Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
∆ημοσιογράφος – ∆ημοσιολόγος
Οι πρόσφατες επιτυχηµένες πυραυλικές επιθέσεις του Ισραήλ, µε την βοήθεια των Η.Π.Α., σε βάρος καίριων θρησκευτικών, στρατιωτικών, πυρηνικών και οικονοµικών στόχων του Ιράν απέδειξαν – για µιαν ακόµη φορά – την κυριαρχία του στη Μέση Ανατολή.
Μάλιστα τη φορά αυτή φάνηκε κατά τον πιο εµφαντικό τρόπο και η επιρροή που ασκεί η εν λόγω χώρα επί των Η.Π.Α. Το Ισραήλ δηλαδή «έπεισε» τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραµπ να βοηθήσει ώστε να πραγµατοποιηθούν τα σχέδιά του κατά του Ιράν µε την ενεργό σύµπραξη των ΗΠΑ, µην υπολογίζοντας ότι έτσι τον εξέθεσε για αναξιοπιστία, αφού εκείνος αποδέχθηκε να πεισθεί…
Προεκλογικά ο Ντ. Τραµπ κατηγόρησε τους προηγούµενους προέδρους των ΗΠΑ για τις εµπλοκές τους στους πολέµους εις Ιράκ και Αφγανιστάν, που προκάλεσαν απώλειες Αµερικανών στρατιωτικών και τεράστιες οικονοµικές ζηµίες στη χώρα τους, και υποσχέθηκε ότι εκείνος θα επιλύει τα διεθνή προβλήµατα µε ειρηνικό τρόπο…
Τώρα, στον πόλεµο κατά του Ιράν, υπάρχουν απώλειες Αµερικανών και τεράστιες δαπάνες προκλήθηκαν, την ώρα µάλιστα που το δηµοσιονοµικό έλλειµµα των ΗΠΑ για το 2025 ανήλθε στα 1,8 τρισεκατοµµύρια $, και υπάρχει η προοπτική το δηµόσιο χρέος της χώρας να αυξηθεί κατά 2,4 τρις. $ έως το 2035.
Η κυβέρνηση Νετανιάχου µε την εξουδετέρωση της πολεµικής ισχύος του Ιράν, της µόνης χώρας, που είχε αποµείνει να αποτελεί κίνδυνο για το Ισραήλ, µε την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ, εξασφάλισε την απόλυτη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Σήµερα η κατάσταση στην περιοχή, όπως διαµορφώθηκε µετά την επίθεση των Ισραήλ – ΗΠΑ κατά του Ιράν, είναι η ακόλουθη:
– Ιράν: Σε θέση εξασθενηµένης άµυνας η χώρα, µε περιορισµένες επιθετικές δυνατότητες, µε εκλείψασα την θρησκευτική ηγεσία του θεοκρατικού καθεστώτος και µε διεργασίες ανατροπής του εν λόγω καθεστώτος.
– Ιράκ: Με αποδυναµωµένη την κεντρική οµοσπονδιακή κυβέρνησή του, ουσιαστικά είναι µόνο παρατηρητής των συµβαινόντων. Σηµειώνεται ότι είναι διαιρεµένο σε τρία µέρη, φυλετικά και θρησκευτικά: Σε Ιρακινούς Σουνίτες (32,5%), Ιρακινούς Σιίτες (54,5%) και Κούρδους Σουνίτες (13%).
– Σαουδική Αραβία: Υποταγµένη στις ΗΠΑ και υπνώττουσα πολιτικά και στρατιωτικά η χώρα. Άλλοτε χρηµατοδοτούσε τους Παλαιστινίους, τώρα τους έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει, παρά τις θεωρητικές διαµαρτυρίες και διακηρύξεις του Αραβικού Συνδέσµου.
– Ιορδανία: Έχει παραδοθεί εις Ισραήλ και ΗΠΑ, για να συνεχίσει να υπάρχει και για να διατηρεί ο βασιλιάς Αµπντουλάχ τον θρόνο του. Τα εδάφη της Ιορδανίας στη ∆υτική όχθη του Ιορδάνη που κατέλαβε το Ισραήλ το 1967, παραµένουν υπό την στρατιωτική του κατοχή και παρά τις επανειληµµένες αποφάσεις του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι είναι παράνοµη η κατοχή τους, το Ισραήλ συστηµατικά κατασκευάζει πολυάριθµους εβραϊκούς οικισµούς, χωρίς να υπολογίζει τις διαµαρτυρίες των διεθνών οργανισµών και του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων. Τα εδάφη της ∆υτικής όχθης αποτελούν, κατά παραχώρηση από την Ιορδανία, µέρος των Παλαιστινιακών Εδαφών και µαζί µε αυτά στο Παλαιστινιακό κράτος ανήκουν η Ανατολική Ιερουσαλήµ και η λωρίδα της Γάζας.
Ντε φάκτο το Ισραήλ και παρά τις διαµαρτυρίες της διεθνούς κοινής γνώµης, τις αποφάσεις του ΟΗΕ και την αναγνώριση εκ µέρους πολλών κυβερνήσεων της Παλαιστινιακής Αρχής αγνοεί τα πάντα και εφαρµόζει την πολιτική οι Παλαιστίνιοι να εκδιωχθούν από τα εδάφη τους και αυτά, που το Ισραήλ έχει καταλάβει κατά τον πόλεµο των έξι ηµερών (1967) και του Γιοµ Κιπούρ (1973), να αποτελέσουν µέρος του κράτους του Ισραήλ. Η ισοπέδωση της λωρίδας της Γάζας, η εξόντωση της Χαµάς και µαζί µε αυτήν η θανάτωση άνω των 50.000 Παλαιστινίων, ο συστηµατικός εποικισµός της ∆υτικής Όχθης, η ανακήρυξη της Ιερουσαλήµ ως πρωτεύουσας του Κράτους του Ισραήλ, είναι στοιχεία που δείχνουν τις επιδιώξεις της κυβέρνησης του Ισραήλ.
– Συρία: Ο εκδιωχθείς πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, δεν αποτελούσε πρόβληµα για το Ισραήλ ιδιαίτερα µετά την «Αραβική Άνοιξη» του 2011, τον εµφύλιο πόλεµο που επακολούθησε και την εισβολή στα βόρεια της χώρας τουρκικών στρατιωτικών δυνάµεων και τροµοκρατών του «Ισλαµικού κράτους». Μετά την πτώση του Άσαντ, ο τέως τροµοκράτης και σηµερινός µεταβατικός πρόεδρος της Συρίας Αχµέντ Χουσεΐν αλ Σαράα επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και φαίνεται ότι επιδιώκει να έχει καλές σχέσεις µε αυτές και, κατ’ επέκταση, µε το Ισραήλ. Οι µεταξύ των δύο χωρών στρατιωτικές αντιπαραθέσεις φαίνεται ότι ανήκουν στο παρελθόν. Για τα υψώµατα του Γκολάν, τα οποία νοµίµως ανήκουν στη Συρία, ουδείς λόγος. Το Ισραήλ τα θεωρεί δικό του έδαφος, αν και η µοναδική χώρα που αναγνώρισε το νέο ντε φάκτο καθεστώς τους είναι οι ΗΠΑ…
– Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ενωµένα Αραβικά Εµιράτα, Οµάν: Κρατίδια µε άφθονο πετρέλαιο και εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Ουδέν πρόβληµα µε το Ισραήλ, αλλά θα έχουν πρόβληµα µε το Ιράν, µε το οποίο µόνο ο Περσικός κόλπος τα χωρίζει. Σηµειώνεται ότι στο πλαίσιο των «Συµφωνιών των θρησκειών του Αβραάµ» εξοµαλύνθηκαν οι σχέσεις του Ισραήλ µε τα Η.Α.Ε. και το Μπαχρέϊν, ενώ επιδιώκεται να συµβεί το ίδιο µε τη Σαουδική Αραβία…
– Αίγυπτος: Η µεγάλη αυτή σε πληθυσµό και σε έκταση χώρα έχει σύνορα µε το Ισραήλ και επί Νάσερ θέλησε να το ταπεινώσει. Ταπεινώθηκε η ίδια και σύρθηκε σε συµφωνίες µαζί του. Από καιρό δεν αποτελεί κίνδυνο για το Ισραήλ.
– Τουρκία: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει µε βαρύτατες εκφράσεις το Ισραήλ και τους εκ µέρους του φόνους χιλιάδων αµάχων Παλαιστινίων. Αλλά στην πράξη παραµένει αδρανής. Γνωρίζει την ισχύ του Ισραήλ και το ότι για τις ΗΠΑ έναντι του µεγέθους της Τουρκίας και όσων αυτό συνεπάγεται µετράει περισσότερο η οικονοµική ισχύς του λόµπι των ανά την Υφήλιο Εβραίων.
– Λίβανος: Έχει σχεδόν πλήρως εξουδετερωθεί η Χεζµπολάχ (Κόµµα του Θεού), σιιτική παραστρατιωτική και πολιτική οργάνωση, που δρούσε στη χώρα, αποτελείτο από Σιίτες τροµοκράτες και στηριζόταν οικονοµικά και στρατιωτικά από το Ιράν.
– Υεµένη: Οι αντάρτες – τροµοκράτες Χούθι έχουν σχεδόν εξουδετερωθεί και ο κίνδυνος για το Ισραήλ από αυτούς έχει ελαχιστοποιηθεί.
Συνοπτικά, είναι εντυπωσιακή η εξέλιξη του κράτους του Ισραήλ µέσα σε ογδόντα χρόνια. Στις 29 Νοεµβρίου 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, µε ψήφους 33 (συµπεριλαµβανοµένων αυτών των ΗΠΑ και της ΕΣΣ∆) διαίρεσε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη ένα αραβικό και ένα εβραϊκό και έθεσε υπό διεθνή έλεγχο την Ιερουσαλήµ. Στις 14 Μαΐου 1948 ο σιωνιστής ηγέτης των Εβραίων Μπεν Γκουριόν ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, µε λίγα εδάφη και µικρό εβραϊκό πληθυσµό υπό αµφισβήτηση από τους Άραβες.
Σήµερα καθιστά ντε φάκτο δική του όλη την περιοχή, που κατοικείτο κυρίως από Άραβες Παλαιστινίους, έχει εξουδετερώσει ή ουδετεροποιήσει τους ισλαµιστές εχθρούς του, που επιδίωκαν τον αφανισµό του, αγνοεί τα ψηφίσµατα του ΟΗΕ και την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από διάφορες χώρες, έχει προσαρτήσει τα υψίπεδα Γκολάν και την Ιερουσαλήµ, και έχει πιστό σύµµαχό του τις ΗΠΑ, την, κατά τεκµήριο ισχυρότερη στρατιωτική δύναµη στον κόσµο, που είναι η µόνη ή από τις ελάχιστες χώρες που ενέκριναν και βοήθησαν στην υλοποίηση όλων των ενεργειών του…
Τί είναι αυτό που καθιστά το Ισραήλ ανίκητο και που χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις εφαρµόζει τα σχέδιά του; Πώς έχει κατορθώσει οι ΗΠΑ να το ακολουθούν πιστά σε ό, τι και αν πράξει, να έχει από αυτές την πανάκριβη πιο σύγχρονη τεχνολογία και τις τέλειες εξειδικευµένες υπηρεσίες ώστε να επισηµαίνει σε απόσταση χιλιάδων χιλιοµέτρων και να εξοντώνει εχθρούς του; Πώς µπορεί, παρά τις τεράστιες δαπάνες που απαιτούνται, για να συντηρεί τέτοιας ικανότητας ένοπλες δυνάµεις και υπηρεσίες ασφαλείας, να διατηρεί ανθηρή την οικονοµία του και το νόµισµά του να ισχυροποιείται όλο και περισσότερο έναντι του Ευρώ;
Μια ατελής απάντηση είναι ότι το Ισραήλ τροφοδοτείται οικονοµικά από πανίσχυρους παράγοντες του σιωνιστικού εβραϊσµού, που αποκοµίζουν χρήµατα σε βάρος του υπολοίπου κόσµου. Μια άλλη ανεπαρκής απάντηση είναι ότι εργάζονται αποτελεσµατικά, µε την πεποίθησή ότι είναι ο εκλεκτός και περιούσιος λαός του Θεού. Λέγει η διδασκαλία τους: «Το έθνος του Ισραήλ, που πάσχει θα εγκατασταθεί και πάλι στην αρχαία του κοιτίδα. Τα εξόριστα παιδιά του θα µαζευτούν εκεί από τις τέσσερις γωνιές της γης και θα αρχίσει µια περίοδος ειρήνης και ευτυχίας για όλους τους ανθρώπους, που θα αναγνωρίσουν έτσι την κυριαρχία του Θεού». Είναι λυπηρό ότι δεν υπάρχει ειρήνη στην Αγία Γη.
Το βασικό θέµα πλέον είναι πόσο θα αντέξει η σηµερινή κατάσταση στην Παλαιστίνη και γενικά στη Μέση Ανατολή, που ουσιαστικά προέκυψε µε τη δύναµη των όπλων και του χρήµατος, αλλά χωρίς να εκλείψουν οι πόλεµοι και οι αιµατοχυσίες, και ενώ υποβόσκουν το µίσος και η διάθεση αντιποίνων. Σηµειώνεται ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ προκάλεσε το θρησκευτικό συναίσθηµα των απανταχού Μουσουλµάνων και µε το να περάσει το λόφο του Ναού της Ιερουσαλήµ υπό τη δικαιοδοσία των ισραηλινών Αρχών και µε το να προσβλέπει στην ηµέρα κατά την οποία τα επ’ αυτού τεµένη του Οµάρ και Αλ Ακσά θα καταστραφούν για να ανεγερθεί ο νέος ναός του Σολοµώντα. Είναι γνωστό ότι το τέµενος του Οµάρ είναι ο τρίτος ιερός τόπος των Μουσουλµάνων µετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα.
Ο θρησκευτικός σιωνιστικός φονταµενταλισµός µελών της Κυβέρνησης του Ισραήλ προκαλεί προβλήµατα και στους Χριστιανούς των Αγίων Τόπων και ειδικότερα στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύµων, που δοκιµάζεται από τις επιδιώξεις των κυβερνώντων να εξορίσουν το ποίµνιό του, να καταπατήσουν µε την ανοχή του οι έποικοι εκτάσεις του και να απαλλοτριώσουν έναντι ελαχίστου τιµήµατος την περιουσία του. Οι Χριστιανοί γενικά της Μέσης Ανατολής βρίσκονται, χωρίς την ελάχιστη βοήθεια από τα χριστιανικά κράτη – συµπεριλαµβανοµένων των ΗΠΑ – ανάµεσα στο αβυσσαλέο µίσος των Μουσουλµάνων εναντίον τους και κατά των Εβραίων και στην έναντί τους και κατά των Μουσουλµάνων απάνθρωπη σκληρότητα του Ισραήλ.
Η περιοχή, στην οποία δίδαξε ο Θεάνθρωπος Ιησούς την αγάπη και την ανεκτικότητα, έχει καταστεί τόπος βαναυσότητας, πολέµων και δακρύων.
