Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος Οικονομολόγος (Harvard) Συγγραφέας των βιβλίων GOOD BY GREECE – HELLO HELLAS & ΟΡΑΜΑ HELLAS (Εκδόσεις Παπαζήση)
Επιτρέψτε παρακαλώ ν’ανοίξω έναν εποικοδομητικό διάλογο με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Πέτρο Γρουμπό, αναφορικά με το ενδιαφέρον άρθρο του «ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ» που δημοσιεύτηκε στο φύλλο 2815 της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ στις 29/06/2024.
Επικαιροποιώντας τη σκέψη του μεγάλου αλλά «σκοτεινού» φιλόσοφου Ηράκλειτου με τη σημερινή επικίνδυνη ελληνο-τουρκική γεωπολιτική κατάσταση, θα ανατρέξω συμπληρωματικά στον σπουδαίο Έλληνα ιστορικό. Ειδικά στον περίφημο διάλογο Αθηναίων – Μηλίων, ο οποίος προηγήθηκε της πολιορκίας της ουδέτερης κυκλαδικής νήσου από την ηγεμονική Αθήνα για τον προσεταιρισμό της στη Αθηναϊκή Συμμαχία.
Πρόκειται περί μιας κλασικής και διδακτικής αντιπαράθεσης μεταξύ ισχύος και δικαίου, φύσης και ηθικής, νόμου και πραγματικότητας, παρόντος και μέλλοντος. Όπου οι Μήλιοι, σύμμαχοι των Σπαρτιατών, υπερασπίζονται του νομίμου δικαιώματός τους να παραμείνουν ουδέτεροι στον εμφύλιο πόλεμο.
Θα ανέμενε κανείς η δημοκρατική και πολιτισμένη Αθήνα να σεβαστεί την ελεύθερη βούλησή τους. Αντιθέτως, τους απαντά με αλαζονικό κυνισμό ότι θεϊκός και ανθρώπινος νόμος της φύσης επιτάσσει την εξουσία του ισχυρότερου επί του ασθενέστερου. Ότι δεν υφίσταρται δίκαιο άνευ ισχύος, καθώς ο δυνατός προχωρά και αποσπά όσα του επιτρέπει η δύναμή του, ενώ ο αδύναμος υποχωρεί και αποδέχεται ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του. Ότι δεν νοείται δικαιοσύνη μεταξύ ανίσων, αλλά μόνον ανάμεσα σε ίσους!
Στο επιχείρημα των μειονεκτούντων Μηλίων ότι θα προστρέξουν προς βοήθεια και θα εκδικηθούν οι φίλοι τους Λακακεδαιμόνιοι -οι οποίοι τελικά δεν ήλθαν-, ή ότι συμφέρει την Αθήνα να κερδίσει την αγάπη τους, οι Αθηναίοι απαντούν με Μακιαβελική σκληρότητα ότι προτιμούν την έχθρα από τη φιλία τους, για να μη θιγεί το αθηναϊκό γόητρο στους άλλους υποτελείς. Αφού μόνον οι ισχυροί προκαλούν μίσος.
Παρότρυναν δε τους Μηλίους να αψηφήσουν την τιμή και τηνανεξαρτησία τους, επιδεικνύοντας την απαραίτητη σωφροσύνη, αφού είναι προτιμότερη η υποταγή από την καταστροφή τους, η υποδούλωση για την σωτηρία τους. Παρά ταύτα, οι υπερήφανοι και αξιοπρεπείς Μήλιοι δεν επέλεξαν τον κατευνασμό και την ταπεινωτική ησυχία τους για να διασωθούν. Ρίσκαραν έναν ένδοξο πόλεμο από μια εξευτελιστική ειρήνη! Την πιθανή ήττα από την ιστορική διαγραφή τους. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν η ανελέητη σφαγή τους, λόγω της ασύμετρης υπεροχής των Αθηναίων.
Η ιστορική αναδρομή στον περίφημο διάλογο Μηλίων – Αθηναίων στο έργο του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησικό Πόλεμο 431-401 π. Χ. μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας, αποτελεί σημαντικό δίδαγμα για τον υπαρξιακό κίνδυνο που αντιμετωπίζει η χώρα μας έναντι της επιθετικής, κατακτητικής, ιμπεριαλιστικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας. Δυστυχώς, ενώ θα περίμενε κανείς η ηττημένη Ελλάδα στη Μικρά Ασία να είχε ισχυροποιηθεί τον τελευταίο αιώνα για να επαναφέρει τη Συνθηκη των Σεβρών, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η ευνοημένη, ατιμώρητη, «επιτηδείος ουδέτερη» Τουρκία ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο, διευρύνοντας το χάσμα του ισοζυγίου δυνάμεων. Έτσι ώστε να αμφισβητεί τη νικηφόρα γι’ αυτήν Συνθήκη της Λωζάνης εις βάρος του ζωτκού ελληνικού χώρου στην Κύπρο, τη Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Η Ελλάδα, εξαιτίας της ελλειμματικής και εξαρτημένης πολιτικής ηγεσίας της, της αδιαφορίας του ΟΗΕ και προ πάντων της μνημονιακής τιμωρίας των συμμάχων και εταίρων της Δύσης -ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ- στην οποία αφελώς ανήκει αποκλειστικά και προσδοκά προστασία, βρίσκεται τώρα μάλλον στη δυσάρεστη θέση της Μήλου.
Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι εξήγησης και δικαιολόγησης της απαράδεκτης ενδοτικής συμπεριφοράς του πολιτικού μας συστήματος. Δεν μας τιμά, ως ένδοξο και ιστορικό έθνος, ο παράλογος φόβος του τουρκικού casus belli, σε σημείο που να μην ενεργούμε ως αυτόνομη και κυρίαρχη χώρα στην εξωτερική πολιτική μας. Κάποτε θα πρέπει να τον ξεπεράσουμε αυτό το φοβικό σύνδρομο. Θα είναι η μεγαλύτερη η νίκη του Ελληνισμού, που τόσο ανάγκη έχουμε μετά απο συνεχείς καταστροφές και τραγωδίες.
Οι Τούρκοι είναι πολεμοχαρής και κατακτητικός λαός. Γνωρίζουν, δυστυχώς, καλύτερα από εμάς τις συμβουλές του Ηράκλειτου και του Θουκυδίδη.
Φοβάμαι ότι θα έχουμε την τραγική μοίρα των Μηλίων, αν συνεχίσουμε τον κατευνασμό και την αφύσικη φιλία με τον γενοκτόνο προαιώνιο εχθρό μας.
Χρειζόμαστε ισχυρή και πειστική αποτροπή . Μόνον με τη δύναμη θα σταματήσουμε το αχόρταγο και ύπουλο θηρίο.
Η ειρήνη θα επιτευχθεί με την εξισορρόπηση στο ισοζύγιο ισχύος και την ισορροπία τρόμου. Πρέπει να επικρατήσει το θριαμβευτικό πνεύμα της Επανάστασης του 1821 και όχι το ηττοπαθές του 1922, για να μη βρεθούμε πάλι δορυφόροι της αναθεωρητικής Τουρκίας. Η ελληνο-τουρκική σχέση είναι μηδενικού αθροίσματος. Αν χάσουμε και το τελεταίο πλεονέκτημά μας στη θάλασσα, ο Ελληνισμός δεν θα έχει μέλλον.
Προσοχή λοιπόν στα κηρύγματα του Ηράκλειτου και του Θουκυδίδη, των αρχαίων ηρωικών προγόνων μας. Η αγάπη της Ορθοδοξίας ακόμη και προς τον βιαστή του γένους μας δεν πρόκειτια να μας σώσει ούτε στην αιώνια βασιλεία του Θεού.
