Εν ψυχρώ!Δημιουργήματα όλων των Καλών Τεχνών, κατέχουν ξεχωριστή θέση στις κοινωνίες των ανθρώπων, διότι έρχονται να καλύψουν ανάγκες, πολύ σημαντικές για την Πολιτισμική εξέλιξη, και ταυτότητα των λαών.
ΑΝΑΓΚΕΣ. Και το ένα σκέλος, αφορά σ’ αυτήν του καλλιτέχνη. Η ανάγκη του να εκφραστεί, που διοχετεύεται και εκτονώνεται στο «έργο». Σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες, γνώση, φαντασία, σπουδαία ιστορικά γεγονότα, σημαντικές προσωπικότητες, κωδικοποιημένες αρχέγονες μαρτυρίες, έρχονται μέσα από την οντότητα του δημιουργού και λαμβάνουν μέρος στο καλλιτεχνικό εγχείρημα. Το δε δικαίωμα του καλλιτέχνη στην ελεύθερη έκφραση των ιδεών, των θέσεων, των όποιων εκφραστικών μέσων και τάσεων της Τέχνης του, ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΟ!!!
Προχωρώντας πάρα πέρα την προσέγγιση, για τις ανάγκες τις οποίες καλύπτουν οι «Καλές Τέχνες», αφήνουμε για λίγο τον καλλιτέχνη στο… εργαστήρι του και προχωρούμε στο «έργο». Εδώ, θα εστιάσω σ’ εκείνο που εκτίθεται σε δημόσια θέα, για να καλύψει τις πολιτιστικές ανάγκες μιας πόλης, μιας χώρας, και βεβαίως, θα αναγνωρίσουμε και στην Πολιτεία το δικαίωμα (που θα το έλεγα υποχρέωση) να κοσμεί δημόσιους χώρους με έργα τέχνης, τα οποία στοχεύουν: Στην ψυχοπνευματική αγαλλίαση των ανθρώπων. (Αγάλλομαι, άγαλμα). Στην πληροφόρηση. Στην απόδοση τιμής σε πρόσωπα ή γεγονότα. Στην ΑΥΤΟΥΣΙΑ επανάληψη πολιτισμικών στοιχείων που ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΘΗΚΑΝ!!!
Και φτάσαμε στον θεατή. Στον αποδέκτη. Στον καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος πηγαίνοντας στη δουλειά του, θα περάσει υποχρεωτικά μπροστά από το άγαλμα του… Κολοκοτρώνη για παράδειγμα. Και φανταστείτε τον Θοδωρή κοντοκουρεμένο, χωρίς την περικεφαλαία του, με γαρύφαλλο στο προτεταμένο χέρι, γιατί θα «θέλαμε να μεταδώσουμε φιλειρηνικά μηνύματα στον κόσμο» (λέει!!!!), όπως δηλαδή, τα «μεταδίδουμε», από το Δημαρχείο Αμαρουσίου, υφαρπάζοντας το …τόξο «καλλιτεχνική αδεία» από την Αμαρύσια Άρτεμη του 2009.
Και βέβαια, με κάτι τέτοιες ΔΗΘΕΝίζουσες εικαστικές «προτάσεις», τις ανάγκες και το δικαίωμα των πολιτών, να απολαμβάνουν στους Δημόσιους χώρους το Κάλλος, ή, στοιχεία από την Ελληνική Παράδοση, την Παιδεία και τον Πολιτισμό, τις έχουν γράψει «εκεί που δεν πιάνει μελάνι».
Παράδοση-Πολιτισμός-Παιδεία. Πανάκριβες κληρονομιές οι οποίες μας κληροδότησαν κάποιους πολύ συγκεκριμένους «Κώδικες» που κανείς δεν επιτρέπεται να παραχαράσσει, όπως δυστυχώς, συνέβη στο Μαρούσι της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ.
Της Ολύμπιας παρθένου θεάς, της αδελφής του Απόλλωνα, της κόρης του Δία. Και αν αυτές οι κωδικοποιημένες πολιτισμικές λεπτομέρειες, άφησαν αδιάφορο τον καλλιτέχνη ο οποίος έλαβε την εντολή από την πολιτεία να ΑΝΑΠΑΡΑΞΕΙ αυτήν την ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ μορφή-σύμβολο και να την παραδώσει στους πολίτες που την πληρώνουν εν κατακλείδι, τότε το Ατόπημα του μη σεβασμού σε ΑΞΙΕΣ που ούτε το κώνειο μπόρεσε να θάψει, ούτε ο Ελγίνος κατάφερε να εξαφανίσει, ΠΟΛΥ ΒΑΡΥ!!!!
Με άλλα λόγια. Πλην του Δικαιώματος των καλλιτεχνών στην ελεύθερη έκφραση, υπάρχει και το δικαίωμα των πολιτών στο να ΑΠΑΙΤΟΥΝ Σεβασμό! Σεβασμό και στην Πόλη τους –με την Ιστορία, την Παράδοση, τις Αξίες της– και σ’ αυτούς τους ίδιους. Και εδώ κύριοι, ΔΕΝ μπαίνει θέμα προσωπικού γούστου, «εμένα μου αρέσει», «εμένα δεν μου αρέσει». Εδώ, στον συγκεκριμένο ορείχαλκο ο οποίος αφορά στην… αδελφή του Σβατζενέγκερ –με δανεικό ονοματεπώνυμο για να πείσει τους «ιθαγενείς» πως αυτή είναι η «ιστορία» και έτσι έχει η κατάσταση– παραβιάζεται κάθε έννοια της Αισθητικής, της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, των Άξιων και των Αξιών αυτού του Τόπου, κι εδώ θα πρέπει να γίνει κατανοητό από ΟΛΟΥΣ, πως είναι άλλο πράγμα η ελεύθερη έκφραση του καλλιτέχνη, και άλλο η ελευθεριάζουσα απόδοση συμβόλων ενός πανάρχαιου ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ που φώτισε όλη την ανθρωπότητα, και του οποίου η κατ’ εργολαβίαν παραχάραξη και η απαξία, κατάντησαν την Ελλάδα καρπαζοεισπράκτορα με διεθνή αναγνώριση, και τον Έλληνα φτερό στον άνεμο της… Πετρούλας του «κακού μας του καιρού».
ΤοποΓράφει η Θέμις







































































































