Το δεύτερο παράδειγμα αφορά στο θέμα του καθεστώτος απασχόλησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και, κατά συνέπεια και στους ΟΤΑ. Το «κόκκινο φως» στα stages και στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, έχει οδηγήσει πολλές δημοτικές αρχές να «τρέχουν» προκειμένου να κλείσουν όποιες «τρύπες» έχουν, ακόμη και με «ταχυδακτυλουργικούς» τρόπους (διάβαζε, να προσλαμβάνουν βρεφονηπιοκόμους με άλλες ειδικότητες κ.λπ.).
Η «Α» είναι η τελευταία που θα υποστήριζε ότι κάποιοι «τοπάρχες» απέφυγαν τον πειρασμό και δεν προσέλαβαν αφειδώς τα «δικά τους παιδιά». Δεν θα τολμούσε να υποστηρίξει, επίσης, ότι οι προσλήψεις στους δήμους και τις κοινότητες γίνονται με απολύτως αξιοκρατικά κριτήρια. Ωστόσο, δυσκολεύεται ν’ απαντήσει και στην αγωνία του δημάρχου και του κοινοτάρχη που πρέπει να λειτουργήσουν τις κοινωφελούς σκοπού υπηρεσίες τους, περιμένοντας πότε θα γίνει ο διαγωνισμός μέσω ΑΣΕΠ, προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Νομίζουμε ότι για όσους πιστεύουν ότι η λύση στον πονοκέφαλο δεν μπορεί να είναι ο αποκεφαλισμός του ασθενή, υπάρχουν πάντα τρόποι να εξαλειφθούν τα όποια νοσηρά φαινόμενα εμφανίζονται στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης -με την ταυτόχρονη περιθωριοποίηση όσων τα δημιουργούν και τα συντηρούν- ώστε και τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών να εξυπηρετούνται αποτελεσματικότερα και ο ίδιος ο θεσμός να ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο.
Μόνο που σε αυτήν την προσπάθεια θα πρέπει να ενεργοποιηθούν και οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες. Οι τοπικές κυβερνήσεις δεν βρίσκονται τόσο μακριά μας, οπότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες για να τις αφήνουμε να δρουν ερήμην μας. Εκτός κι αν επιμένουμε να περιμένουμε τις όποιες λύσεις «από πάνω», λησμονώντας ότι πολλές σημαντικές αλλαγές στην κοινωνία έχουν ξεκινήσει και έχουν, τελικώς, επιβληθεί από τη βάση.
Η αποκέντρωση των εξουσιών εκτιμούμε ότι αποτελεί βασική προϋπόθεση για το βάθεμα της Δημοκρατίας και την ενασχόληση περισσοτέρων ανθρώπων με τα κοινά. Θα είναι ασυγχώρητο λάθος, σχεδόν στα όρια της αυτοχειρίας, εάν «ευνουχίσουμε» ή απαξιώσουμε τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Οι όποιες αδυναμίες της τελευταίας ας αποτελέσουν για όλους μας, στον καθένα αναλόγως του ρόλου του στην κοινωνία, αφορμή για ακόμη σκληρότερο αγώνα προκειμένου ν’ αλλάξουν τα κακώς κείμενα.
Το 2010 θ’ αποτελέσει χρονιά-ορόσημο για τα αυτοδιοικητικά θέματα και ίσως καθορίσει την ίδια την ποιότητα της ζωής μας, στις πόλεις και στα χωριά, για τα επόμενα, πολλά χρόνια.






































































































