Θεριά τα δάκρυα
και τα λόγια θεριά και εκείνα.
Που νιώθουνε τους πόνους µας
και δυναµώνουν κι άλλο τη δύναµή τους.
Κι όταν ξυπνάν οι πεθαµένοι µας καηµοί,
σωπαίνουν κι ανασαίνουν,
κάτω από τα βαριά τους πέπλα,
που γίνανε φωλιές
για τα χελιδόνια του πόνου.
Άσπρες οι σκιές σου
που ξεχωρίζουν στο σκοτάδι
Και µαστιγώνουν τα αίµατα
για να τα κάνουν θάλασσες.
Και τα θεριά τότε ανταλλάσσουν
βλέµµατα µε τα δάκρυα
και πέφτουν να σε αρπάξουν.
Στις θάλασσες σε ρίχνουνε
και αίµατα γεµίζεις.
Γιούλα Καλλιά
