Πριν λίγα βράδια, καθώς οδηγούσα σε κεντρικό δρόμο γειτονικού δήμου, χρειάστηκε να κάνω απότομο ελιγμό για να αποφύγω τον κυματισμό, εν είδει σημαίας, ενός διαφημιστικού «πανό», του οποίου ο αέρας είχε αποκόψει το ένα σημείο στήριξης σε κολόνα δημοτικού φωτισμού. Η πρώτη σκέψη μου ήταν τι θα μπορούσε να συμβεί εάν εκείνη τη στιγμή δεν οδηγούσα το αυτοκίνητο, αλλά τη μοτοσικλέτα μου. Αμέσως μετά οργίστηκα με τον ασυνείδητο επαγγελματία που βρήκε αυτόν τον τρόπο να διαφημίσει την «πραμάτεια» του, αλλά και με τη δημοτική αρχή που επιτρέπει στον καθένα να κερδοσκοπεί εις βάρος της ασφάλειας των δημοτών, παραβιάζοντας τη διεθνή και ελληνική νομοθεσία. Δυστυχώς, ο συγκεκριμένος Δήμος δεν είναι ο μόνος που κλείνει τα μάτια στην εξόφθαλμη αυτή παρανομία.
Πριν λίγους μήνες, η νέα δημοτική αρχή του Αμαρουσίου πραγματοποιούσε συνέντευξη Τύπου για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, ενώ προχώρησε στην αποξήλωση ορισμένων διαφημιστικών πλαισίων, δίνοντας μάλιστα σε τούτες τις ενέργειες περίσσεια δημοσιότητα. Όλοι τότε αναθάρρησαν, ότι κάτι αλλάζει στον Δήμο μας. Ιδιαίτερα η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, που πρώτη και με συνέπεια αποκάλυψε τα «έργα και τις ημέρες» του εν λόγω κυκλώματος, ανέδειξε τις πρωτοβουλίες του δημάρχου Γιώργου Πατούλη και των επιτελών του, σπεύδοντας να συγχαρεί τη νέα διοίκηση, που επιτέλους βάζει την ασφάλεια του Μαρουσιώτη και της Μαρουσιώτισσας, αλλά και των επισκεπτών της πόλης, πάνω από τα όποια επιχειρηματικά συμφέροντα.
Η συνέχεια, ωστόσο, ήταν απογοητευτική. Όσο δυναμικά ξεκίνησε η όλη προσπάθεια, με την ίδια ορμή εξανεμίστηκε. Τα δελτία Τύπου, με το φωτογραφικό υλικό από τις αποξηλώσεις, άρχισαν να λιγοστεύουν, έως ότου -σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα- έπαψαν να φθάνουν στα γραφεία της εφημερίδας μας. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες παρέμεναν στη θέση τους, οι διαφημιζόμενοι εξακολουθούσαν να προβάλλουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους σε αυτές και οι εταιρείες που τις διαχειρίζονται συνέχισαν να αυξάνουν τα έσοδά τους.
Επειδή όμως στην οικονομία κανείς δεν μπορεί να κερδίζει, χωρίς κάποιος άλλος να χάνει, υπάρχουν και οι μεγάλοι χαμένοι της παραπάνω «συναλλαγής». Ο ένας είναι αναμφίβολα ο απλός πολίτης-δημότης, του οποίο το ανεκτίμητο αγαθό της ζωής τίθεται καθημερινά σε άμεσο κίνδυνο. Ο άλλος είναι ο ίδιος ο Δήμος Αμαρουσίου, ο οποίος σημειώνει δυο λογιών απώλειες. Η πρώτη, η πιο πεζή για τούτο και μετρήσιμη, αφορά στην τεράστια απώλεια εσόδων που έχει από τη λειτουργία δεκάδων παράνομων διαφημιστικών πινακίδων στα διοικητικά όριά του. Η δεύτερη απώλεια -δύσκολα μετρήσιμη, αλλά με ορατό κόστος για τη διοίκηση στα μάτια της κοινωνίας- αφορά στην έξωθεν καλή μαρτυρία.
Πλήθος ερωτημάτων μπορούν να τεθούν για την ξαφνική απουσία των δημοτικών συνεργείων αποξήλωσης από τους μαρουσιώτικους δρόμους, χωρίς μάλιστα να έχει δοθεί καμία επίσημη εξήγηση γι' αυτό. Πλήθος και τα τηλεφωνήματα που δεχόμαστε για την «ξεχασμένη υπόθεση», όπως τη χαρακτηρίζουν αρκετοί δημότες. Αμήχανοι ακούμε τα όσα μας καταμαρτυρεί, κατά καιρούς, ο άτυχος πατέρας του συμπολίτη μας Γιάννη Σταυρουλάκη, που έχασε τη ζωή του εξαιτίας παράνομης διαφημιστικής πινακίδας στο Μαρούσι.
Σίγουρα, υπάρχουν αρκετοί λόγοι για την «αδράνεια» που επιδεικνύει και η παρούσα δημοτική διοίκηση στο μέγιστο θέμα του διαφημιστικού χάους που επικρατεί στην πόλη. Αναμφίβολα, η υπόθεση ξεπερνά τα στενά όρια του Δήμου μας, καθώς το «καρκίνωμα» αυτό έχει προσβάλει σχεδόν το σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Εξάλλου, τούτο το διαπιστώσαμε και κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο, όπου σχεδόν όλα τα κόμματα έσπευσαν να διαφημιστούν στις πινακίδες του θανάτου. Όσο για τις δικαιολογίες που πρόβαλαν (το κάνει ο αντίπαλος, δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά) είναι ενδεικτικές του πώς εννοούν την ευνομούμενη κοινωνία. Ένα από τα κόμματα αυτά βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση της χώρας, ενώ τα υπόλοιπα καλούνται, από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, να «ελέγχουν» την εξουσία του. «Ο Θεός κι η ψυχή τους…», όπως λέει και ο λαός μας.
Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, μας είναι γνωστά και ουδείς μπορεί να τα παραγνωρίσει. Ωστόσο, αυτό δεν απαλλάσσει από τις ευθύνες της την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Πόσο μάλλον που η ίδια η νομοθεσία την καθιστά υπεύθυνη για το ξήλωμα όποιων παράνομων πινακίδων υπάρχουν στους επιμέρους δήμους και κοινότητες. Αλλά και πέρα από το καθαρά τυπικό της ευθύνης της, υπάρχει κι ένα άλλο ζήτημα, που για εμάς έχει ακόμη μεγαλύτερη σπουδαιότητα. Αναφερόμαστε στον θεσμικό ρόλο που οφείλει να έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έναν ρόλο που της επιβάλλει να κραυγάζει εκεί που η κεντρική διοίκηση σιωπά, να ορθώνει το ανάστημά της εκεί που η Πολιτεία υποχωρεί, να αποτελεί παράδειγμα και οδηγό των τοπικών κοινωνιών. Πριν λίγους μήνες ο δήμαρχος Ελληνικού κυριολεκτικώς τα έβαλε με ορισμένους «νταβατζήδες» της παραλιακής και προστάτευσε την περιοχή του. Πριν λίγες μέρες, ο αντιδήμαρχος Ζαχάρως άφησε την τελευταία πνοή του, αφού πριν είχε δώσει με αυταπάρνηση τη μάχη για να υπερασπισθεί τις ζωές και τις περιουσίες των συνδημοτών του από την καταστροφική μανία των πυρκαγιών. Αυτοί οι αιρετοί απέδειξαν στην πράξη και όχι με λόγια του αέρα, ότι έχουν τα «κότσια» να αντισταθούν στην συγκαλυπτόμενη διαφθορά και να υπερασπισθούν με σθένος τα ζωτικά συμφέροντα της περιοχής τους. Με άλλες λέξεις, απέδειξαν ότι μπορούν να σηκώσουν το βάρος που συνεπάγεται ο θεσμικός ρόλος που τους ανέθεσαν οι δημότες τους.
Θα μείνουν μόνοι; Δεν θα υπάρξουν άλλοι αιρετοί ν' ακολουθήσουν το παράδειγμά τους; Αμφιβάλλει κανείς ότι, εάν η δημοτική αρχή του Αμαρουσίου βαδίσει σταθερά στον δρόμο της διαφημιστικής κάθαρσης, δεν θα έχει όλη την πόλη στο πλευρό της; Ε, λοιπόν, εμείς τολμούμε να προβλέψουμε ότι, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, όχι μόνο θα κερδίσει τη μάχη, αλλά θα εξαναγκάσει την ίδια την Πολιτεία να επιβάλλει αυστηρότερους και διαφανέστερους κανόνες στον χώρο της υπαίθριας διαφήμισης. Ακόμη περισσότερο, ο Δήμος Αμαρουσίου θα βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας, εντός κι εκτός συνόρων, ως φωτεινό παράδειγμα για το πώς μπορεί και πρέπει να λειτουργεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αντέχουμε τούτα τα φώτα της δημοσιότητας ή προτιμούμε την ασφάλεια των δηλώσεων από τα παρασκήνια;
