Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος, Οικονομολόγος (Harvard), Συγγραφέας των βιβλίων GOOD BY GREECE – HELLO HELLAS & OΡΑΜΑ HELLAS (Εκδόσεις Παπαζήση )
Η πρόσφατη πυραυλική επίθεση της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας στην Οδησσό, «συμπτωματικά» κατά τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Ζελένσκι, θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει τεράστια προβλήματα για τη χώρα μας, αλλά και την παγκόσμια ειρήνη λόγω πιθανής εμπλοκής του ΝΑΤΟ.
Διερωτώμαι, ποιος σοβαρός λόγος ανάγκασε τον κ. Μητσοτάκη να διακινδυνεύσει την προσωπική και εθνική ασφάλεια με αυτήν τη μυστική επίσκεψη εν μέσω πολέμου; Σε τι εξυπηρετούσε την πατρίδα μας η προκλητική πρωτοβουλία του, η οποία μας κατέστησε βασικό στόχο των Ρώσων; Δεδομένης και της πρότερης τραγικής εμπειρίας μας στη Λιβύη; Πρόκειται περί ατομικής πολιτικής φιλοδοξίας ή υψηλής διπλωματικής στρατηγικής για το μέλλον του Ελληνισμού που αγνοούμε;
Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έχει καταδικάσει τη ρωσική εισβολή. Ως μικρό και αδύνατο οικονομικά και στρατιωτικά κράτος, αλλά μεγάλο ιστορικά φιλειρηνικό και πολιτισμένο έθνος, δεν έχουμε κανένα συμφέρον να πρωτοστατούμε σε έναν εμφύλιο, κατά μερικούς, ή ξένο πόλεμο, κατ’ άλλους, ουσιαστικά της Αμερικής και του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας για τη μονοπωλική διατήρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας της παγκόσμιας κυριαρχίας. Με χρήσιμο ηλίθιο, ως Ιφιγένεια, τη φτωχή και διεφθαρμένη Ουκρανία. Θα έπρεπε εξαρχής να διαδραματίσουμε τον παραδοσιακό ρόλο της ισόρροπης, διαιτητικής διαμεσολάβησης για την επίτευξη μιας δίκαιης συμφιλίωσης.
Στη σημερινή διεθνή τάξη των ανταγωνιζόμενων για κυριαρχία και επιρροή χωρών, δίχως παγκόσμια διακυβέρνηση, κάθε εμπνευσμένος ηγέτης εκπροσωπεί τον λαό και προωθεί τα δικά του δίκαια. Διαχρονικό μάθημα από τον πρώτο ιστορικό διεθνώς του πολιτικού ρεαλισμού του Θουκυδίδη. Αν αυτά συγκρούονται με τα συμμαχικά και εταιρικά συμφέροντα, διαφοροποιείται, διαπραγματεύεται και προσαρμόζεται σοφά στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Δεν προβάλλει υπερβολικά το μέγιστο και εθνικά ζημιογόνο χάριν της ματαιοδοξίας του. Στην προκειμένη περίπτωση, συμβιβάζεται με τον περιορισμό της υποστήριξης της αμυνόμενης Ουκρανίας με απεριόριστη ανθρωπιστική βοήθεια και συμπαράσταση του συμπαθούντος ελληνικού λαού. Από σημαιοφόρος, δηλαδή, γίνεται ουραγός.
Από την άλλη πλευρά επιτρέπεται να αποστρατικοποιούμε τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τα οποία κινδυνεύουν άμεσα από την επιθετική αναθεωρητική Τουρκία, υπακούοντας υποτελικά στις ξένες εντολές των προστατών και δανειστών μας; Ειδικά όταν κάποια απ’ αυτά τα όπλα δολοφονούν ρωσόφωνους ομογενείς μας; Εκτός και αν τα δωρίζουμε φοβικά για να κατευνάσουμε εμμέσως και κρυφίως, επίσης, τον σουλτάνο κατακτητή Ερντογάν.
Ξέρουμε ότι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ δεν εγγυώνται τη δική μας εδαφική ακεραιότητα. Προτιμούν την παράνομη Τουρκία, εξισώνοντας πάντα το θύμα με τον θύτη. Εμείς, παραδόξως, συνεχίζουμε να προσδοκούμε αφελώς ότι θα μας ανταμείψουν διαφορετικά τη δεδομένη στιγμή για την ξενόδουλη συμπεριφορά μας.
Τελικά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του Ελληνισμού; Η ορθόδοξη Ρωσία ή η μουσουλμανική Τουρκία; Γιατί έχουμε κηρύξει τον πόλεμο ενάντια στη φιλική Ρωσία και όχι κατά της εχθρικής Τουρκίας; Η Τουρκία ή η Ρωσία έχει καταλάβει τη μισή Κύπρο, διεκδικεί το μισό Αιγαίο και τη Θράκη, και μας απειλεί με casus belli για την άσκηση των νόμιμων θαλάσσιων δικαιωμάτων μας; Πώς δικαιολογούνται οι ρωσικές κυρώσεις και τα τουρκικά δώρα; Απορίας άξια αυτή η παρανοϊκή στάση μας. Εντελώς ζημιογόνα για την επιβίωση του Ελληνισμού. Πώς εξηγείται η κυβέρνησή μας να ενδιαφέρεται τόσο για τον ουκρανικό λαό, αλλά να εγκαταλείπει τον αδελφό κυπριακό και την αρχαία ρωσόφωνη ελληνική κοινότητα της Κριμαίας; Υπάρχει σπουδαιότερη αρχή, αξία, διεθνές δίκαιο και συνταγματικό καθήκον, που επαγγελλόμαστε ότι ακολουθούμε ευλαβικά, από την αλληλεγγύη προς τους αδελφούς μας; Γιατί ενισχύουμε τη ρωσο-τουρκική συμμαχία για πρώτη φορά δύο παραδοσιακών αντιπάλων εναντίον μας;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν πρέπει να ξεχνούμε τους Κριμαϊκους πολέμους του 19ου και 20ου αιώνα που συντέλεσαν στη Μικρασιατική Καταστροφή.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφαιρεί φίλους και να προσθέτει εχθρούς, εξαιτίας μιας υστερικής ρωσοφοβίας των Αμερικανών. Καλές οι αξίες, οι αρχές και το διεθνές δίκαιο, για όλα τα οποία φροντίζουν ο ΟΗΕ και τα διεθνή δικαστήρια. Στη ζούγκλα των διεθνών σχέσεων όμως κυριαρχεί το εθνικό συμφέρον των κρατών και όχι τα ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν είναι αναγκαίο να έχουμε τους ίδιους εχθρούς με τους φίλους μας Αμερικανούς.
Τα σύνορα είναι απαραβίαστα βάσει των διεθνών συνθηκών, που κατοχυρώνουν την κυριαρχία, ελευθερία και ανεξαρτησία των κρατών. Εξίσου σεβαστά όμως είναι και τα δικαιώματα διαφορετικών εθνοτικών μειονοτήτων εντός πολυεθνικών χωρών. Δίχως το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης δεν θα διαλυόταν η οθωμανική αυτοκρατορία και δεν θα υπήρχε σήμερα το ελληνικό κράτος.
Θα ήταν σκόπιμο, συνεπώς, η ρωσο-ουκρανική διένεξη να προσεγγιστεί και από αυτό το πρίσμα. Μήπως βρεθεί έτσι μια συμβιβαστική λύση ανάμεσα σε δύο αδελφικούς λαούς που χώρισε η παρακμάζουσα Δύση. Η Ελλάδα, ως πολιτισμικά και θρησκευτικά συγγενής, δεν πρέπει να δωρίσει αυτόν τον ρόλο στην αμαρτωλή Τουρκία.
Και αν είναι δύσκολο για το παγιδευμένο αποκλειστικά στη Δύση πολιτικό μας σύστημα, ας συνεργαστεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης με τον Πάπα για την πολυπόθητη αυτή ανθρώπινη ειρήνευση. Η οποία θα μας απαλλάξει όχι μόνον από το δυσβάστακτο οικονομικό κόστος, αλλά και το άγχος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, που θα επιφέρει την πυρηνική καταστροφή του πλανήτη μας. Αυτόν που θα έπρεπε όλοι ενωμένοι, αντί διχασμένοι και κατακερματισμένοι ένεκα του νέου ψυχρού πολέμου, να διασώσουμε από την παρούσα επικίνδυνη κλιματική αλλαγή.
