Από φθινόπωρο τα δύσκολα…
Καλό μήνα σε όλους και καλές διακοπές σε όσους ήδη εγκατέλειψαν το «κλεινόν άστυ», αν όχι για δροσερότερα, τουλάχιστον για μέρη με χαλαρότερους ρυθμούς. Οι διακοπές, έστω και ολιγοήμερες, αποτελούν πάντοντε ευκαιρία για ανασυγκρότηση και ασκήσεις επί του προσωπικού χάρτη του καθενός μας, σε ό,τι αφορά το πώς θα κυλήσουμε τη νέα περίοδο, που μας… περιμένει από Σεπτέμβριο. Και, δόξα τω Θεώ, έχουμε μπόλικες προκλήσεις ν’ αντιμετωπίσουμε επιστρέφοντας στα σπίτια και τις εργασίες μας.
Η περίοδος που αφήσαμε πίσω μας ήταν πλούσια σε γεγονότα, γεμάτη ένταση κι… επιρρεπής στις ανατροπές. Ωστόσο, αυτή που έπεται, προβλέπεται να διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία σε βαθμό υπερθετικό. Ταυτόχρονα, θα θέσει σε ακόμη μεγαλύτερη δοκιμασία τις αντοχές κυβερνητών και κυβερνωμένων, αφού και σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο ουσιαστικά βρισκόμαστε σε φάση μακράς προεκλογικής περιόδου.
Σε κεντρικό επίπεδο, όλα τα στοιχεία συντείνουν στο ότι το κυβερνών κόμμα πολύ δύσκολα θ’ αποφύγει το «πικρό ποτήρι» μιας δεύτερης εκλογικής ήττας, αυτή τη φορά σε βουλευτικό επίπεδο, οποτεδήποτε κι αν στηθούν οι κάλπες. Αποτέλεσμα που, αναμφίβολα, θα δημιουργήσει… απόνερα και σε τοπικό επίπεδο, ιδιαίτερα σε δήμους ή κοινότητες όπου οι γαλάζιου χρίσματος αιρετοί δεν κατάφεραν να «απογαλακτισθούν» από τα αρχικά κέντρα αναφοράς τους και να δείξουν με το έργο τους ότι πράγματι διαθέτουν συγκεκριμένη αυτοδιοικητική κουλτούρα και υπερκομματικό όραμα.
Εστιάζοντας στην ευρύτερη περιοχή των Βορείων Προαστίων, η παραπάνω προσέγγιση οδηγεί σε ορισμένες αρκετά ενδιαφέρουσες υποθέσεις εργασίας. Για παράδειγμα, υπάρχουν δήμοι όπου οι δημοτικές αρχές, διένυσαν τα πρώτα δυόμισυ χρόνια της θητείας τους εν μέσω πολιτικής τρικυμίας, ερχόμενοι σε αντιπαράθεση όχι μόνο με εκπροσώπους της μειοψηφίας των επιμέρους Δημοτικών Συμβουλίων, αλλά και δημοτικών συμβούλων της παράταξής τους. Σε άλλες περιπτώσεις, δημοτικές αρχές «εγκλωβίστηκαν» σε μια αδιέξοδη τακτική συνεχών αναφορών στην «καμμένη γη» που τους κληροδότησαν οι προηγούμενες διοικήσεις, λησμονώντας ότι οι δημότες τις επέλεξαν για να παράξουν -και άρα να κριθούν- για το δικό τους έργο.
Παρ’ όλα αυτά, αν κάποιος σπεύσει να προεξοφλήσει ότι οι παραπάνω δημοτικές αρχές θα περάσουν στην αυτοδιοικητική ιστορία στις προσεχείς δημοτικές εκλογές, μάλλον θα έχει παρακολουθήσει ελλιπώς τα τεκταινόμενα στους υπό εξέταση δήμους. Κι αυτό γιατί δεν αρκεί να υπάρχει μόνο μια κακή διοίκηση για να προχωρήσουν οι δημότες στην τιμωρία της, αλλά και μια εν αναμονή άλλη διοίκηση, η οποία να πείθει ότι μπορεί να δώσει λύσεις στα τοπικά προβλήματα.
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα…
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι μείζονες μειοψηφίες των Δημοτικών Συμβουλίων μοιάζουν περισσότερο να περιμένουν την αποκόμιση εκλογικών κερδών από τη φθορά των διοικούντων, παρά επενδύουν στην αποτελεσματικότητα των δικών τους προγραμματικών σχεδιασμών. Για να μην αναφερθούμε στις περιπτώσεις συνδυασμών της μείζονος μειοψηφίας όπου η «πολυγλωσσία», η έλλειψη κοινής γραμμής και η τακτική του «βλέποντας και κάνοντας» αποτελούν δομικά στοιχεία του τρόπου λειτουργίας τους.







































































































