Γράφει ο Γιώργος Κουμουτσάκος, βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών Ν.Δ.
Στην πρόσφατη Σύνοδο στη Μαδρίτη, το ΝΑΤΟ με το νέο στρατηγικό δόγμα που υιοθέτησε όσο και με την προοπτική ένταξης δύο παραδοσιακά ουδέτερων χωρών, της Φινλανδίας και της Σουηδίας, απέδειξε ότι αποτελεί απάντηση και ανάχωμα στην επικίνδυνη αναθεωρητική πολιτική του Κρεμλίνου. Αυτή είναι η συμβολή ειρήνης του ΝΑΤΟ και η Ελλάδα, ως μια κατ’ εξοχήν χώρα της σταθερότητας, της ασφάλειας και της ειρήνης, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη από αυτήν την εξέλιξη. Και αυτό γιατί κάθε μήνυμα, κάθε ενέργεια, κάθε συμφωνία κατά της πολιτικής του αναθεωρητισμού, ενισχύει τις ελληνικές θέσεις και έναντι της Τουρκίας.
Όσον αφορά στο μνημόνιο Τουρκίας – Σουηδίας – Φινλανδίας, αυτό είναι αποτέλεσμα τριμερούς διαπραγμάτευσης που προκάλεσε ο τουρκικός εκβιασμός. Όμως, ο εμπνευστής του «εκβιασμού», ο Tούρκος Πρόεδρος, έφυγε με πολύ λιγότερα από αυτά που σχεδίαζε, προσδοκούσε και ήθελε. Τα κέρδη του υπήρξαν περιορισμένα και αμφίβολο εάν θα υλοποιηθούν. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι αυτά τα, έστω περιορισμένα κέρδη από τη Σουηδία και τη Φινλανδία, είναι σε βάρος της Ελλάδας. Θέλω να τονίσω ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος». Δηλαδή, ό,τι κερδίζει η Τουρκία δεν το χάνει αυτομάτως η Ελλάδα. Για παράδειγμα, τα ζητήματα που σχετίζονται με την παρουσία Κούρδων αντικαθεστωτικών στη Σουηδία.
Σχετικά με την άρση του εμπάργκο σουηδικών όπλων προς την Τουρκία, έχω τρεις επισημάνσεις:
• Το εμπάργκο όπλων είχε συνδεθεί με τις εξελίξεις στη Συρία και όχι με κάποιο άλλο θέμα ελληνικού ενδιαφέροντος.
• Η ποσότητα του αμυντικού υλικού που προμηθεύεται η Τουρκία από τις χώρες αυτές, είναι περιορισμένο και, από μόνο του, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά στην ισορροπία ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ειδικά μετά τις τελευταίες ιστορικές αποφάσεις ενίσχυσης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας με τα ραφάλ, τις φρεγάτες και άλλες προμήθειες.
• Η Σουηδία και η Φινλανδία, εφ’ όσον υπάρξει άλλη ευρωπαϊκή πολιτική έναντι της Τουρκίας, είναι υποχρεωμένες να ακολουθήσουν. Θυμίζω εδώ ότι ο πρόεδρος του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ, λίγες μέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, υποστήριξε την απόψη ότι εφ’ όσον η Τουρκία συνεχίσει την ίδια πολιτική αναθεωρητισμού, επικίνδυνων προκλήσεων και παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, θα πρέπει η Ευρώπη να επιβάλει εμπάργκο όπλων σε αυτή τη χώρα.
Έχουμε λοιπόν, μπροστά μας πολύ και ενδιαφέροντα δρόμο να διανύσουμε. Τίποτα δεν τελείωσε. Τίποτα δεν κρίθηκε οριστικά. Τίποτα δεν είναι όπως παραμορφωτικά παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όσον αφορά στο θέμα των πιθανών ανταλλαγμάτων που μπορεί να διεκδίκησε από τον Πρόεδρο Μπάιντεν ο Ερντογάν, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς όλους, ότι αυτά ανοίγουν μόνον τη συζήτηση για πιθανό εκσυγχρονισμό και αγορά αεροσκαφών F16 από την Τουρκία, δεν την κλείνουν. Η συζήτηση δεν είναι, ούτε συμφωνία, ούτε απόφαση βέβαια. Η Αμερική είναι μια χώρα με «δεμένο» πολιτικό σύστημα, που μόνον η σύμφωνη γνώμη του Προέδρου δεν αρκεί για να ληφθεί η τελική απόφαση. Κάθε συζήτηση περί εξοπλισμών οριστικοποιείται πάντα και μόνον στο Κογκρέσο. Στο Κογκρέσο όμως η Τουρκία αντιμετωπίζεται ως ιδιαίτερα προβληματικός σύμμαχος, με βαθιά προβληματική δημοκρατία. Ήδη, οι αντιδράσεις είναι διακομματικές και εντονότατες.
Τέλος, το ζήτημα της άμυνας των νησιών μας και γιατί ο Ερντογάν δεν τόλμησε να το θέσει στη Μαδρίτη.
Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η Τουρκία ακολουθεί, με επιμονή, μια σαφώς αναθεωρητική στρατηγική. Μια στρατηγική βασισμένη σε έωλα επιχειρήματα, αμφισβήτηση, ακόμα και παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των Συνθηκών.
Προκλητική έκφραση αυτής της στρατηγικής είναι η απολύτως αθεμελίωτη απαίτηση να αποστρατικοποιηθούν ελληνικά νησιά, και μάλιστα ως προϋπόθεση για την αναγνώριση της κυριαρχίας τους.
Πώς θα τολμούσε ο Ερντογάν να θέσει κάτι τέτοιο, σε μια σοβαρή σύνοδο κορυφής, όταν μόνο λίγες μέρες πριν, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και ο αντιπρόεδρος Φουάτ Οκτάι έκαναν δηλώσεις που υπηρετούν τη λογική του «ζωτικού χώρου»; Δηλώσεις που παραπέμπουν στις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας και στις αναθεωρητικές δηλώσεις του Πούτιν πριν εισβάλει στην Ουκρανία.
Η Τουρκία δεν μπορούσε, μετά από τέτοιες δηλώσεις, να απαιτήσει αφοπλισμό εδάφους ενός σύμμαχου κράτους που η ίδια η Τουρκία, με την πολιτική της, έχει μετατρέψει σε αντίπαλο.
Αυτές οι τουρκικές δηλώσεις ήταν το καλύτερο δώρο για τις ελληνικές θέσεις. Τέτοιες δηλώσεις σε συνδυασμό με το casus belli και την τέταρτη στρατιά του Αιγαίου απέναντι, δείχνουν και επιβεβαιώνουν γιατί η Ελλάδα έχει χρέος να κρατά τα νησιά της οπλισμένα σαν «αστακούς».
