Με την γνωστή ταινία «Η Επέλαση των Βαρβάρων» (γαλλικά: Les Invasions barbares) επιστρέφουν οι αγαπημένες προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης του Μ.Ε.Ο., μίας σεξουαλική κωμωδία-δράμα του 2003, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ντενίς Αρκάν, με πρωταγωνιστές τους Ρεμί Ζιράρ, Στεφάν Ρουσσώ και Μαρί-Ζοζέ Κροζ.
Η ταινία θα προβληθεί στη μεγάλη οθόνη του Μορφωτικού και Εξωραϊστικού Ομίλου Νέου Ψυχικού, την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026, στις 20:30 με ελεύθερη είσοδο.
Η ταινία είναι συνέχεια της ταινίας του Αρκάν του 1986, «Η Παρακμή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας», συνεχίζοντας την ιστορία του χαρακτήρα Ρεμί, ενός γυναικά καθηγητή ιστορίας που τώρα είναι σε τελικό στάδιο με καρκίνο.
Η συνέχεια ήταν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας επιθυμίας του Αρκάν να κάνει μια ταινία για έναν χαρακτήρα που βρίσκεται κοντά στον θάνατο, ενσωματώνοντας επίσης μια απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η παραγωγή έγινε από εταιρείες από τον Καναδά και τη Γαλλία και γυρίστηκε κυρίως στο Μόντρεαλ, χρησιμοποιώντας επίσης ένα πρώην νοσοκομείο και μια ιδιοκτησία κοντά στη λίμνη Μεφραμαγκόγκ.
Η ταινία έλαβε θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και έγινε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές επιτυχίες του Αρκάν. Αποτέλεσε, επίσης, την πρώτη καναδική ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, στα 76α Βραβεία Όσκαρ το 2004. Επίσης, απέσπασε βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2003, όπως τα βραβεία Καλύτερου Σεναρίου και Γυναικείας Ερμηνείας (Marie-Josée Croze), έξι βραβεία Genie, συμπεριλαμβανομένου του της Καλύτερης Ταινίας, και τρία βραβεία César (Καλύτερης Ταινίας).
Οι Βαρβαρικές Εισβολές ακολουθήθηκαν από τις θεματικά συνδεδεμένες «Ημέρες του Σκότους» το 2007 και την «Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας» το 2018.
Λίγα λόγια για την ταινία
Δεκαεπτά χρόνια μετά τα γεγονότα της «Παρακμής της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας», ο Ρεμί, πρώην χαρισματικός, ηδονιστής και προκλητικός πανεπιστημιακός, βρίσκεται αντιμέτωπος με το τέλος της ζωής του, πάσχοντας από καρκίνο σε τελικό στάδιο. Ο γιος του, Σεμπαστιάν, με τον οποίο είχε αποξενωθεί, επιστρέφει από το Λονδίνο στον Καναδά για να τον βοηθήσει στις τελευταίες του στιγμές, επανενώνοντας την παλιά παρέα φίλων και ακαδημαϊκών του πατέρα του.
Ο άρρωστος Ρεμί, συμφιλιώνεται με τον απόμακρο γιο του, ο οποίος συγκεντρώνει κοντά στον πατέρα του αγαπημένους παλιούς φίλους και προσπαθεί να κάνει τις τελευταίες μέρες του όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες. Αρκετό χιούμορ και λίγη πίκρα σε αυτό τον άκρως συγκινητικό απολογισμό της γενιάς του ’60, με όλη την παλια παρέα.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Ρεμί και τον Σεμπαστιάν συμπυκνώνει τη μετάβαση από τα ιδανικά της δεκαετίας του ’60, σεξουαλική απελευθέρωση, πολιτική στράτευση, συλλογικά οράματα, σε έναν ψυχρότερο, τεχνοκρατικό και οικονομικά προσανατολισμένο κόσμο.
Με οξύ χιούμορ, συγκίνηση και στοχαστική διάθεση, οι Βαρβαρικές Εισβολές παρακολουθούν τις τελευταίες συναντήσεις, συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μιας παρέας που βλέπει τις ιδέες της να δοκιμάζονται από τον χρόνο, την ιστορία και τον θάνατο.
Οι χαρακτήρες κουβαλούν τις διαψεύσεις των μεγάλων ιδεολογιών, σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και τις παγκόσμιες κρίσεις των αρχών του 21ου αιώνα. Ο σκηνοθέτης ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στη σάτιρα και τη συγκίνηση, δημιουργώντας ένα φιλμ βαθιά ανθρώπινο, που γελά με τις αυταπάτες του παρελθόντος χωρίς να τις ακυρώνει.
Αντί να βυθίζεται στη μελοδραματικότητα, η ταινία αντιμετωπίζει το τέλος με ειλικρίνεια, ειρωνεία και ανθρωπιά. Ο θάνατος γίνεται αφορμή για επανασυνδέσεις, εξομολογήσεις και μια τελευταία, έντονη ματιά στη ζωή.
Η ταινία του Ντενίς Αρκάν είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα οικογενειακό δράμα· αποτελεί έναν απολογισμό μιας ολόκληρης γενιάς και ταυτόχρονα έναν διάλογο με τον σύγχρονο κόσμο.
Η ταινία πραγματεύεται τη φιλία, τη συμφιλίωση, την ευθανασία, την παρακμή των ιδεολογιών του 20ού αιώνα και τη σύγκρουση μεταξύ των γενεών.
Οι Βαρβαρικές Εισβολές είναι μια ταινία για το πέρασμα του χρόνου, τη συμφιλίωση και το τίμημα των επιλογών μας, ένα έργο ώριμο, ευφυές και συγκινητικό, που συνομιλεί τόσο με το παρελθόν όσο και με το παρόν του θεατή.
Ο σκηνοθετης Ντενις Αρκαν για την ταινια
Έγραψα το σενάριο στη διάρκεια των δυο τελευταίων χρόνων. Είναι ένα θέμα που με απασχολούσε καιρό, αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να του δώσω μια μορφή που να με ικανοποιεί. Κατέληγα πάντα με σενάρια πένθιμα και καταθλιπτικά. Ώσπου μου ήρθε η ιδέα να ξαναχρησιμοποιήσω τους ήρωες της «Παρακμή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας». Το χιούμορ ο κυνισμός και το πνεύμα τους μου επέτρεψαν να χειριστώ το θέμα με μια ελαφρότητα που μ’ ευχαριστούσε.
Ευτυχώς όλοι οι ηθοποιοί ήταν εκεί, διαθέσιμοι, κι είχαν όλοι όρεξη να ξαναζήσουν μια νέα περιπέτεια. Προφανώς ο χρόνος είχε κάνει τη δουλειά του κι η ατμόσφαιρα είχε γίνει πιο σοβαρή, οι προθεσμίες της ζωής πιο αναπόφευκτες. Είχε σημάνει η ώρα της αποτίμησης. Ο Ρεμί είναι πεπεισμένος ότι εισερχόμαστε στην εποχή των βαρβάρων. Πιστεύει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός, αυτός που γεννήθηκε από τον Δάντη και τον Montaigne πρόκειται να εκλείψει. Για ‘κείνον το σημαντικό είναι να διασωθούν τα έγγραφα, όπως το Μεσαίωνα. Αυτός θα είναι ο ρόλος της Ναταλί, που θα κληρονομήσει τη βιβλιοθήκη του.
Τώρα η αμερικανική αυτοκρατορία είναι η απόλυτη κυρίαρχος του κόσμου. Έτσι ο κόσμος θα πρέπει να αποκρούσει διαρκώς τις επιθέσεις των βαρβάρων που θα είναι ασταμάτητες. Η 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν η πρώτη από αυτές τις επιθέσεις, η οποία κατάφερε ν’ αγγίξει την καρδιά της αυτοκρατορίας. Είναι προφανές ότι θ’ ακολουθήσουν κι άλλες.
Αισθάνομαι ολοένα πιο μετέωρος σε σχέση με την κοινωνία που με περιβάλει. Φαντάζομαι ότι αυτό είναι το πιο συνηθισμένο δείγμα των γηρατειών. Η συνεχόμενη επιτάχυνση της ζωής και η οχλαγωγία της δημοσιογραφίας με απωθούν. Οι ταινίες που κατασκευάζονται σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές δε μ’ ενδιαφέρουν πολύ. Αγαπώ τους διαλόγους και τους ηθοποιούς.
Αισθάνομαι ότι οι χώρες θα εκλείψουν. Για τις μελλοντικές γενιές τα σύνορα θα έχουν την τάση να εκλείψουν. Ο γιος του Ρεμί έχει ήδη φτάσει σ’ αυτό το σημείο. Θα υπάρχουν οι αμερικανοί πολίτες και οι υπόλοιποι. Από την οπτική γωνία της Ουάσινγκτον, οι Γάλλοι, οι Βούλγαροι ή οι Ιάπωνες είναι όλοι το ίδιο. Όλοι βάρβαροι.
Ντενίς Αρκάν (Denys Arcand)
Ειδήσεις από τον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού στο amarysia.gr
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
