Φωτογραφήματα [20/10]

«Επ' αφορμής» και… «εξ ευκαιρίας»

Μην κοιτάτε τον τίτλο γιατί δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε. Είναι επιστημονικά επιτεύγματα τα οποία κοινοποιούνται και σε χώρους μέσα στους οποίους απαιτείται να διδάσκεται ο Πολιτισμός, όπως είναι το ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ μιας πόλης.

Επιτεύγματα δι' επιστημόνων εκφερόμενα και περιφερόμενα και εντός της αιθούσης των Δημοτικών Συμβουλίων. «Επ' αφορμής», ακούς κατ' επανάληψη, όπερ τεκμαίρεται πως δεν έτυχε αλλά… πέτυχε!

«Για την οδός Πάτμου» μιλάνε. Για την «ΑΘΜΟΝΟΣ», ωσαύτως. «Εθίχθησαν πολιτικά», πληροφορούν. «Γιούρια στα παγούρια» προτρέπουν. «Θα υπάρξει πλήρη αποκατάσταση» υπόσχονται, τρώγοντας το σίγμα του επιθετικού προσδιορισμού της αποκατάστασης. Ίσως για να κρατηθεί μια πισινή ως προς το πλήρες του εγχειρήματος. Αυτά βεβαίως και άλλα τοιαύτα, «επ' ωφελείας του Δήμου», αν και «αυτό είναι μια εργώδη διαδικασία», έχοντας κατά νου «να συστήσει μια τριμελής επιτροπή», «με σώφρων διαδικασία»!

Όχι, παιδιά. Δεν είναι περισυλλέγματα τούτα τα φρούτα από περιβόλι κακόβουλης φαντασίας. Προέρχονται όλα από τον μπαξέ των δημοτικών συνεδριάσεων του πάλαι ποτέ «Άθμονος» – και μην τον ψάξετε με τούτο το όνομα, διότι κάποτε αυτός ο Δήμος, ο κατοικηθείς από την Κεκροπίδα φυλή, ονομαζόταν Άθμονον ή Αθμόνη. Ο νεωτερισμός, ο οποίος μας προέκυψε στα καλά του καθουμένου, οφείλεται στην ολέθρια σχέση την οποία φαίνεται να έχει η σύγχρονη επιστημοσύνη με τα νι και με τα σίγμα, με τις προθέσεις και τη σύνταξή τους, με τα ρήματα και τις κλίσεις τους και τα λοιπά, και τα λοιπά, δυσνόητα, τα οποία δεν κατάφερε ακόμα να προσεγγίσει αρκούντως, επ' ωφελεία του ελληνικού λαού, εις τον οποίον παρεδόθη μεν η ΕΛΛΗΝΙΣ Γλώσσα, πλην όμως οι Έλληνες, «μόνο να γράφουν τ' όνομά τους κι αυτό τους το ‘μαθαν μισό».

Οι φωτογραφίες μας αυτό φωτογράφουν. Είναι εκεί όπου οι επιγραφοποιοί, ελληνογραφούντες ή μη, το ‘μαθαν μισό το όνομα. Το Marousi επάνω και οι… ΑΓ. ΑΝΑΡΓΗΡΗ (βοήθειά μας) κάτω, δεν χρειάζονται ενίσχυση για να αποδείξουν πως τελικά είμαστε λαός αγραμμάτων και ημιμαθών.

Ολίγα ελληνικά, ολίγα αγγλικά, λίγα περί πολιτικής, όσο πατάει η γάτα κατιτίς για το περιβάλλον, την παιδεία, τον πολιτισμό, τους πόλους της Γης – και πολύ περισσότερα βεβαίως για τους «πώλους» των σταρς. Των αρσενικών, των θηλυκών, των ουδετέρων, που ίσως – ίσως να συγκεντρώνουν και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των Νεοελλήνων.

Εξ αφορμής τούτων των διάχυτων απανταχού πλέον φαινομένων -και επ' ευκαιρία της ύπαρξης των φωτογραφιών στο αρχείο μου- αναφέρομαι σε ένα ΖΗΤΗΜΑ, που θεωρείται από κάποιους, παλιομοδίτες προφανώς, Έλληνες ως μείζον. Το ζήτημα της Γλώσσας μας, ως εργαλείου πασπαρτού που δύναται να ξεκλειδώσει τα πάντα που αφορούν στη Σοφία του Σύμπαντος Κόσμου και ίσως – ίσως και τα πέραν αυτού, αλλά και το κυριότερο για μένα, η Ελληνίς Γλώσσα είναι ένα χρυσό κλειδί το οποίο ανοίγει πόρτες του νου του ανθρώπου. Όταν λοιπόν ακούς κατόχους πανεπιστημιακών πτυχίων να μιλάνε αλαμπουρνέζικα σαν τους αναλφάβητους της δεκαετίας ‘50-‘60 με τις ανεκδοτώδεις ελληνικούρες τους, είναι να λυπάσαι για την κατάντια του επιπέδου της Παιδείας των Ελλήνων. Αυτής που επιβάλλεται από το «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων», προς διοχέτευσή της στα έρμα τα Ελληνόπουλα, διά των βαθμίδων της σχολικής και της ακαδημαϊκής τους… Εκπαίδευσης! Δεν μιλάμε πλέον, όπως γνωρίζουμε καλά οι πάντες, για Παιδεία στα σχολεία μας. Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ προωθείται αρμοδίως. Ασχέτως εάν ο επίσημος φορέας της κράτησε στον τίτλο του τη λέξη «ΠΑΙΔΕΙΑ». Σε λίγο θα πάρει την άγουσα και αυτή, όπως έγινε με τον προσδιορισμό της, ο οποίος τολμούσε να τη θέλει «ΕΘΝΙΚΗ».

 «Επ' αφορμής» λοιπόν, παιδιά, όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου του πλανήτη (εάν αποδίδει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ) δύνανται να ΕΚΠΑΙΔΕΥΘΟΥΝ. Από τα φίδια μέχρι τους ελέφαντες κι από τους παπαγάλους μέχρι τις όρκες. Ζητούμενο λοιπόν της εκπαίδευσης, γενικώς, είναι τα οικονομικά οφέλη. Γι' αυτό και τσιμπήσαμε και κατάπιαμε το δόλωμα μαζί με το αγκίστρι κι αφήσαμε κατά μέρος την Παιδεία, της οποίας ειδοποιός διαφορά είναι το ότι απευθύνεται σε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!

Τώρα εάν επ' ευκαιρία κράξω: «Έλληνες, μάς την πέσανε επικίνδυνα», θα συνδράμω κατά τι στη συνειδητοποίηση της κατρακύλας μας της πνευματικής ή ασχολήθηκα με πολύ ψιλά γράμματα; Έλα, όμως, που σ' αυτά τα ρημάδια είναι το ζουμί!