε δαίµονι χαλεπώ», δηλαδή, έχασε τα λογικά του. Τον έδεσαν µε αλυσίδες και τον έφεραν στον Τάφο της Αγίας. Εκεί θεραπεύτηκε. Αν και άψυχο το Λείψανό της, ακέραιο ανέβλυζε ζωή!
Αρχικά η µνήµη της Αγίας εορταζόταν την 1η Ιανουαρίου, αλλά από τον 10ο αιώνα µ.Χ., ο εορτασµός της µνήµης της, µετατέθηκε στις 3 Ιανουαρίου, διότι η ηµέρα της Κοιµήσεώς της, συνέπιπτε µε την ηµέρα της Περιτοµής του Κυρίου και της εορτής του Αγίου Βασιλείου, και δεν ήταν πρόσφορη για τον εορτασµό της Αγίας Θωµαΐδος.
Β) Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΣΗΜΕΡΑ…
Ο ορισµός της βίας κατά των γυναικών, αντιστοιχεί στον ορισµό που υιοθετήθηκε το 1995 στην 4η Παγκόσµια ∆ιάσκεψη Γυναικών και αναφέρεται στις παραγράφους 113 και 118 της Πλατφόρµας ∆ράσης, στο Πεκίνο.
Ο όρος « Βία κατά των γυναικών» περιλαµβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσµα, τη σωµατική, σεξουαλική, ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συµπεριλαµβανοµένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασµό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας, είτε αυτό προκύπτει στη δηµόσια είτε στην ιδιωτική ζωή (παράγραφος 113).
«Η βία κατά των γυναικών», είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωµένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος µεταξύ ανδρών και γυναικών, που οδήγησε στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, µε αποτέλεσµα την παρεµπόδιση της ανάπτυξής τους (παράγραφος 118).
Εποµένως ο «όρος βία», περιλαµβάνει:
– Τη βία µέσα στην οικογένεια (ενδοοικογενειακή βία)
– Τη βία γενικά µέσα στην κοινωνία (βιασµός, σεξουαλική κακοποίηση, σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, σωµατοεµπορία / trafficking).
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ
– Η πιο συχνή µορφή βίας προέρχεται από τον ερωτικό σύντροφο. Μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγµή στη ζωή της θα ξυλοκοπηθεί, θα βιαστεί ή µε κάποιο τρόπο θα κακοποιηθεί από τον σύντροφό της.
– Οι µισές από τις γυναίκες – θύµατα ανθρωποκτονίας, έχουν δολοφονηθεί από (νυν ή πρώην) σύζυγο ή σύντροφο.
– Μία στις πέντε γυναίκες κάποια στιγµή στη ζωή της, θα πέσει θύµα βιασµού ή απόπειρας βιασµού.
– Οι γυναίκες 15 µε 44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασµό ή ενδοοικογενειακή βία, παρά από τροχαία ατυχήµατα, πόλεµο, κ.λ.π.
– Το 40 % µε 50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναφέρει κάποια µορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας.
– Το 55% µε 95% των γυναικών θυµάτων ενδοοικογενειακής βίας ∆ΕΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ το πρόβληµα. (πηγή: http/www.un.org/).
ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ∆ΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Και ΤΟΤΕ και ΣΗΜΕΡΑ η βία κατά των γυναικών είναι ίσως, η πιο ντροπιαστική παραβίαση των Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων. ∆εν κάνει διαχωρισµό µεταξύ συνόρων, πολιτισµών ή πλούτου. Όσο συνεχίζεται η βία -και δυστυχώς γιατί συνεχίζεται- η κοινωνία µας δεν µπορεί να ισχυρίζεται ότι κάνουµε ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα και την ανάπτυξη.
