Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 08/08/2026
ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Μου είπε ένας φίλος προχθές: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ο κόσμος να χαλάει, άνθρωποι να πεθαίνουν από ασφυξία ή από τις φλόγες, σπίτια και περιουσίες να χάνονται και εσύ με τη στήλη σου να απασχολείσαι με την -ας πούμε- εύθυμη πλευρά της ζωής, σχολιάζοντας ειρωνικά πολιτικούς και απλούς ανθρώπους, που τολμούν να γράφουν τη γνώμη τους στα social media ή να αυτοπροβάλλονται με φωτογραφίες τους σ’ αυτά».
Ποιος σου είπε φίλε μου ότι δεν θλίβομαι με αυτά που συμβαίνουν εξαιτίας των πυρκαγιών που βιώνουμε καθημερινά από την τηλεόραση; Φυσικά, ταράζομαι και λυπάμαι πολύ, αλλά η στήλη μου που δημοσιεύεται άπαξ της εβδομάδας και μπορεί να είναι και ανεπίκαιρη κάποτε, δεν θέλω να γίνεται αφορμή για υπενθύμιση αυτών των τραγικών γεγονότων. Εκτός εάν τα γεγονότα αυτά, έχουν αποτελέσει αφορμή για πόντους τηλεθέασης. Τι θέλω να πω;
Είναι τραγικό να βλέπω το πλάνο της σύγκρουσης δυο ελικοπτέρων, που είχε αποτέλεσμα νεκρούς και μάλιστα νέους ανθρώπους. Αλλά παύει να είναι τραγικό, από τη στιγμή που το πλάνο αυτό παίζεται σε όλα τα κανάλια από δυο, τρεις, πέντε και δέκα φορές και μάλιστα συνοδευόμενο από την κατάλληλη δραματική μουσική υπόκρουση, που σημαίνει ότι έχει σκηνοθετηθεί από τους ειδικούς τεχνικούς του καναλιού για να ελκύσει τα συναισθήματά μας και ουσιαστικά να μας επιβάλει τη συμμετοχή στη θλίψη.
Είναι τραγικό να χάνονται νέες ζωές στη μάχη κατά της φωτιάς, νέοι άνθρωποι που είχαν τάξει τη ζωή τους σ’ αυτή τη μάχη. Άνθρωποι, που μόνον οι στενοί συγγενείς τους καταλαβαίνουν έντονα αυτή την απώλεια. Εμείς οι άλλοι, με μπροστάρηδες τα τηλεοπτικά κανάλια που με ασέβεια γεμίζουν τις ώρες τους επαναλαμβάνοντας το ίδιο πλάνο, μπορούμε άραγε να συμμετέχουμε σ’ αυτή τη θλίψη με κάποιες αράδες;
Δηλαδή, φίλε μου, μήπως πρέπει να αισθανόμουν και ένοχος, αν σήμερα δεν είχα γράψει τα παραπάνω; Ή θα έπρεπε να είχα αισθανθεί ενοχή πριν τα γράψω, όταν ύστερα από ένα ζάπινγκ προχθές το βράδυ σε δέκα κανάλια έπεφτα στην ίδια εικόνα και τελικά αναφώνησα – και όχι μόνον εγώ μέσα στο καθιστικό: «Έλεος, δεν πάει άλλο βρε παιδιά».
Διότι δεν είναι ενημέρωση η επανάληψη του ίδιου πλάνου, σε κάθε δελτίο ειδήσεων ή σε κάθε διακοπή της ροής του προγράμματος για να ακουστούν ταυτόχρονα με την εικόνα της σύγκρουσης οι δηλώσεις αξιωματούχων της κυβέρνησης ή εκπροσώπων των κομμάτων της αντιπολίτευσης με τα «υπέρ» και τα «κατά» για την ετοιμότητα του κράτους και τη διαχείριση της κρίσης.
