Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης
• Πρώην Αρχισυντάκτης – ∆ιευθυντής – Αρθρογράφος – Aναλυτής στην κυπριακή εφηµερίδα «Η Σηµερινή»
• ΜΑ στις ∆ιεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστηµίου Λευκωσίας
• Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής ∆ηµοσιογραφίας της Lille – Université Catholique de Lille – France.
Στις 11 Νοεµβρίου 2002, ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, παρέδωσε στους Έλληνες και στους Τούρκους της Κύπρου και στις τρεις εγγυήτριες δυνάµεις -Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία- το Σχέδιο Ανάν Ι, για την
επίλυση του Κυπριακού. Στις 16 Νοεµβρίου πραγµατοποιήθηκε στο Λευκόθεο στάδιο, στη Λευκωσία, ογκωδέστατη συγκέντρωση πολιτών, µετά από πρόσκληση της Κίνησης Πολιτών εναντίον του Σχεδίου Ανάν. Ήταν η φρενιτιώδης αρχή και το ένστικτο εθνικής και βιολογικής επιβίωσης των Ελλήνων, που ολοπρόθυµα στρατεύτηκαν για να απορριφθεί ένα σχέδιο, το οποίο θα παρέδιδε την Κυπριακή ∆ηµοκρατία αύτανδρη σε µια νέα τουρκοκρατία.
Επικεφαλής της Κίνησης ήταν ο Άντης Χριστοφορίδης, µε την υποστήριξη πλειάδας νέων επιστηµόνων όπως ο Αχιλλέας Αιµιλιανίδης, ο Γιώργος Κέντας, ο Μιχάλης Κοντός και πάρα πολλοί άλλοι. Το Συγκρότηµα ∆ΙΑΣ, µε εµπροσθοφυλακή την εφηµερίδα «Σηµερινή», της οποίας ήµουνα αρχισυντάκτης, και το Ράδιο Πρώτο µε τον Λάζαρο Μαύρο όπως και η τηλεόραση SIGMA, υπό την καθοδήγηση και ακούραστη ενθάρρυνση του διευθυντή µας, Κώστα Ν. Χατζηκωστή, αναλάβαµε να διαφωτίσουµε, να εξηγήσουµε και να επιχειρηµατολογήσουµε γιατί το σχέδιο έπρεπε να απορριφθεί, αφού, διά της υπογραφής µας, θα νοµιµοποιούσε την τουρκοποίηση της Κύπρου.
Βεβαίως υπήρχαν και οι θιασώτες του σχεδίου, οι οποίοι υποστήριζαν ότι δεν έπρεπε να χάσουµε την ευκαιρία να επιλύσουµε το Κυπριακό. Η άποψη όσων τάχθηκαν υπέρ του «ναι» ήταν κατανοητή και δηµοκρατικά σεβαστή. Τι να πει, όµως, κανείς για την εκβιαστική, εκφοβιστική, απειλητική συµπεριφορά Κυπρίων και Ελλήνων πολιτικών; Θυµόµαστε και δεν ξεχνούµε: Τον Ν. Αναστασιάδη, που καθηµερινά εκβίαζε, εκφόβιζε και απειλούσε, ακόµα και µετά την απόρριψη του σχεδίου, ότι θα µας το φέρει και θα µας το επιβάλει. Θυµόµαστε και δεν ξεχνούµε τον Γ. Κασουλίδη, που µας απειλούσε µε «Μικρασιατική Καταστροφή». Θυµόµαστε και δεν ξεχνούµε τον Γλ. Κληρίδη που, ένδακρυς, ορκιζόταν στο Ιερό Ευαγγέλιο ότι προτιµούσε να πεθάνει παρά να δει το σχέδιο να απορρίπτεται. Θυµόµαστε και δεν ξεχνούµε εκβιασµούς από Έλληνες πολιτικούς, που επέµεναν να αποδεχθούµε ένα σχέδιο που κάθε λέξη, πρόταση και παράγραφός του επιδεχόταν παντοειδείς ερµηνείες και παρερµηνείες.
Παρατηρήθηκε, έτσι, το πρωτοφανές και συγκλονιστικό φαινόµενο: Οι πολίτες, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τάχθηκαν εναντίον του σχεδίου και σχεδόν όλα τα κόµµατα τάχθηκαν υπέρ. Οι πολίτες αντιλήφθηκαν πριν από τους πολιτικούς τα εξής φοβερά: Το Σχέδιο Ανάν, ως µοντέλο λύσης, δεν είχε εφαρµοστεί πουθενά στον κόσµο, ούτε και υπήρχε ως θεωρητική πρόταση σε κανένα βιβλίο. Η Κυπριακή ∆ηµοκρατία, διεθνώς αναγνωρισµένη και έτοιµη να ενταχθεί στην ΕΕ, θα διαλυόταν και στη θέση της θα καθιδρυόταν η «Ενωµένη Κυπριακή ∆ηµοκρατία». Αργότερα, στο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – κατοχικού Έρογλου, θα ονοµαζόταν «Ενωµένη Κυπριακή Οµοσπονδία», που θα προέκυπτε από χωριστά και ταυτόχρονα δηµοψηφίσµατα. Η νέα κρατική οντότητα δεν θα ήταν µετεξέλιξη της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας, που θα µετατρεπόταν σε τουρκικό προτεκτοράτο.
Ο διεθνώς αναγνωρισµένος Πρόεδρος της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας εξισούτο προς τον κατοχικό ηγέτη ενός ανύπαρκτου κράτους. Νοµιµοποιούνταν αναδροµικά όλες οι παράνοµες πράξεις εκτελεστικής, νοµοθετικής και δικαστικής φύσης του ψευδοκράτους. Η διεθνής εκπροσώπηση των συνιστώντων κρατών εξαρτιόταν από τη συναίνεσή τους. Οι πρόνοιες του σχεδίου δεν µπορούσαν να τροποποιηθούν αν παρετηρείτο δυσλειτουργία. Το νέο κράτος θα κυβερνάτο από εξαµελές προεδρικό συµβούλιο. Το δικαίωµα βέτο ήταν απεριόριστο και επεκτεινόταν σε όλα τα θέµατα. Θα υπήρχαν τρεις κυβερνήσεις και τέσσερα Κοινοβούλια: Οµοσπονδιακή Γερουσία και Βουλή και Κοινοβούλια των δύο συνιστώντων κρατών καθώς και τρεις αστυνοµικές δυνάµεις και τρεις δηµόσιες υπηρεσίες. Η συντήρηση αυτού του
υδροκέφαλου µορφώµατος θα επιβάρυνε τους Έλληνες της Κύπρου.
Μια ψήφος Τουρκοκυπρίου ισοδυναµούσε προς οκτώ ψήφους Ελληνοκυπρίων. Το Ανώτατο ∆ικαστήριο και όχι τα εκλεγµένα όργανα του κράτους, θα ήταν το πολιτικό όργανο που θα ασκούσε εκτελεστική και νοµοθετική εξουσία. Ο εποικισµός και η τουρκική εισβολή δεν καταδικάζονταν. Οι περισσότεροι έποικοι νοµιµοποιούνταν, αλλά δεν υπήρχε καµία πρόνοια πώς θα αποχωρούσαν οι υπόλοιποι. Οι πρόσφυγες δεν επέστρεφαν όλοι και έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια και µέσα από απίστευτους περιορισµούς αν θα επέστρεφαν κάποιοι. Η Κύπρος θα αφοπλιζόταν, αλλά οι δύο εγγυήτριες δυνάµεις θα διατηρούσαν στρατιωτικά αποσπάσµατα µε 6.000 άνδρες και η Βρετανία όλα τα στρατεύµατα και τις βάσεις της.
Ο πνευµατικός πατέρας αυτής της πολιτειακής τερατουργίας και αυτού του πρωτοφανούς τραγέλαφου ήταν ο λόρδος Χάνεϊ, που µας απείλησε ότι θα µας φέρνει το σχέδιο ξανά και ξανά µέχρι να το επιβάλει. Αυτό ήταν αποτέλεσµα των συνοµιλιών Κληρίδη – Ντενκτάς, µε τη συνεπικουρία των Μαρκίδη, Βασιλείου και τη συναίνεση της Αθήνας. Το Σχέδιο Ανάν ήταν η πλήρης ικανοποίηση των τουρκικών αξιώσεων, των βρετανικών επιδιώξεων και των αµερικανικών βλέψεων στην Ανατ. Μεσόγειο.
Είπαν: Μεχµέτ Αλί Μπιράντ, γνωστός Τούρκος δηµοσιογράφος: «Αν ήµουν Έλληνας, δεν θα συµφωνούσα σε λύση του Κυπριακού δέκα µέρες πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ».
Στέφανος Μάνος: «Ζουρλοµανδίας».
∆ηµήτρης Τσάτσος: «Μόνο ένας παράφρων θα µπορούσε να συντάξει το σχέδιο Ανάν».
Ευάγγελος Βενιζέλος: «Τέρας. Είναι θέµα δύο λεπτών να το ξετινάξεις από πλευράς συνταγµατικού, διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου».
Τα Ηνωµένα Έθνη ποδοπάτησαν τα περί Κύπρου ψηφίσµατα και παραβίασαν τον Καταστατικό Χάρτη τους. Ο ΓΓ του ΟΗΕ ξέφυγε από το γράµµα και το πνεύµα του ρόλου του µε την ανοχή Αθήνας και Λευκωσίας. Βρετανία, ΗΠΑ και ΕΕ επιδίωκαν άµεση λύση του Κυπριακού ικανοποιώντας όλες τις τουρκικές αξιώσεις.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, στις 7/4/2004, Μεγάλη Πέµπτη, σε διάγγελµά του, διασάλπισε: «Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισµένο. ∆εν θα παραδώσω ‘’κοινότητα’’ χωρίς δικαίωµα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεµόνα». Ο Τάσσος είχε µία, µοναδική και ιστορική ευκαιρία: Να θάψει οριστικά το σχέδιο Ανάν, µετά το βροντερό ΟΧΙ του 76%, να ανατρέψει όλη την µέχρι τότε ολέθρια στρατηγική της ελληνικής πλευράς και να αναδειχθεί σε Εθνάρχη. ∆εν αξιοποίησε το ΟΧΙ.
Προτίµησε να ενεργήσει ως πολιτικάντης, που σκεφτόταν τις εκλογές του 2008. Μια είναι η αµάχητη πραγµατικότητα: Το 2004, οι πολίτες διέσωσαν την Κυπριακή ∆ηµοκρατία από τη διάλυση και κατάλυσή της. ΟΧΙ οι πολιτικοί, οι οποίοι µέχρι σήµερα απεργάζονται την τουρκοποίησή της διά της αγγλοτουρκοδιζωνικής τερατουργίας. Εµφανώς δεν καταλαβαίνουν όσα λέγει ο Ν. Σαρρής: «Η διζωνική δεν αποτελεί επανένωση της Κύπρου, αλλά θα σηµάνει την οιονεί Ένωση µε την Τουρκία, τη µετατροπή της σε ένα οικτρό προτεκτοράτο της Τουρκίας!».
Ακούτε, διζωνικέ Πρόεδρε Χριστοδουλίδη;
