Μερικά γεγονότα της καθημερινότητάς μας, όταν αποτυπώνουν κοινωνικές στρεβλώσεις, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και συνακόλουθα αναστοχασμού. Ένα από αυτά είναι η επίθεση (λεκτική – σωματική) που δέχτηκε από μερίδα συνδικαλιστών ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, προσερχόμενος στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας στις 19/2/2026.
Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Καταρχάς, να υπενθυμίσουμε μερικούς βασικούς κανόνες κοινωνικής συμβίωσης στο πλαίσιο της δημοκρατικής λογικής: 1. Δικαίωμα κριτικής στον οποιονδήποτε πολιτικό έχει ο κάθε πολίτης. Συνεπώς οι παρευρισκόμενοι συνδικαλιστές (νοσοκόμοι – γιατροί) είχαν κάθε λόγο να προβάλουν τις απόψεις τους, την αμφισβήτησή τους στο έργο της Κυβέρνησης. 2. Ο εκάστοτε υπουργός έχει το δικαίωμα να προσέρχεται ακωλύτως σε χώρους του Δημοσίου. Κανείς συνδικαλιστής δεν δικαιούται με το πρόσχημα της διαμαρτυρίας να εμποδίζει την πρόσβαση ενός υπουργού στις Κρατικές Υπηρεσίες. 3. Η όποια κριτική στο πρόσωπο του πολιτικού οφείλει να είναι κόσμια και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μετέρχεται βίας.
«Πολύ αρνητική κατάσταση»
Οι εικόνες που παρακολουθήσαμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες εκφράζουν μία πολύ αρνητική κατάσταση και παραπέμπουν σε αντίστοιχα γεγονότα εναντίον του αείμνηστου υπουργού του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρου Πάγκαλου αλλά και του σημερινού αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη. Τίθεται όμως το ερώτημα: Άδραξαν την ευκαιρία τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ως όφειλαν για λόγους δημοκρατικής ηθικής, να καταδικάσουν αυτή τη βίαιη πράξη;
Ας παρακολουθήσουμε αποσπάσματα των ανακοινώσεών τους. Αρχικά του ΚΚΕ: «Η μαζική συγκέντρωση γιατρών και νοσηλευτών και άλλων εργαζομένων […] ήταν απόλυτα δίκαιη, γιατί δίκαια ήταν τα αιτήματά τους […]. Την αγανάκτηση των υγειονομικών και του λαού της περιοχής […] έχει προκαλέσει η κατάσταση που επικρατεί στο συγκεκριμένο Νοσοκομείο […]. Οι υγειονομικοί και τα σωματεία τους, με τις δυνάμεις του ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή, θα είναι πάντα εκεί, για να “χαλάνε” τις στημένες φιέστες […]
Ύστερα του ΣΥΡΙΖΑ: «Για πολλοστή φορά, ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, μετατράπηκε σε θλιβερό πρωταγωνιστή σκηνικών αστυνομικής βίας εναντίον γιατρών και νοσηλευτών, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Νοσοκομείο της Νίκαιας. […]. Οι εικόνες με τους αστυνομικούς που χτυπούν τους εργαζόμενους στην είσοδο του νοσοκομείου αποτελούν ντροπή όχι μόνο για τον υπουργό, αλλά για την κυβέρνηση[…]». Κατόπιν της Νέας Αριστεράς: «Όταν οι υγειονομικοί ζητούν ενίσχυση, η κυβέρνηση στέλνει ΜΑΤ και συλλαμβάνει γιατρούς»[…].
Τέλος το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε: «Είναι δεδομένο ότι οι προπηλακισμοί δεν είναι ποτέ λύση και προφανώς ο υπουργός, […] εκλεγμένης κυβέρνησης, πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο νοσοκομείο ή οπουδήποτε πηγαίνει. Είναι πολλές οι διαφωνίες μας με τον κ. Γεωργιάδη. Χαοτικές».
«Αναντίρρητα καταδικαστέα»
Ατυχώς, όπως διαπιστώνει ο κριτικός αναγνώστης, οι σχετικές δημοσιεύσεις των κομμάτων, αντί να εστιάσουν στη συγκεκριμένη βιαιότητα, να τη στηλιτεύσουν και να αναδείξουν τη σπουδαιότητα του σεβασμού της κάθε προσωπικότητας, βρήκαν την ευκαιρία να ασκήσουν κριτική στον υπουργό Υγείας –πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν σε άλλο χρόνο-, υποβαθμίζοντας ουσιαστικά τη σημασία της εν λόγω παραβατικής συμπεριφοράς μερίδας εργαζομένων.
Όσο αναγκαία, αξιόπιστη και σεβαστή και αν είναι η κριτική που ασκείται από την αντιπολίτευση στο πρόσωπο του υπουργού και της κυβέρνησης, δεν αναδεικνύεται η σοβαρότητα του συμβάντος, δηλαδή ο προπηλακισμός ενός συνανθρώπου μας, με εξαίρεση τη δήλωση του κ. Τσουκαλά του ΠΑΣΟΚ –που όμως και αυτή δεν λησμονεί ακαίρως να υπογραμμίσει τις «χαοτικές» διαφορές με τον υπουργό.
Ουσιαστικά, οι δηλώσεις αυτές δεν καταδικάζουν εμφανώς τη συγκεκριμένη αντιπολιτισμική ενέργεια. Έστω και αν αποδεχτούμε καλοπροαίρετα τις ευθύνες του υπουργού για την κατάσταση του Νοσοκομείου της Νίκαιας, δικαιολογείται αυτή η έκνομη συμπεριφορά; Ποιο μήνυμα υπολανθάνει στις ανακοινώσεις των κομμάτων, αν όχι ότι όποιος έχει το «δίκιο» με το μέρος του, δικαιολογείται να βιαιοπραγεί;
Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες, αλλά το ίδιο δεν κάνουν, τηρουμένων των αναλογιών, σύγχρονοι ηγέτες, όπως οι Πούτιν και Τραμπ για την υπεράσπιση του δικού τους «δίκιου»; Η χρήση κάθε μορφής βίας στην υπηρεσία της διαμαρτυρίας είναι αναντίρρητα καταδικαστέα.
