Η γειτονιά τραντάζεται από τους βραζιλιάνικους ρυθμούς του μάμπο. Τα μεγάφωνα στη διαπασών. Οι δρόμοι της, γεμάτοι από πεζούς κάθε ηλικίας που στέκονται υπομονετικά όρθιοι και περιμένουν. Φαίνεται πως κάτι πολύ σπουδαίο πρόκειται να δουν, κάτι μοναδικό αφού μπορούν και στέκονται ασάλευτοι στο τσουχτερό χειμωνιάτικο αγιάζι. Σε λίγο όλα ανατρέπονται. Μάνα μου τι είσαι συ!
-Α ρε και να ’μουνα σεΐχης!… Ταράζεται η ήρεμη προσμονή των παθιασμένων ανδρών στη θέα των γυμνών καλλίγραμμων γυναικών που παρελαύνουν μπροστά τους. Λικνίζονται ρυθμικά, προκλητικά με τα χυτά κορμιά τους και τα ολόγυμνα οπίσθιά τους. Ένα κύμα από παράξενο κροτάλισμα φθάνει στο πλήθος, με χέρια που κινούνται ασυγκράτητα, δαιμονισμένα. Και μέσα στους ζωηρούς “Latin” ρυθμούς ανακατεύονται γέλια, υστερικές φωνές, βήματα πεζών ρυθμικά, ακαθόριστα. Οι Βραζιλιάνες χορεύτριες, καλεσμένες για την αποκριά από κάποιο Δήμο -με αμοιβή φυσικά- παρασύρουν τους θεατές σ’ ένα αλλόκοτο πανηγύρι. Περνούν κι άλλες ομάδες καρναβαλιστών, σχεδόν όλες χωρίς χιούμορ, χωρίς φαντασία, μέχρι να λήξει η ώρα της γιορτής. Κι αναρωτιέμαι μ’ απορία. Είναι τόσο απαραίτητο να νοθεύονται οι γιορτές με εισαγόμενα λικνιστικά οπίσθια; Δε λέω, αυτά είναι αχτύπητα, αλλά για να ’μαι ειλικρινής, εγώ θα προτιμούσα τα εγχώρια που δεν είναι και δαπανηρά. Βέβαια θα μου πείτε, δεν είναι το ίδιο, αυτά είναι το κάτι άλλο, είναι το ξένο. Οι Βραζιλιάνες ξέρουν να κάνουν στον ξέφρενο ρυθμό του μάμπο τα λαγόνια τους να πάλλονται. Ξέρουν να κάνουν -Θεέ μου συχώρα με, χρονιάρα μέρα- τους άνδρες ηδονοβλεψίες κι όλοι εμείς να καμωνόμαστε πως ευθυμήσαμε.
Αυτή η εικόνα της ψευτοδιασκέδασης αφήνει στα πρόσωπα των θεατών σαν θα σκορπίσουν για τα σπίτια τους, την άχαρη όψη της μη συμμετοχής τους στη διαδικασία του γλεντιού. Δεν είναι μόνο η αποκριά -εξαίρεση το καρναβάλι των Πατρών και λίγων πόλεων- που δε συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι σ’ αυτή. Στις θρησκευτικές και αγροτικές γιορτές, στα πανηγύρια, στις επετείους, λείπει αυτό που δίνει τη γνήσια ευθυμία, τη χαρούμενη ατμόσφαιρα, τη λαϊκή ζωντάνια, την ευφορία. Και λείπουν όλα αυτά γιατί λείπει η λαϊκή συμμετοχή από τα δρώμενα της γιορτής. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του λαού μας ανέκαθεν ήταν η συνήθειά τους να συνυπάρχουν στο γλέντι, στο χορό. Ας μην ανατρέξουμε στην παλιά εποχή που γιόρταζαν τον τρύγο οι Μαρουσιώτες -αφού αμπέλια δεν υπάρχουν πια- και ας πάμε στη νεότερη. Θα δούμε πως την Καθαρά Δευτέρα -που δεν χάθηκε ακόμη- τη γιόρταζαν οι κάτοικοι όλοι μαζί. «…Μετά το πέρας της ετοιμασίας των νηστίσιμων φαγητών, ακολουθούσε γενική έξοδος προς τους αγρούς όλων των οικογενειών, όπου με χορούς και τραγούδια, όχι δε σπανίως και με τοπικά όργανα, γιορτάζονταν η μέρα αυτή». (Από τα λαογραφικά του Ανδρέα Ζαγκλή). Όταν έχουμε την τύχη ν’ απολαμβάνουμε στο Μαρούσι τους παραδοσιακούς χορούς από δικές μας ομάδες, παραμένουμε πάντα απλοί θεατές. Το ίδιο συμβαίνει και όταν καλούνται απ’ το Δήμο διάσημοι τραγουδιστές. Τι πάθαμε λοιπόν και δε γλεντάμε και δε χαιρόμαστε πια όλοι μαζί; Μήπως άλλαξαν κάποια γονίδια της φυλής μας; Μήπως πληγώθηκε η κοινωνική μας συνοχή από την έλλειψη επικοινωνίας, ή μήπως ο πολιτισμός που παράγεται από τους πιο λίγους χάνει πια τους αποδέκτες, από την τάση της εποχής; Ότι και να ’ναι, η ζωή μας μέσα στην κοινωνία όταν συνδέεται με τη συλλογικότητα, τότε μόνο παράγει πολιτισμό. Και τα παλιά μας έθιμα και οι παραδοσιακές μας γιορτές είναι μέρος του πολιτισμού μας. Οι κυκλωτικοί μας χοροί που ευτυχώς ακόμα διατηρούνται, μαγεύουν όλο τον κόσμο. Ο μεγάλος μας σκηνοθέτης και στοχαστής Αγγελόπουλος λέει κάπου: «…Παλιότερα συνυπήρχαν οι Έλληνες. Γιόρταζαν, χαιρόντουσαν για κάτι, έστω κι αν αυτό το κάτι ήταν στην άκρη του γκρεμού»…
Λένα Χατζηθωμά







































































































