Γραβιέρα το… «Σωφρονιστικό». Πόσα χρόνια τώρα, ώ Έλληνες του 21ου αιώνα, δεν σκάει κάθε τόσο κι από ένα απόστημα του Σωφρονιστικού Συστήματος των σύγχρονων Νομοθετών και των… «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» και μας αναγκάζει να ψαχνόμαστε για το αν είναι στραβός ο γιαλός, ή αν στραβά αρμενίζουμε;
Πόσα χρόνια αλήθεια, χάρις σ’ αυτό το «Σύστημα» –το οποίο συν τω χρόνω εξελίσσεται και ενισχύεται με… «παραδικαστικά», και άλλα ευγενή «παρα….» πορτοπαράθυρα– δεν μας ζώνουν τα φίδια διότι μέσα και γύρω του στήνονται πανίσχυρες προσοδοφόρες επιχειρήσεις, οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα της εγκληματικότητας. Από τη χρήση ουσιών που μπαίνουν με ό,τι περπατάει κι ό,τι πετάει στις φυλακές, μέχρι τα πληρωμένα «συμβόλαια θανάτου» τα οποία βγαίνουν από αυτές, ως εντολές του… έγκλειστου αρχηγού, προς εκτέλεσιν από τα έξω καλόπαιδα της συμμορίας. Κι από αυτό το… μπες-βγες, των αρουραίων, των τυφλοπόντικων, των οικόσιτων ποντικών, γραβιέρα κατάντησε το «Σωφρονιστικό Σύστημα» της πατρίδας μας.
Οι φυλακές διάτρητες και τα ελικόπτερα του Παλαιοκώστα κατέδειξαν, με αδιάσειστα πλέον στοιχεία, το μέγεθος του προβλήματος. Χρήμα να υπάρχει διαθέσιμο και τα πάντα είναι εφικτά (και) μέσα σ’ αυτόν τον χώρο. Όλα τα άλλα που συμβαίνουν στα «Σωφρονιστικά Ιδρύματα» και βλέπουν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, αποδεικνύουν επίσης, πως το «Σύστημα» είναι διάτρητο από τα τρωκτικά που προαναφέραμε, συνεπικουρούμενα από τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» τα οποία «προμηθεύουν» στους υπό σωφρονισμόν, τα μέσα για τη συνέχιση παράνομης δράσης. Ανθρώπινα Δικαιώματα, τα οποία πόρρω απέχουν από την ουσία. Και η ουσία στην περίπτωση αυτή, εστιάζεται στις ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και εξανθρωπισμού και οι φυλακές δεν παρέχουν τέτοια δικαιώματα.
Ως μίξερ για ανθρώπινες ψυχές και σάρκες λειτουργούν, όπου στοιβάζονται σαν τα ζώα που προορίζονται για σφαγή, κλεφτρόνια, άρρωστοι χρήστες απαγορευμένων… φτηνών ουσιών (διότι οι άλλοι των ακριβών, παραμένουν στα σαλόνια τους σαν κύριοι και κυρίες, υπεράνω παντός νόμου). Μέσα στο ίδιο μίξερ, βαρυποινίτες στυγνοί εγκληματίες, έτοιμοι για όλα, και μικροπαραβάτες, όλοι μαζί… «σωφρονίζονται» με τα πασίγνωστα αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα τούτα, δεν είναι για να καμαρώνει ούτε η Νομοθετική, ούτε η Εκτελεστική Εξουσία, αλλά ούτε η κοινωνία μας υγιαίνει όταν επαφίεται στα βαρυσήμαντα τσιτάτα τα εγγεγραμμένα στο χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στα χαρτιά και στα λόγια, μια χαρά παπαγαλίζονται. Στη ρημάδα την πράξη, εκεί που χρειάζονται τα Μέσα τα οποία θα υπηρετήσουν την ουσία της Σωφρονιστικής Ιδέας, εκεί εμφανίζεται το ξεβράκωτο ΔΗΘΕΝ να προσπαθεί τραυλίζοντας, ψελλίζοντας λόγο άναρθρο, να καλύψει τις πομπές του.
Όποτε η περίσταση το φέρνει, μου ’ρχεται στο νου το «Μπροστά στη λαιμητόμο» του Ουγκώ, όπου ο μεγάλος αυτός συγγραφέας, περιγράφει έναν στυγερό δολοφόνο, σκληρό, αμετανόητο, αδίστακτο, τόσο, που την ημέρα που τον οδηγούσαν από τη φυλακή στη λαιμητόμο, καταφέρνει και αρπάζει ένα μικρό παιδάκι από το πλήθος που περίμενε να δει την εκτέλεση, το κρατά ως όμηρο, και απειλεί να το πνίξει εάν δεν τον αφήσουν να φύγει. Το παιδί έχοντας άγνοια του κινδύνου, αγκαλιάζει τον δολοφόνο κι αρχίζει να παίζει με τα γένια του και να του γελάει. Και τότε γίνεται αυτό που δεν κατάφερε τόσα χρόνια, το… Σωφρονιστικό Σύστημα. Το «κτήνος» ημερεύει, η ψυχή του γεμίζει τρυφερότητα, τα μάτια με το δάκρυ της πρωτόγνωρης αγάπης. Λίγο πριν τη λαιμητόμο, αφήνει κάτω με προσοχή το παιδί και παίρνει πια ήρεμος το δρόμο για το μοιραίο. Ο δε συγγραφέας, καταθέτει ως επίλογο, μια φράση με τεράστια αξία που χρειάζεται έναν διαφορετικό Πολιτικό Πολιτισμό από τον τρέχοντα, για να προσεγγιστεί ακόμη και ως υπόθεσις εργασίας.
Αν φροντίζαμε να φωτίσουμε τα κεφάλια των ανθρώπων, δεν θα χρειαζόταν να τα κόβουμε….
ΤοποΓράφει η Θέμις







































































































