Γράφει ο
Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
Δηµοσιογράφος – Δηµοσιολόγος
Τα όσα συµβαίνουν στη Γαλλία έχουν µεγάλο ενδιαφέρον για εµάς τους Έλληνες. Αυτό γιατί η γαλλοθρεµµένη ιντελιγκέντσια της χώρας µας είναι θαµπωµένη από τα «φώτα» της εν λόγω χώρας και επιδιώκει να µας κάνει όµοιά της, λες και είµαστε σε πολιτισµικό σκοτάδι, λες και δεν έχουµε δική µας µεγάλη πνευµατική κληρονοµιά.
Στις 14 Ιουλίου ήταν η επέτειος της ενάρξεως της Γαλλικής Επανάστασης, µε την πτώση της Βαστίλης. Για µιαν ακόµη φορά εορτάσθηκε στο Παρίσι µε µεγαλειώδη στρατιωτική παρέλαση. Λόγω της επετείου η «Φιγκαρό» διενήργησε δηµοσκόπηση για το αν αισθάνονται πατριώτες οι Γάλλοι. Η συντριπτική πλειοψηφία, το 81% των ερωτηθέντων, απάντησαν θετικά.
Απολύτως αντίθετοι προς τον πατριωτισµό δήλωσαν το 5% και το 13% δήλωσαν πως δεν αισθάνονται και πολύ πατριώτες. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν εξόχως εθνικιστική. Όµως από τη δεκαετία του 1960 και µετά στα ΜΜΕ και στους «προοδευτικούς» κύκλους κυριαρχεί το πνεύµα της παγκοσµιοποίησης και η woke ιδεολογία. Αλλά από το αποτέλεσµα της δηµοσκόπησης φαίνεται ότι η σιωπηλή µεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων αντιστέκεται στην επιβολή απάνθρωπων συνθηκών στη ζωή τους.
Τα γεγονότα, που συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα µε την εθνική επέτειο των Γάλλων είναι χαρακτηριστικά της λογικής της κυβέρνησής τους. Στις 15 Ιουλίου ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού ανακοίνωσε σκληρά µέτρα λιτότητας, «για να µην καταρρεύσει η οικονοµία της χώρας και βρεθεί στη θέση της Ελλάδος, του 2015». Χαρακτηριστικά σηµείωσε: «Κάθε δευτερόλεπτο το χρέος της Γαλλίας αυξάνεται κατά 5.000 Ευρώ».
Γι’ αυτό και πρότεινε σκληρά µέτρα λιτότητας: Πάγωµα των συντάξεων και των επιδοµάτων, κατάργηση δύο ηµερών αργίας – η µία είναι η ∆ευτέρα ηµέρα του Πάσχα – και αύξηση της φορολογίας των µεγαλυτέρων εισοδηµάτων.
Παράλληλα όµως µε τα µέτρα λιτότητας και το πάγωµα των συντάξεων η υπουργός κατά των διακρίσεων Ορόρ Μπερζέ βρήκε τα Ευρώ που της χρειάζονταν για να χρηµατοδοτήσει ήδη επιδοτούµενες οργανώσεις, σκοπός των οποίων είναι να επισηµαίνουν στην ARCOM (Αρχή για την παρακολούθηση της λειτουργίας των ραδιοφωνικών, τηλεοπτικών και ηλεκτρονικών ΜΜΕ) τα ΜΜΕ που κρίνουν πως εκφράζουν ιδέες αντισηµιτικές, ρατσιστικές, οµοφοβικές, µισογυνικές. Οι οργανώσεις αυτές σε άλλους καιρούς θα χαρακτηρίζονταν ότι διευκολύνουν αυταρχικά καθεστώτα στην επιβολή της εξουσίας τους και πως δρουν όχι τόσο ως «παρατηρητήρια» και λογοκριτές, όσο ως καταδότες αυτών που µε φανατισµό θεωρούν εχθρούς τους, επειδή, όπως υποστηρίζουν, έχουν µίσος κατά συγκεκριµένων κοινωνικών οµάδων (ΛΟΑΤΚΙ κ.λ.π.). Όπως γράφει ο Mathieu Bock- Cote «το µίσος στην περίπτωση, από τις εν λόγω οργανώσεις, δεν θεωρείται ως το αντίθετο της αγάπης, αλλά ως αντίθετο προς τον προοδευτισµό, όπως αυτές τον πρεσβεύουν…».
Βασικό συµπέρασµα από τα εν λόγω δύο γεγονότα είναι πως το χάσµα µεταξύ του γαλλικού απλού λαού και της κυβέρνησής του είναι τόσο βαθύ όσο ποτέ στο παρελθόν. Παρά την επιβολή του υλισµού στο γαλλικό κράτος, η πλειοψηφία των Γάλλων τάσσονται υπέρ της προστασίας της ζωής (εκτρώσεις, ευθανασία), της οικογένειας, της ελευθερίας της έκφρασης, της εθνικής ταυτότητας, της γαλλικής εκπαίδευσης και της λαϊκής κυριαρχίας. Η κυβέρνηση του προέδρου Μακρόν, αντίθετα προς τις απόψεις της πλειοψηφίας του λαού, υποτάσσεται στις θελήσεις των µειοψηφιών, ήτοι των λόµπις, των τεχνοκρατών, των διεθνών οργανώσεων της «νέας εποχής» και τις επιβάλλει.
Πρακτικά η κυβέρνηση Μακρόν:
• Ψηφίζει νόµους που δεν ανταποκρίνονται στη λαϊκή θέληση.
• Με διάφορες µεθόδους εφαρµόζει λογοκρισία, εν ονόµατι της προστασίας µειονοτήτων, που αφήνει ελευθερία µόνο στις φωνές που αποδέχονται και υποστηρίζουν την ιδεολογία, που θέλει να επιβάλει.
• Κυβερνά εν στενώ κύκλω, µακριά από την αλήθεια, µην ακούοντας τις φωνές δυστυχίας και πόνου, την ανησυχία και τις εκδηλώσεις θυµού µεγάλου µέρους του λαού.
• ∆εν πολιτεύεται µε βάση την εντολή της πλειοψηφίας του λαού, αλλά επιβάλλει την ιδεολογία µικρής αλλά πανίσχυρης µειοψηφίας.
Αποτελέσµατα της υλιστικής και ηδονιστικής κατάστασης στη Γαλλία, όπως την διαµορφώνει η κυβέρνηση Μακρόν, είναι τα κάτωθι που παρατηρούνται κατά το πρόσφατο χρονικό διάστηµα:
Στο ερώτηµα σε δηµοσκόπηση αν στην πολιτική για την οικογένεια πρέπει η κυβέρνηση να δώσει προτεραιότητα, το 76% των Γάλλων και των Γαλλίδων απάντησε θετικά. Επίσης σε άλλη δηµοσκόπηση, της Fondapol, αν τα κάτω των 35 ετών παντρεµένα ζευγάρια κάνουν λιγότερα παιδιά από τη θέλησή τους, το 70% απάντησε θετικά. Αλλά η προπαγάνδα του «no kids» από τα ΜΜΕ ασκείται εντατικά και το δέλεαρ είναι για µια ζωή εγωιστική, ηδονιστική, ανέµελη, πιο καταναλωτική. Παράλληλα η γαλλική κυβέρνηση, µε την ιδιαίτερη εύνοιά της στα οµόφυλα ζευγάρια, µειώνει την αξία της φυσιολογικής οικογένειας και της απόκτησης παιδιών.
Έχει αυξηθεί η βία και τα σεξουαλικά εγκλήµατα κατά ανηλίκων, στα σχολεία, αλλά και από ιατρούς… Έχει επίσης αυξηθεί η παιδική εγκληµατικότητα.
Επιβάλλεται αυστηρότερος έλεγχος και πίεση στη λειτουργία των ιδιωτικών
και ειδικότερα των ρωµαιοκαθολικών σχολείων. Η καταπίεση φθάνει έως την αποµάκρυνση καθηγητών, επειδή δίδασκαν εκτός της ιδεολογίας του αθέου κράτους…
Η ώθηση των νέων να πηγαίνουν στα πανεπιστήµια, δηµιουργεί µιαν υπερπαραγωγή πτυχιούχων και έλλειψη τεχνικών υψηλού και µέσου επιπέδου, κάτι που οδηγεί στο χάος τη γαλλική κοινωνία. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 96% των µαθητών πετυχαίνουν να πάρουν το µπακαλορεά και έχουν τη δυνατότητα να εγγραφούν σε κάποια ανώτατη σχολή. Σηµειώνεται επίσης ότι στις ηλικίες 25-34 ετών πανεπιστηµιακό δίπλωµα έχει το 40%, ενώ στις ηλικίες 55-64 ετών το αντίστοιχο ποσοστό είναι 16%. Το ποσοστό τείνει να είναι µεγαλύτερο, στις ηλικίες 18-24 ετών.
Για την εξέλιξη της γαλλικής κοινωνίας, µετά µάλιστα και την επανάσταση, που επιφέρει η Τεχνητή Νοηµοσύνη, η 99χρονη Μονίκ Λεβί – Στρός, χήρα του γνωστού ανθρωπολόγου και εθνολόγου Κλοντ Λεβί – Στρος, στην ερώτηση για το αν βλέπει µιαν αληθινή ανθρωπολογική επανάσταση να εξελίσσεται απάντησε: «Βλέπω ότι το πάν γίνεται όλο και ταχύτερα, σχεδόν στιγµιαία. Το βλέπω, το δέχοµαι, αλλά σκέφτοµαι, όπως το σκεφτόταν και ο σύζυγός µου, ότι ο κόσµος δηµιουργήθηκε χωρίς τον άνθρωπο και θα εξακολουθήσει να πορεύεται χωρίς τον άνθρωπο. Το βασίλειο του ανθρώπου είναι προσωρινό. Και αυτός κάνει ό,τι πρέπει για να αυτοκαταστραφεί…».
ΥΓ. Αν στη θέση της Γαλλίας βάλετε, αγαπητοί αναγνώστες, τη σηµερινή Ελλάδα, θα παρατηρήσετε πως σε πολλά µοιάζουµε.
